پيشبيني قطعي نتيجه، 4 ماه قبل از انتخابات!
حالت چهارم حالتي است كه به رغم عدم محبوبيت دولت، بخش اعظم اصولگرايان با دولت مؤتلف نشده است. در اين صورت عدم پيروزي طيف هوادار دولت قطعي است، اما اينكه پيروز انتخابات، اصولگرايان يا اصلاحطلبان باشند، مشخص نيست؛ ممكن است اصلاحطلبان از عدم محبوبيت دولت استفاده كرده و گوي خانه ملت را بربايند.
کد خبر: ۱۷۳۵
| | 7781 بازدید
در رقابتهاي سياسي ايران، معمولا يك رقابت اصلي دوقطبي جريان داشته كه زماني به صورت رقابت راست و چپ و زماني در قامت مسابقه اصولگرا و اصلاحطلب ظاهر شده است، با اين حال در مقاطعي از تاريخ طرفين، اين رقابت، شكل ديگري به خود گرفتهاند.
به عنوان نمونه در آخرين انتخابات برگزار شده در كشور كه همان انتخابات شوراها بود، از يك سو رقابت بين طيف اصولگرا و اصلاحطلب مطرح بود، اما در عين حال، به دليل شركت طيف هواداران دولت در انتخابات، رقابت ديگري بين هواداران و منتقدان دولت نيز به وجود آمد و از آنجا كه هواداران دولت (رايحه خوش خدمت) در تهران و بسياري از شهرهاي ديگر ليستي متفاوت از ليست ائتلاف اصولگرايان داشتند، نتيجه انتخابات همزمان پيروزي اصولگرايان و شكست هواداران دولت بود. به اين معنا كه در رقابت اصولگرايان و اصلاحطلبان، اصلاحطلبان به رغم كسب پيروزي نسبي (افزايش كرسيهاي خود از حد صفر گذشته)، تعداد كرسي كمتري از اصولگرايان به دست آوردند و اصولگرايان پيروز شدند، اما از نگاه ديگر ليست هواداران دولت با شكست جدي همراه شد و منتقدان دولت (كه البته بخش عمده آنها را هم اصولگرايان تشكيل ميدادند) پيروز ميدان شدند...
عامل بعدي، ميزان محبوبيت دولت براي مردم است. مردم ايران در اسفند ماه در حالي پاي صندوقهاي رأي حاضر ميشوند كه 2.5 سال از روي كار آمدن دولت نهم گذشته و درك نسبتا كاملي از ميزان توفيق آن پيدا كردهاند. از آنجا كه مجلس هم در تقويت يا نقد دولت كنوني نقش حساسي دارد و هم نتيجه انتخابات مجلس هشتم ميتواند نقش تعيينكنندهاي در نتيجه انتخابات رياستجمهوري دهم داشته باشد، قطعا موضع مردم نسبت به دولت يكي از مهمترين عوامل تعيينكننده رأي آنان در انتخابات مجلس است...
اين امر در گذشته نيز سابقه داشته است، مثلا در انتخابات مجلس ششم كه هنوز موج دوم خرداد 76 ادامه داشت، در تهران ليست منسوب به دولت خاتمي به استثناي يكي دو مورد و شبيه همين امر در شهرستانها، پيروز انتخابات شد. يا به عنوان نمونه در انتخابات مجلس چهارم كه دو سال پس از روي كار آمدن دولت هاشمي برگزار شد، طيف راست كه متحدان آن زمان هاشمي رفسنجاني به شمار ميرفتند، پيروز ميدان انتخابات شدند. همچنين ميزان رأي افراد نزديك به رؤساي جمهور وقت نظير فائزه هاشمي، محمدرضا خاتمي و پروين احمدينژاد در دوران قدرت پدر و برادرانشان، تا اندازهاي حاكي از محبوبيت دولتهاي آنها در آن مقطع زماني است.
