«نگاه شما»: داستانک‌های مترو

آقا هل بده...
مدتها بود مترو سوار بود و چون در ایستگاه‌های بین راهی سوار و پیاده میشد، همیشه گرفتار ازدحام مسافر بود؛ چه موقع سوار شدن و چه موقع پیاده شدن ورد زبونش این عبارت بود..آقا هل نده ...آقا هل نده....چند بار هم بابت این هل دادن‌ها با دیگران دعواش شده بود. یه بار هم جوری هلش داه بودند كه سرش به دیوار مقابل خورده بود.

خلاصه از این بابت خیلی ناراحت بود و همیشه به زمین زمان بد می‌گفت؛ اما...اما...یه روز كه داشت روزنامه می‌خوند، خبری توجهش رو جلب كرد: مسئولین متروی ژاپن جهت هل دادن مردم به داخل واگن مترو نیرو استخدام می‌كنند...اینجا بود كه احساس شرمندگی بهش دست داد.
این همه مدت مجانی و افتخاری هل داده میشده و اون در جواب این همه محبت چه عكس‌العمل بدی در برابر هل دهنده‌ها داشته... از اون به بعد، بعد از هر هل دادن این كلمات رو تكرار میكنه: ممنونم.... متشكرم... محبت كردید.

****
نشستن در مترو

وارد ایستگاه مترو شد. معمولا در ایستگاه دوم مترو سوار قطار می‌شد.
به علت مسافرانی كه در ایستگاه اول سوار می‌شدند، هیچ وقت موفق نشده بود روی صندلی بشینه و تمام مسیر رو هر روز ایستاده طی می‌كرد. روی سكو پشت سر عده ای مسافر دیگه منتظر اومدن قطار بود. قطار وارد ایستگاه شد. برخلاف روزهای دیگه این قطار در هر واگن چند جای خالی داشت. با خودش فكر كرد، هر طور شده امروز باید بشینم.

فشاری به جمعیت آورد و با تحمل ناسزای دیگران از چند نفری جلو زد و پس از باز شدن در مثل تیری كه از چله كمون رها شده باشه، خودشو به سوی یكی از صندلی‌ها پرتاب كرد و نشست. سرشو پایین انداخت و به كسی هم نگاه نكرد، چون می‌دونست یه عده كه با اون وارد واگن شدند دارند چپ چپ بهش نگاه می‌كنند.

یه مقدار جابجا شد...نفس راحتی كشید و چشماشو بست كه چرتی بزنه كه صدای بلند گوی قطار بلند:
«مسافرین گرامی، با عرض معذرت از همه شما، این قطار به علت نقص فنی قادر به حركت به سوی مقصد نمی‌باشد..»
 
نویسنده: اسماعیل تقوایی

---