تحليل محبي​نيا از رياست جلسات مجلس

به گزارش خبرآنلاین، او حتی یک ساعت هم در جلسات دو شیفته بررسی لایحه برنامه پنجم مرخصی نگرفت و در حالیکه برخی نمایندگان اغلب به دلیل خستگی کار فشرده، کمی دیرتر به مجلس می​آمدند و یا زودتر جلسه را ترک می​کردند، او در نهایت نظم، حضورش را ثبت می​کرد. حضوری که نیازمند دقت نظر بسیار در بررسی مصوبات، قرائت پیشنهادات اصلاحی، ارائه نوبت نطق به نمایندگان و حتی اداره جلسه می​شد.

بی​شک محبی​نیا با تجربه دو دوره حضور در جایگاه هیات رئیسه و سه دوره نمایندگی مجلس، از ذخایر خاطرات شفاهی پارلمان کشور است ولی کمتر به بیان این خاطرات تمایل دارد. با این حال راضی شد تا گوشه​ای از خاطراتش در جایگاه هیات رئیسه مجلس را نقل کند که جالبترینش مقایسه ریاست لاریجانی، باهنر و ابوترابی​فرد در اداره جلسات بود.

به گفته وی، علی لاریجانی سیاست​مداری است که حین اداره جلسه، حواسش به همه جهات هست و زیرکانه به تذکرات و کنایه​های نمایندگان پاسخ می​دهد. مثلا روزی یکی از نمایندگان به او گفت «شما که ملازاده هستید و باید این چیزها را بپذیرید». ایشان هم با زیرکی جواب دادند که پس از من ملازاده بپذیرید که این حرف شما درست نبود!

این عضو هیات رئیسه مجلس در ارزیابی ریاست ابوترابی​فرد در مجلس هم، او را «مظهر رحمت الهی» خواند و گفت: از این درگه {ریاست ابوترابی​فرد} بعید می​دانم که  کسی ناامید برگردد! چه کسانی که به جایگاه هیات رئیسه می​​آیند و چه آنها که از پایین تذکر می​دهند. هیچ مرغی در این بوستان بی نان نمی​ماند و پایش هم نمی​لنگد!

او باهنر را هم رئیسی بسیار با کیاست و با هوش می​داند که خیلی خوب مجلس را اداره می​کند و کمتر هم سوتی می​​دهد.

محبی​نیا با بیان اینکه بر اساس آیین​نامه داخلی مجلس، رئیس جلسه نباید حتی برای یه لحظه صندلی را ترک کند، گفت: یکبار یکی از نواب رئیس در مجلس هفتم، حواسش نبود و صندلی ریاست را برای پیگیری کاری ترک کرد و رفت! البته بعد از دقایقی متوجه شد که صندلی ریاست مجلس مثل کابین هواپیما است و نباید ترک شود و بعد فوری برگشت.

او این خاطره را بدون ذکر نام نایب رئیس مجلس هفتم تعریف کرد و حاضر نشد بگوید که این حواس پرتی از سوی باهنر رخ داده یا ابوترابی​فرد.

منشی هیات رئیسه مجلس خاطراتی هم از نوبت دهی به نمایندگان و لحظات خروج از نصاب جلسات صحن علنی داشت. او با بیان اینکه یک روز اسامی مخالفین و موافقین موضوعی به دلیل مشکل فنی از دستگاه ثبت الکترونیک نوبت​ها پاک شد، گفت: برای اینکه دعوایی پیش نیاید و آقایان نماینده​ها از ما گلایه​مند نشوند که چرا اسمشان را نخواندیم، به شوخی پرسیدیم: هرکی می​خواهد صحبت کند، دست​هاش بالا! دوستان هم که خنده​شان گرفته بود، به این روش اعتراض نکردند و موضوع به خیر و خوشی گذشت.

به گفته وی، در تمامی مجالس، زمانی پیش می​آید که یکباره جلسات علنی از نصاب بیفتد. در این موراد اعضای هیات رئیسه، یا نمایندگان را تحت فشار قرار می​دهند که تا جلسه از نصاب نیفتاده کوتاهتر صحبت کنند و یا اینکه به شوخی به آنها می​گویند که آقا ادامه بده تا بقیه هم بیایند و رای بگیریم.

محبی​نیا افزود: یکبار خود من در مورد یک موافقتنامه قریب به 20 دقیقه حرف زدم تا نصاب جلسه حاصل شود. از جمعیت و پایتخت آن کشور گرفته تا اقتصاد آن را تشریح کردم. خلاصه آنقدر پرگویی کردم که برخی نمایندگان متوجه شدند و با ایما و اشاره پرسیدند که این حرف​ها چیست که می​گویم؟ منم چون تریبونم روشن بود، نمی​توانستم توضیح بدهم ولی با دست تابلو را به آنها نشان می​دادم که متوجه عدم نصاب جلسه شوند.