با اين وصف ميتوان بنا بر دو عامل همگرايي دولت و اصولگرايان موضع عمومي مردم نسبت به دولت، يك مدل منطقي چهار حالته را براي نتيجه انتخابات مجلس هشتم به دست آورد:
به عنوان نمونه در آخرين انتخابات برگزار شده در كشور كه همان انتخابات شوراها بود، از يك سو رقابت بين طيف اصولگرا و اصلاحطلب مطرح بود، اما در عين حال، به دليل شركت طيف هواداران دولت در انتخابات، رقابت ديگري بين هواداران و منتقدان دولت نيز به وجود آمد و از آنجا كه هواداران دولت (رايحه خوش خدمت) در تهران و بسياري از شهرهاي ديگر ليستي متفاوت از ليست ائتلاف اصولگرايان داشتند، نتيجه انتخابات همزمان پيروزي اصولگرايان و شكست هواداران دولت بود. به اين معنا كه در رقابت اصولگرايان و اصلاحطلبان، اصلاحطلبان به رغم كسب پيروزي نسبي (افزايش كرسيهاي خود از حد صفر گذشته)، تعداد كرسي كمتري از اصولگرايان به دست آوردند و اصولگرايان پيروز شدند، اما از نگاه ديگر ليست هواداران دولت با شكست جدي همراه شد و منتقدان دولت (كه البته بخش عمده آنها را هم اصولگرايان تشكيل ميدادند) پيروز ميدان شدند...
عامل بعدي، ميزان محبوبيت دولت براي مردم است. مردم ايران در اسفند ماه در حالي پاي صندوقهاي رأي حاضر ميشوند كه 2.5 سال از روي كار آمدن دولت نهم گذشته و درك نسبتا كاملي از ميزان توفيق آن پيدا كردهاند. از آنجا كه مجلس هم در تقويت يا نقد دولت كنوني نقش حساسي دارد و هم نتيجه انتخابات مجلس هشتم ميتواند نقش تعيينكنندهاي در نتيجه انتخابات رياستجمهوري دهم داشته باشد، قطعا موضع مردم نسبت به دولت يكي از مهمترين عوامل تعيينكننده رأي آنان در انتخابات مجلس است...
اين امر در گذشته نيز سابقه داشته است، مثلا در انتخابات مجلس ششم كه هنوز موج دوم خرداد 76 ادامه داشت، در تهران ليست منسوب به دولت خاتمي به استثناي يكي دو مورد و شبيه همين امر در شهرستانها، پيروز انتخابات شد. يا به عنوان نمونه در انتخابات مجلس چهارم كه دو سال پس از روي كار آمدن دولت هاشمي برگزار شد، طيف راست كه متحدان آن زمان هاشمي رفسنجاني به شمار ميرفتند، پيروز ميدان انتخابات شدند. همچنين ميزان رأي افراد نزديك به رؤساي جمهور وقت نظير فائزه هاشمي، محمدرضا خاتمي و پروين احمدينژاد در دوران قدرت پدر و برادرانشان، تا اندازهاي حاكي از محبوبيت دولتهاي آنها در آن مقطع زماني است.
با اين وصف ميتوان بنا بر دو عامل همگرايي دولت و اصولگرايان موضع عمومي مردم نسبت به دولت، يك مدل منطقي چهار حالته را براي نتيجه انتخابات مجلس هشتم به دست آورد:
|
رديف |
عامل دولت |
عامل اتحاد |
نتيجه انتخابات | |
|
1 |
دولت محبوب |
اتحاد دولت با اصولگرايان |
پيروزي دولت |
پيروزي اصولگرايان |
|
2 |
دولت محبوب |
عدم اتحاد دولت با اصولگرايان |
پيروزي دولت |
پيروزي اصولگرايان |
|
3 |
دولت نامحبوب |
اتحاد با اصولگرايان |
شكست دولت |
شكست اصولگرايان |
|
4 |
دولت نامحبوب |
عدم اتحاد با اصولگرايان |
شكست دولت |
احتمال پيروزي اصولگرايان |
با توجه به اين جدول كه صرفا بنا بر اصول منطقي به دست آمده، تمامي چهار حالت ممكن و تمامي چهار نتيجه ممكن حاصل از آنها برشمرده شده است...
حالت چهارم حالتي است كه به رغم عدم محبوبيت دولت در ميان مردم، بخش اعظم اصولگرايان با دولت مؤتلف نشده است. در اين صورت عدم پيروزي طيف هوادار دولت قطعي است، اما اينكه پيروز انتخابات، اصولگرايان يا اصلاحطلبان باشند، مشخص نيست، به گونهاي كه ممكن است اصلاحطلبان از عدم محبوبيت دولت به سود خود استفاده كرده و گوي خانه ملت را بربايند. همچنين احتمال آن ميرود كه يك طيف محبوب اصولگراي منتقد دولت، بتواند نظرات مردم را به خود جلب كند و پيروز ميدان شود كه در اين صورت مشابه انتخابات شوراهاي گذشته تكرار خواهد شد...
متن کامل را در ستون «يادداشت» بخوانيد.
گزارش خطا
نظرسنجی
آیا جام جهانی میتواند مانع جنگ آمریکا با ایران شود؟