روستای تاریخی کندوان ثبت جهانی میشود
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری آذربایجانشرقی گفت: نوبت بررسی روستای تاریخی کندوان در زمینه ثبت جهانی سال 2014 است.
تراب محمدی امروز در گفتوگو با فارس به تشریح فعالیتهای صورت گرفته در حوزه میراث فرهنگی پرداخت و از خواناسازی آثار تاریخی در استان خبر داد و گفت: نمونه بارز این فعالیت در محل ربع رشیدی تبریز متمرکز شده و در این محل تاریخی اقدامات متعددی صورت گرفته است.
محمدی اظهار کرد: در مدت دو سال گذشته بر تملک اراضی مربوط به ربع رشیدی متمرکز شده و در این راستا اقدامات متعددی در مدت دو سال گذشته صورت گرفته است.
فعالیت 95 کارگاه مرمتی آثار تاریخی در آذربایجانشرقی/ تعیین حریم 50 اثر تاریخی
وی از فعالیت 95 کارگاه مرمتی آثار تاریخی در آذربایجانشرقی خبر داد و گفت: این کارگاهها در تبریز و سایر شهرهای استان متمرکز شده است.
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری آذربایجانشرقی اضافه کرد: تعیین حریم آثار تاریخی در استان نیز مورد توجه قرار دارد که در این راستا بیش از 50 اثر تاریخی در حال تعیین حریم است.
ثبت 50 اثر در فهرست آثار ملی
محمدی از ثبت 50 اثر در فهرست آثار ملی خبر داد و گفت: این تعداد امسال ثبت شده و برای نخستین بار شش اثر طبیعی نیز ثبت ملی شده است.
ثبت معنوی 9 اثر در آذربایجانشرقی
وی از ثبت 9 اثر معنوی خبر داد و گفت: ثبت آثار معنوی نیز همانند سایر آثار مورد توجه قرار دارد و بر ثبت آثاری چون مساجد و ابنیه مذهبی و معنوی نیز توجه میشود.
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری آذربایجان شرقی از تلاش برای ثبت جهانی روستای تاریخی کندوان خبر داد و گفت: نوبت بررسی این اثر در زمینه ثبت جهانی سال 2014 است که در این راستا اقدامات متعددی در حال انجام است.
کندوان برای ثبت جهانی به آمادهسازی و همکاری اهالی روستا نیاز دارد
محمدی از تخریب ساخت و سازهای غیرمجاز در این روستای تاریخی خبر داد و گفت: بیش از 85 بنای غیرمجاز در این روستا احداث شده که این بناها به روستای جدید در کنار این روستا منتقل میشود.
روستایی تاریخی کندوان در 50 کیلومتری جنوب غربی تبریز؛ یکی از روستاهای دهستان سهند است که در 18 کیلومتری جنوب اسکو، در دامنه سرسبز سلطان داغی واقع شده است.
این روستا طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1375، 137 خانوار و 750 نفر جمعیت دارد که به کار کشاورزی و دامداری و صنایع دستی اشتغال دارند. آنچه به کندوان هویت باستانی داده وجود 117 خانوار و منزل مسکونی در درون توده های مخروطی و هرمی شکل صخرهای است. روستاییان کندوان داخل این تودهها برای خود خانه مسکونی، آغل، انبار و کارگاه ایجاد کردهاند.
این روستا در شمال غرب ایران واقع در ارتفاعات کوه سهند با قدمتی 700 ساله یکی از جذابترین مکانهای دیدنی و شگفتیهای ایران به شمار میرود که به دلیل شکل خانههای آن که به مانند کندوی عسل در دل کوه کنده شدهاند به آن روستای کندوان میگویند. در حال حاضر کندوان تنها روستای زنده صخره ای جهان است که زندگی طبیعی مردم در آن جریان دارد.
بافت قدیمی ترین روستای کندوان که یکی از زیباترین و منحصر به فردترین روستاهای تاریخی کشور و تنها روستای زنده صخره ای محسوب می شود، هم اکنون با ساخت و سازهای جدید در این روستا که متفاوت با بافت گذشته است با تهدیدی جدی روبهرو شده است.
وجود آب معدنی، خانههای منحصر به فرد، دره های سرسبز و خرم، آب و هوای مطبوع و لبنیات و عسل مرغوب کوهستان، سبب جذب تعداد کثیری مسافر از نقاط دور و نزدیک به این روستا به خصوص در فصول مساعد سال می شود.
دلیل این نامگذراری شباهت خانه های آن به کندو نیست اینو جهت اطاع خودتون میگم چون میدونم نظرم نمایش نمیدین این اسم تشکیل شده از دو واژه ترکی کند به معنی روستا و اووان از فعل اووماخ به معنی خالی کردن داخل چیری با کندن می باشد 
| 
دمت گرم خوشم اومد. باحال بود .خیلی زیبا بود . آفرین.باریکلا. ساغول . یاشا.ایول.ایشوندی.گل کاشتی . مرسی.ممنون . 
