دايره شيطاني فوتبال ايران
قطعا نيت خوبي پشت قانون اعمال سقف قرارداد براي فوتباليستها وجود دارد ولي به هر حال قانون موفقي نبوده است.
به گزارش ، اگر چهار، پنج باشگاهي كه توانايي پرداخت مبالغ بالا دارند را كنار بگذاريم، 12 ـ 10 باشگاه ديگر حتي اگر چنين قانوني هم وجود نداشت، توانايي پرداخت چنين مبالغي را نداشتند. راههاي گريز زيادي براي اين قانون وجود دارد. تيمهايي بودند كه خارج از عرف پول نميدادند و توانايي مالي زيادي نداشتند.
آنها در حال حاضر مجبورند نزديك به قيمت سقف قرارداد حركت كنند در حالي كه اگر اين قانون نبود، حدود 100 تا 150 ميليون به بازيكنان پرداخت ميكردند. ارقامي وجود دارد كه مشخص ميكند 350 ميليوني كه يك بازيكن ميگيرد، چقدر براي باشگاه درميآيد. اگر بازيكن يك نفس بكشد، براي هر باشگاه چهار هزار و 950 تومان صرف ميشود و يك دقيقه بازي كردن يك فوتباليست حدود 300 هزار تومان ميشود. در نهايت هزينه هر 11 بازيكني كه در زمين حاضر ميشوند، نزديك به 294 ميليون است. اين آمار و ارقام هزينه بازي كردن بازيكنان در ليگ ماست.
اگر در اين قانون دامنههاي مختلف تعيين ميشد و پس از آن بازيكنان را نرخ گذاري ميكرديم عادلانهتر بود و بازيكنان تشويق ميشدند كه كيفيت بالاتري را بروز بدهند تا پول بيشتري بگيرند.
اما در حال حاضر همه خواهان حداقل 350 ميليون هستند. اقدامات برخي از رسانهها هم در افزايش قيمت بازيكنان تاثير دارد. عكس فردي را چاپ ميكنند و از او به عنوان موفقترين مدير نقل و انتقالات نام ميبرند و از او تقدير ميكنند.
كسي كه بازيكناني را كه حتما قيمتشان 600 ـ 700 ميليون تومان بوده است را جذب كرده. اگر قرار بود واقعا سقف قرارداد رعايت شود بايد از او به عنوان مخربترين مدير نام ميبردند. چون نميشود اين قانون را كنترل كرد، بعضي از تيمها بسيار قوي ميشوند و تيمهاي ديگر ضعيف ميشوند و بلايي كه بر سر فولاد خوزستان در سال 86 آمد، بر سرشان ميآيد. آن زمان گفتند كه بودجه باشگاهها بايد 60 درصد كاهش پيدا كند، ما اين كار را كرديم و 16 بازيكن خود را از دست داديم. همچنين طبق ابلاغي كه شده بود، بازيكن و مربي خارجي هم جذب نكرديم. تنها باشگاهي بوديم كه اين كار را انجام داد و به ليگ يك هم سقوط كرد.
قانون سقف قراردادها توسط سازمان ليگ وضع ميشود و توسط او نيز نظارت شود و بايد با تخلفات هم برخورد كند. بسياري از مديران اعلام كردند كه سال گذشته سقف را رعايت نكردند و بر اساس قانون بايد با آنها برخورد ميشد اما تاكنون هيچ برخوردي انجام نشده است. اگر از 10 سال پيش كه ليگ ما حرفهاي شده بود، سالي يك زمين چمن در هر شهر و باشگاهي اضافه ميشد، در حال حاضر هر تيم ليگ برتري يك زمين چمن عالي داشت. اما ما هيچ هزينهاي براي آموزش و افزايش كيفيت فوتبال انجام نداديم و فقط پول بازيكنان را بيشتر كرديم. در واقع در يك دايره شيطاني افتادهايم كه دائما در آن تاب ميخوريم و به هيچ جا نميرسيم و چيزي هم به ما اضافه نميشود. به كسي هم فرصت نميدهند كه از اين جرگه بيرون بيايد. چون اگر دنبال كارهاي ديگر برود، نتيجه نميگيرد.
