استفاده از دروازه بان خارجی آزاد می شود؟

این قانون در حالی در فوتبال ایران وضع شد که حتی خود کفاشیان به عنوان رییس فدراسیون هم کمترین  دخل و  تصرفی در آن داشت و تنها یک تصمیم شخصی بود که از اطاق های طبقه همکف فدراسیون اتخاذ گردید و به عنوان قانون به فوتبال ایران تحمیل شد. آن هم با این استدلال که فوتبال ایران در پست دروازه بانی دچار ضعف است و باید ا واردات دروازه بان خارجی به فوتبال ایران جلوگیری کرد تا دروازه بان های خودمان رشد و نمو پیدا کنند.

 به گزارش حاشیه ورزش ، همین تصمیم شخصی که خیلی زود تبدیل به یک قانون در فوتبال ایران شد و اهالی فوتبال به ناچار ناگزیر به تمکین از آن شدند نه تنها باعث نشد تا در طول این دوران دروازه بان های زیادی در سطح استانداردهای ملی ایران و آسیا به فوتبال ایران معرفی شوند، بلکه همان هائی هم که داشتیم نسبت به خودشان دچار افت شدند که شاید بارز ترین آن ها دروازه بان هایی نظیر رحمتی، میرزاپور، طالب لو، مکانی، معمار زاده، گردان و... شدند و هرگز نتوانستیم  برای تیم ملی کشورمان سه دروازه بان یک سطح و شایسته داشته باشیم.

یکی دیگر از پیامد های این تصمیم شخصی و اشتباه، گران شدن قیمت دروازه بان در فوتبال ایران بود. طبیعی بود وقتی دروازه بان ها خود را بی رقیب دیده و به نوعی کارشان را انحصاری می پنداشتند سطح توقعات مالی شان را افزایش دهند و ناز و کرشمه را هم چاشنی کارشان کرده تا به مراد مقصودشان برسند. با نگاهی خیلی سطحی و گذرا به تنها برخی از قرارداد های دروازه بان ها در تیم های استقلال، داماش، شاهین بوشهر، نفت تهران، سپاهان، ذوب آهن و چند تیم دیگر می بینیم که کف قیمت قرارداد دروازه بان ها از هفتصد میلیون شروع می شود و بعضا حتی تا ده رقمی شدن مبلغ قراردادشان البته به تومان و نه به ریال هم می رسند که این مبالغ هرگز با فوتبال ایران همخوانی و همگونی نداشته، ندارد و نخواهد داشت.

این طبیعی است که اگر یک دروازه بان بخواهد مبلغ هفتصد – هشتصد میلیون تومان بگیرد، مدافع جلوئی او هم توقعش بالا می رود چرا که معتقد است باید به او به عنوان مدافع فشار بیاید که این دروازه بان در آرامش باشد پس چرا باید یک مدافع تنها با یک پست چلوتر بازی کردن از دروازه بان مبلغی بسیار پائین تر بگیرد و همین امر ادامه پیدا می کند تا مهاجمان و حتی مربیان و این چنین است که به یکباره عرف قیمت بازیکن در فوتبال ایران با یک تورم بزرگ مواجه شده تا خود تبدیل به معضل دیگری شود و باز هم همان افرادی که با یک تصمیم کارشناسی نشده و شخصی و اشتباه جلوی ورود دروازه بان خارجی به لیگ برتر را گرفتند، باز هم یک تصمیم غیر کارشناسانه و شخصی دیگر بگیرند به نام تعیین سقف قرارداد برای بازیکن و ناهنجار دیگری به ناهنجار های قبلی که خود به فوتبال ایران تحمیل کرده اند را بیفزایند تا کماکان سلسله مراتب تصمیم های شخصی اشتباه در فوتبال ایران ادامه پیدا کند و در نهایت فوتبال ایران به جایی برسد که 1) به سید دوم آسیا نزول پیدا کند 2) از سهمیه های باشگاه های ما در آسیا کاسته شود 3) تیم های ملی ما در همه رده های سنی در سطح آسیا شکست خورده و از مسابقات گوناگون حذف شوند 4) تیم های باشگاهی ما هم در آسیا هیچ حرفی برای گفتن نداشته باشند 5) و از همه بدتر فوتبال ما در سطح آسیا افتضاحاتی به بار آورد مثل بازی دادن به بازیکنان دو اخطاره و محروم آن هم در سطح باشگاهی و ملی....

قطع به یقین نمی توان از پیامد های بدی که منع استفاده از دروازه بان خارجی که غیر از ایران تنها در برخی از کشورهای عقب مانده در فوتبال دیده می شود و هیچ یک از کشورهای پیشرفته فوتبال حتی به آن فکر هم نمی کنند گذشت. حتما همه باشگاه های کشور، منتقدان، خبرگان فوتبال، کارشناسان و به طور کلی همه آن هائی که دلشان به حال  این فوتبال می سوزد منتظرند تا با تغییرات قریب الوقوعی که در فدراسیون فوتبال روی می دهد، این تصمیمات شخصی که به شکل قانون در آمده هم ملغی گردیده و مسئولین جدید فدراسیون با وضع قوانین تازه و کارشناسانه، فضای تنگ موجود در فوتبال کشور را از بین ببرند.