دردي از ورزش دوا نمي‌شود

تشكيل وزارت رفاه، ورزش و جوانان اين روزها بحث محافل سياسي و ورزشي كشور شده است و نمايندگان محترم مجلس شوراي اسلامي، پس از تصويب طرح يك فوريت الحاق مجدد سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري به وزارت ارشاد، به زودي طرح يك‌فوريتي تشكيل وزارت رفاه، ورزش و جوانان را بررسي مي‌كنند.

اما اين روزها نقطه‌نظرات گوناگوني در اين زمينه ابراز مي‌شود و هر كس از ظن خود به اين موضوع مي‌پردازد و طبيعي است نمايندگان محترم مجلس شوراي اسلامي ـ كه عصاره ملت و برآيندي از افكار عمومي هستند ـ به دنبال درخواست‌هاي پي در پي موكلان خود نسبت به موضوعات روز حساس بشوند و با وسواس بيشتري به اين موضوعات بپردازند.

هيچ شك و ترديدي در نيت خير و فعال و پاسخگو كردن بيشتر مديران اجرايي در برابر مجلس و مردم نيست، همچنان ‌كه در سال‌هاي اخير، هميشه مجلس توجه ويژه‌اي به ورزش داشته و گام‌هاي بلندي براي افزايش بودجه ورزش برداشته است، اما انتظار مي‌رود به دور از جوي احساسي اين موضوع كارشناسي شده و نقاط ضعف و قوت آن دقيق بررسي شود تا خداي ناكرده كاري نشود كه نه تنها شاهد پيشرفت آن نبوده، بلكه شاهد درجا زدن يا عقبگرد آن ورزش باشيم.

ذكر اين نكته نيز ضروري است كه در سال‌هاي گذشته و در مجلس‌هاي پيشين نيز هرگاه ورزش با نتايج غيرمنتظره‌‌اي روبه‌رو مي‌شود، طرح تشكيل وزارت ورزش مطرح و پس از بررسي‌هاي بيشتر منتفي مي‌شد.

اما اكنون لازم است اين طرح مورد تأمل بيشتر نمايندگان محترم، كارشناسان، صاحب‌نظران، اساتيد دانشگاه و ... قرار گيرد. هم‌اكنون نخستين پرسشي كه در ذهن‌ها با ارايه اين طرح متبادر مي‌شود، اين است كه هدف از ارايه اين طرح پس از كسب نتايج دور از انتظار ورزشكاران كشور عزيزمان ايران در المپيك پكن 2008 چيست؟ اگر هدف پاسخگويي بيشتر مسئولان ورزشي است، اكنون ورزش زيرمجموعه نفر اول اجرايي كشور (رئيس‌جمهور) اداره مي‌شود و مسئول ورزش نيز معاون وي به شمار مي‌رود و از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است؛ هرچند قانونگذار اين حق را براي نمايندگان قايل نشده كه بتوانند با فرا خواندن معاون رئيس‌جمهور و رئيس سازمان تربيت بدني به مجلس در جهت پاسخگويي به مسئولان ورزش برآيند، اما تاكنون همواره رئيس سازمان ورزش با دعوت نمايندگان مردم به خانه ملت آمده و از اين حيث تاكنون مشكلي پيش نيامده است.

اما تصويب وزارت رفاه، ورزش و جوانان موجب مي‌شود اولا ساختار اداري ورزش، بار ديگر تغيير كند و هزينه و وقت آن، صرف تغيير ساختار و به روز شدن آن شود؛ دوم آن‌كه با توجه به تشكيل سه سازمان زيرمجموعه وزارت يا سه حوزه تخصصي (رفاه، ورزش و جوانان) نظارت و دقت نفر اول وزارت بر ورزش كمتر شده و جايگاه ورزش از معاونت رئيس‌جمهور به يك سازمان زيرمجموعه تنزل يابد و به عنوان يك كودك سر راهي به آن نگاه مي‌شود.

سوم: با توجه به اين‌كه ورزش تنها جايي است كه زير ذره‌بين بيشتر افكار عمومي است و هر چهار سال يك بار در مسابقات آسيايي و يك بار در المپيك ارزيابي مي‌شود و تقريبا بيشتر جوانان و مردم نتايج ورزش را دنبال مي‌كنند و با پيروزي‌ها اشك شوق از مژگانشان جاري و با شكست‌ها آه حسرت مي‌كشند، جو احساسي حاكم بر كشور، نمايندگان را مجبور به استيضاح وزير خواهد كرد و به اين ترتيب، شاهد متزلزل شدن جايگاه مديريت كلان ورزش و عقب ماندن از برنامه‌ها خواهيم شد.

چهارم: پرداختن به تشكيل وزارت رفاه، ورزش و جوانان در همين زمان و ارايه طرح آن از سوي نمايندگان محترم نيز حاكي از درخواست افكار عمومي براي رسيدگي بيشتر به وضع ورزش است، اما هدف افكار عمومي از موكلان خود و بهارستان‌نشينان كه خوشبختانه چند رئيس فدراسيون، اعضاي هيأت مديره باشگاه‌هاي پرطرفدار استقلال و پيروزي و مديرعامل اسبق استقلال و دوستداران جدي ورزش را در ميان خود دارد و با شكست‌ها و پيروزي‌هاي ورزش آشنا هستند، اين است كه فكري اساسي كنند و طرحي نو در اندازند تا با توجه به جوانان مستعد و فعال، زمينه كشف استعداد و جذب آنها فراهم شود تا شاهد پيشرفت چشمگير ورزش كشورمان در ميادين بين‌المللي، جهاني و آسيايي باشيم كه البته آن هم بدون پرداختن به حلقه‌هاي مفقوده و نقاط تاريك ورزش قابل دسترسي نيست.

اكنون زمان آن است درس‌هايي از المپيك پكن بگيريم و ببينيم چه عاملي موجب اول شدن يك كشور آسيايي (چين) و يا بالاتر قرار گرفتن كشورهاي آسيايي و اقيانوسيه ديگر كره، ژاپن، استراليا و ... در صدر جدول كسب مدال شده است؛ آنها چه كرده‌اند و با كشورهاي موفق ديگر چه مي‌كنند؟

ببينيم روند استعداديابي آنها در مدارس كه ورزش بايد از آنجا آغاز شود، چگونه است و در كشور ما چگونه؟ چرا وضعيت باشگاه‌هاي خصوصي كشتي به عنوان ورزش اول كشور اين‌گونه است و از آنها حمايت نمي‌شود؟ وضعيت ورزش در دانشگاه‌ها، روستاها، نيروهاي مسلح،‌ كاركنان و كارمندان، زنان و ... چگونه است؟ حمايت كشورها از توسعه رشته‌هاي ورزشي چگونه است؟ علمي كردن ورزش در كشورهاي ديگر چگونه است و هزاران چگونه و مقايسه ديگر.

جان كلام اين‌كه گمان نمي‌كنم تشكيل وزارت رفاه، ورزش و جوانان دردي از ورزش ما دوا كند، بلكه بايد بيماري را تشخيص دهيم و نمايندگان محترم نيز با همكاري مسئولان ورزش، دلايل نتايج المپيك پكن را بررسي و راهكارها و قوانين لازم را براي حضوري مقتدرانه با برنامه‌ريزي مناسب براي بازي‌هاي 2010 آسيايي گوانگجو و 2012 المپيك لندن و 2014 آسيايي، تصويب و هر از چند گاهي نيز با جلسه مشترك، پيشرفت كارها را بررسي كنند.