تو برو سفر سلامت!

من همیشه در زمینه «دوست داشتن»، آدم خسیس و ناخن خشکی بودم. مثلا بعد از دو دهه فوتبالدوستی، هنوز تعداد ستاره های محبوب خودم تو فوتبال دنیا به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسه و یکی از این کمتر از پنج نفر، علی کریمیه. چه از نظر فنی،  چه از دیدگاه های انسانی و فرهنگی و چه حتی از جهت ویژگی های متفاوت سوپر استاری، به نظر من علی کریمی شاه بیت غزل فوتبال ایرانیه؛ کسی که بدون غلو عقیده دارم اگه تو چارچوب یه فرهنگ «ستاره پرور» و نه «ستاره گریز»

 

یا حتی مثل اینجا «ستاره ستیز» به دنیا اومده بود و البته اگه خودش قدر خودش رو بیشتر می دونست، الان می تونست تو بارسلونا بازی کنه. وه؛ چه لحظاتی که از تماشای تفاوتش لذت نبردم، مثل وقتی که دقیقه نود داربی نه دی هفتاد و نه  اون قیچی جانانه رو در کمال آرامش به استقلال زد و موقع شادی اونقدر حواسش جمع بود که تیرک دروازه رو بگیره، بچرخه و خوشحالی خودش رو با تیفوسی های گوشه ضلع شمالی آزادی تقسیم کنه، مثل اون روزی که بالاک مغرور رو با دوتا تو سر توپ زدن متوجه تکنیک ناب خودش کرد، مثل اون شبی که اون بلای معروف رو سر دار و دسته فرانچسکو توتی آورد و باعث شد در اتفاقی که متاسفانه این روزها خیلی سخت رخ می ده، به ایرانی بودنم مباهات کنم، مثل هت تریکی که جلوی کره جنوبی کرد و پوزه لی وون جائه مغرور رو به خاک مالید،

 

مثل روزی که پیرهن استیل رو تا ارتفاع چند متری زمین سبز آزادی روی هوا پرتاب کرد تا لباس پرسپولیس رو نشون جماعت بهت زده بده، مثل روزی که جلوی مدیرعامل ارزشی باشگاهش ایستاد و رسما پنجه تو پنجه «ریاکاری» انداخت و مثل خیلی از روزهای دیگه و از جمله امروز، که سر چندراهی پرسپولیس و ذوب و سایپا و الاهلی، یکدفعه تیتر یک کیکر شد تا با پرواز امشب، بره فضای خالی پشت سر رائول گونزالس رو پر کنه. برو داش علی، در امان خدا.

 

زندگی فوتبال