چه کسانی روز «ولنتاین» را در بحرین جشن گرفتند؟

نخستین سالگرد قیام مردم بحرین علیه دولت این کشور؛ نخستین قیام واقعی علیه حکام مستبد در کشورهای عرب خلیج فارس، روز چهاردهم فوریه در حالی برگزار شد که در آن سوی دنیا، غربی‌ها روز «ولنتاین» را جشن گرفته و نسبت به سرکوب مردمی که برای آزادی خود نبرد می کردند و کشته می‌شدند، توجهی نداشتند.

به گزارش «تابناک»، هر چند در روزهای اخیر و با فرا رسیدن نخستین سالگرد آغاز انقلاب‌ها در کشورهای عربی، توجه رسانه‌های جهان، بار دیگر به منطقه خاورمیانه معطوف شده، هم کشورهای درگیر در این انقلاب‌ها از این توجه رسانه‌ای به یک اندازه نیست.

این روزها از نتایج انقلاب در مصر، سودان و لیبی بسیار سخن به میان می‌آید؛ تلاش برای معرفی ناآرامی‌های سوریه به عنوان ادامه روند انقلاب‌های عربی ادامه دارد؛ اما از قیام مردم بحرین که با گذشت یک سال هنوز در این کشور در جریان است، کمتر سخنی گفته و نوشته می‌شود.

باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا به تازگی آشکارا اعلام کرد بشار اسد باید فوری از قدرت کناره‌گیری و زمینه انتقال قدرت را فراهم کند.

در همین حال، فروش سلاح‌های آمریکایی به دولت بحرین که در راستای سرکوب معترضان مورد استفاده قرار می‌گیرد، همچنان ادامه دارد.

یک سال پیش، جمعیت چشمگیری از مردم بحرین ـ که بیشتر آنان را شیعیانی تشکیل می‌دهند و از سوی دولت آل خلیفه تبعیضات شدیدی بر آنان روا داشته می‌شود ـ به خیابان‌ها آمدند تا اعتراض خود به روند جاری امور را نشان دهند. درست مانند تونس و مصر ـ و بر خلاف لیبی و سوریه ـ جنبش ایجاد شده در بحرین دارای ریشه‌ای داخلی بود و به صورت غیرخشونت آمیز پیش برده شد.

اما پاسخ این حرکت، سرکوب شدید از سوی حکومت و همچنین روانه شدن نیروهای امنیتی سعودی به منامه برای کمک به بقای دولت آل خلیفه بود؛ اقدامی که با سکوت دولتمردان واشنگتن و تأیید ضمنی آنان روبه‌رو شد. این امر در حقیقت نتیجه یک معامله پشت پرده میان عربستان و غرب بود: ما قطعنامه مورد نظر شما برای مداخله ناتو در لیبی را صادر می‌کنیم. شما هم ما را برای سرکوب این یک مورد از قیام‌های عربی آزاد بگذارید.

افزون بر این، بحرین پایگاه ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکاست؛ چیزی که باعث می‌شود این کشور برای آمریکا دارای اهمیتی استراتژیک باشد، ولی لیبی به دلیل منابع نفتی چشمگیری که بیش از آنکه در دست غرب باشد، به سوی چین روانه می‌شد و سوریه نیز به دلیل روابط نزدیک با ایران، روسیه و چین، وضعیت متفاوتی با بحرین داشتند.

به این ترتیب، سرکوب مردم بحرین با شدتی روزافزون ادامه یافت، در حالی که مقامات آمریکا چشم خود را بر وقایع این کشور بسته بودند.

خبرگزاری «صدای بحرین» (یا بهتر بگوییم، «صدای آل خلیفه»)، خبر داد که «جفری فلتمن»، معاون وزارت امور خارجه آمریکا در امور خاور نزدیک، اقدامات پادشاه این کشور در «از میان بردن تنش‌ها» از طریق «آزادی زندانیان سیاسی، ایجاد تغییرات در کابینه و بیرون کشیدن نیروهای امنیتی از خیابان‌ها» را ستوده است؛ اما زندانیان سیاسی در زندان‌ها ماندند. اینها همه در حالی بود که تغییرات کابینه، تنها صوری و نمایشی بود و نیروهای امنیتی همچنان به سرکوب معترضان ادامه دادند.

فلتمن بر شکل‌گیری «گفت‌وگوی ملی» در بحرین تأکید کرد و خواستار مداخله نکردن دولت‌های خارجی در این روند شد.

او گفت: «در موضوع دستیابی به یک توافق بحرینی در آینده نزدیک، بحرین می‌تواند روی حمایت ایالات متحده حساب کند».

وی همچنین «صمیمیت» شاهزاده سلمان، معاون فرماندهی کل نیروهای نظامی بحرین و برگزارکننده گفت‌وگوهای ملی را ستود... با وجود چنین دوستانی، جنبش آزادی خواه بحرین دیگر نیازی به دشمن ندارد!

به این ترتیب، پیام ضمنی واشنگتن به دولت آل خلیفه این است: صدای این مردم را خفه کنید تا ما با نگه داشتن پایگاه خود در کشور شما، از شما و دیگر هم پیمانان مستبدتان حمایت کنیم.