زورآزمایی زورخانه ملی و جهانی!

سرویس ورزشی ـ با کنار رفتن استیلی از پرسپولیس، آن هم پس از شکست تحقیرآمیز پرسپولیس در جام حذفی از استقلال، اکنون نام‌های متعددی برای جانشینی استیلی مطرح است که بنا بر آنچه مدیران باشگاه سرخ پوش مطرح می‌کنند، حضور مصطفی دنیزلی روی نیمکت سرخ‌ها، محتمل‌تر از دیگران به نظر می‌رسد!

به گزارش «تابناک»، حسین کاظمی، بازیکن راه آهن، سخن جالبی درباره فوتبال ما گفته که در هیاهوی فوتبال کمتر به آن توجه شد.

کاظمی می‌گوید: ما محکوم به بازی کردن هستیم و هیچ پیشرفتی در این فوتبال نداریم. برخی پرسپولیس را دوست دارند و برخی استقلال و برخی هم دیگر تیم‌ها را و این شده همه فوتبال ما؛ نه جذابیتی و نه امیدی به آینده و نه پیشرفتی در این فوتبال می‌بینیم.

با سخنان حسین کاظمی و حالا که پرسپولیسی‌ها دربه‌در به دنبال دنیزلی هستند و حرف از مبالغ دو میلیارد و دو نیم میلیارد در میان است، این پرسش را از متولیان ورزش می‌پرسیم که چرا و با چه هدفی، قرار است پرسپولیس این مبلغ هنگفت را به پای یک مربی بریزد و خروجی آن چه خواهد بود؟

گاهی می‌گوییم اگر فلان مربی بیاید، پس از چهار سال ما به المپیک می‌رویم و یا قهرمان لیگ قهرمانان آسیا می‌شویم؛ اما اگر قرار باشد دنیزلی با این شرط بیاید که پرسپولیس برای مدتی از بحران به در آید و آش همان آش و کاسه همان کاسه، چه سودی نصیب فوتبال ایران و پرسپولیس خواهد شد؟

این که آقای رویانیان که شخصا به ترکیه سفر کرده تا با دنیزلی گفت‌و‌گو کند، آیا هدف و یا برنامه خاصی برای این مهم ترسیم کرده و یا به دنبال بعد تبلیغاتی آن است تا برخی‌ از این آشفته بازار، بهره‌‌های دیگری ببرند؟

واقعا در کشوری که بهترین مربی دنیا در تکواندو را به دلیل درخواست حق و حقوق دو میلیون تومانی ـ که حق واقعی اوست ـ از کار برکنار می‌کنند، آیا رواست که دو و نیم میلیارد تومان به یک مربی فوتبالی بدهند که در فوتبال ایران، دو بار آمده و هر دو بار ناموفق بوده است؟!
 
زورآزمایی زورخانه ملی و جهانی!

از این موضوع که بگذریم، می‌رسیم به دعوای دنباله‌دار فدراسیون جهانی و ملی ورزش‌های زورخانه‌ای که گویا پایانی ندارد و هیچ کدام از طرفین راضی به کوتاه آمدن نیستند.

در این میان، نکته جالب توجه اینکه بودجه هر دو نهاد درگیر در قضیه، از جیب این ملت هزینه می‌شود و بر اثر خودخواهی و منفعت طلبی دو یا چند نفر، هیچ سودی که عاید ورزش ما نمی‌شود، هیچ بلکه دود اختلافاتش به چشم ورزش ایران می‌رود.

در زمان ریاست محسن مهرعلیزاده بر دستگاه ورزش بود که لزوم تشکیل و توسعه جهانی ورزش زورخانه مورد تأکید قرار گرفت و از همان سال، طرح راه‌اندازی فدراسیون جهانی زورخانه در دستور کار قرار گرفت که البته انصافا اگر به این بخش نگاه کنیم، می‌بینیم که اکنون ورزش زورخانه در کشورهایی از چهار قاره جهان رواج پیدا کرده و فرهنگ و آداب و رسوم ورزش ایرانی اسلامی در حال گسترش در دنیاست، به گونه‌ای که هم‌اکنون در کشورهایی مانند عراق، افغانستان، تاجیکستان، بلاروس و چند کشور آفریقایی و مسلمان، هر روز آوا و ضرب و زنگ مرشد و زورخانه از ورزشگاه‌هایشان شنیده می‌شود، ولی اختلافات بین فدراسیون جهانی که اعضای آن ایرانی هستند، با فدراسیون ملی ایران، بدجوری آزارمان می‌دهد و از مسئولان ورزش می‌خواهیم، بر این اختلافات پایان دهند تا از این همه هزینه‌ای که صرف توسعه ورزش زورخانه می‌شود، سودی نصیب کشورمان شود، چرا که حیف است ورزشکاران کشور ما در مسابقات جهانی بلاروس، عناوین پنجم را به دست آورند، حال آنکه ما صادر کننده این ورزش در جهانیم!
 
فعلا بیشتر از این دو سوژه نداریم و نمی‌توانیم بیش از این وارد چنین بخش‌هایی شویم، ولی نکات جالبی هست از دیگر بخش‌های ورزش که در آینده به آن خواهیم پرداخت؛ از جمله هجوم خانوادگی برخی مسئولین در برخی فدراسیون‌ها و بخش‌های ورزش که سوژه‌های جالبی هم برای شما داریم و به برخی از نسبت‌ها و ارتباطات در ورزش و فدراسیون‌ها اشاراتی خواهیم داشت!