آوه، يا آبه، شهركى كهن نزديك ساوه. اكنون روستايى است از دهستان جعفرآباد در جنوب شهرستان ساوه در استان مركزي ايران. در فرهنگها و منابع تاريخى و جغرافيايى عربى و فارسى، آبه و آوه هر دو آمده، اما اغلب به صورت آبه ضبط شده است. جمعى چون دمشقى، فيروز آبادي و ياقوت حمودي «آبه» و گروهى چون ابن خلدون، مقدسى، ابن بطوطه و نويسندة حدود العالم، «آوه» آوردهاند. ياقوت مىگويد: آوه به سبب موازنه با ساوه چنين تلفظ مىشود و عامة مردم آبه را آوه مىخوانند. منسوب آن نيز غالباً «آبى» آمده و به ندرت آوي و آوجى هم ديده مىشود. به گفتة خوانساري اين نسبت در مورد فقيهان عموماً «آبى» آمده است به استثناي محمدبن محمد علوي آوي (6/323). ابن بطوطه در سفرنامة خود (1/187) از دانشمندي به نام نظامالدين حسين آوي و نيز از دانشمند ديگري به نام علاءالدين آوجى (2/658) نام برده و همچنين حافظ ابرو از دانشمندان به نام سيد تاجالدين آوجى ياد كرده است (ص 100). سابقة تاريخى: برخى از جغرافى دانان قديم آوه را شهري نزديك «ساوه» نوشتهاند (فيروزآبادي) و براي تميز آن از آوة همدان، آوة ساوه گفتهاند (لسترنج، .(211 ياقوت آن را بُلَيده (شهرك) خوانده است. نويسندة حدودالعالم گويد: ساوه و آوه شهركهايىاند انبوه و آبادان و با نعمت بسيار و خرم و هواي درست و راه حجاج خراسان (ص 142). حمدالله مستوفى آن را «شهر» و از اقليم چهارم ذكر كرده است. اعتمادالسلطنه آن را از بناهاي اردشير بابكان مىداند (ص 13) مستوفى مىگويد: «طالع بناش سنبله، دور باروش قرب 5 هزار گام است. هواش معتدل است و آبش از رودخانة گاوماها... و غله و پنبه در آنجا بسيار نيكو بود، اما نانش سخت نيكو نبود. از ميوههاش انجير نيكو بود. مردم آنجا سفيد چهره و شيعة اثنا عشرياند و در آن مذهب به غايت متعصباند، و با هم اتفاق نيكو دارند و حقوق ديوانى آنجا به تمغا (نك: آل تمغا) مقرر است و 10 هزار دينار ضمانى آن باشد و از آنِ ولايتش كه 40 پاره ده است، 7 هزار دينار است و شهر و ولايتش داخل بلوك ساوه است» (ص 60).
قزوينى به نقل از ابونصر ميمندي گويد: ميان آوه و ساوه رود بزرگى است و اتابك شيرگير (امير سلجوقى مق 525ق/1131م) پلى عجيب و بى مانند با 70 طاق بر آن ساخت؛ و نيز جادهاي سنگ فرش به طول دو فرسخ از پل تا ساوه بنياد نهاد تا رهگذران در رنج نيفتند (ص 283- 284). مستوفىاين رود را شاخهاياز گاوماهارود مىداندو مىنويسد: اين رود «چون نزديك ساوه و آوه رسد، در پس سدي كه صاحب سعيد خواجه شمسالدين محمد صاحب ديوان طاب ثراه در مابين برو ساخته بُحيره شود و فضل آب بهاريش از هفتاد پولان [پل هفتاد طاق] مابين ساوه و آوه... گذشته، در مغازه منتهى مىشود و بنياد آب تابستانى ولايت آوه و ساوه بر آن سد است. طول اين رود 40 فرسنگ باشد. اين رود در ولايت ساوه مانند زاينده رود است» (ص 221). اشپولر مىنويسد: مسكوكاتى به دست آمده كه به نام محمدبن يول قتلغ، يكى از امراي ايلخانى در سالهاي 737 و 738ق/1337 و 1338م در چندين شهر از جمله اوه ضرب شده است (ص 135، حاشيه). اگر اين اوه همان آوة ساوه باشد معلوم مىشود كه پس از تاراج مغول دوباره رونق يافته است.
قاضى ابونصر ميمندي در شعري آوه را ستوده و مردم آنجا را شاعر و نويسنده خوانده است (ياقوت). از اين شهر بزرگان و دانشمندان بسياري برخاستهاند. از جملة آنان وزير ابوسعد منصوربن حسين آبى (ه م)، ابومنصور محمد آبى (ياقوت)، صاعدبن محمدبن صاعد بريدي آبى و عزالدين حسن بن ابى طالب يوسفى آبى (ه م) (خوانساري، 4/116، 117) را مىتوان نام برد.
وضع كنونى: روستاي آوه در حدود 20 كيلومتري باختر قم بر كنار رود گاوماها (گاوماسا) قرار دارد. ويرانههاي شهرك قديمى در اطراف آن ديده مىشود. عرض جغرافيايى آن 34 و 45 شمالى و طول جغرافيايى آن 50 و 20 شرقى است. محصول آن غلات، بنشن، پنبه، انار و انجير؛ و پيشة مردم آن كشاورزي و گلهداري است. آوه در منطقهاي جلگهاي است. راه شوسه دارد و داراي 341 خانوار با جمعيت 719 ،1نفر است (سرشماري 1355ش). گورهاي باستانى بسيار در حوالى آوه ديده مىشود.
chsaveh.com