آيا آقايان نمي دانند اعتبار و آبروي ايران يك شبه به دست نيامده؟!

در حالي كه ماجراي از دست رفتن پست ايران در كميته اجرايي فدراسيون فوتبال آسيا و همچنين عدم موفقيت سعيد لو، معاون رئيس جمهور و رئيس سازمان تربيت بدني در به دست آوردن پست معاونت فدراسيون فوتبال آسيا بازتاب گسترده اي در مطبوعات داشته است، گويي همانند گذشته، بنايي بر پاسخگويي به افكار عمومي از سوي افراد دخيل در اين ماجرا ديده نمي شود.

به گزارش «تابناك»، اين ناكامي از سوي مقامات ورزشي ايران در حالي صورت مي گيرد كه آنان با مناصب حقوقي ايران در نهادي بين المللي رفتاري شخصي داشته اند و خود به اين نتيجه رسيده اند كه از اين سمت استعفا دهند و آن را به رقبا واگذار كنند؛ رفتاري كه نه تنها با سه اصل عزت، حكمت و مصلحت مندرج در قانون اساسي كشور نيز در تضاد كامل است، بلكه با تعقل و خردمندي يك انسان معمولي نيز مغايرت تام و تمام دارد. اين در حالي است كه مقاماتي كه اين معامله را با ورزش و جايگاه حقوقي ايران كرده اند، خود را عقل كل ناميده و همه تصميمات حاكم بر فوتبال اين كشور را يك تنه و با همين استدلالاتي كه منجر به از دست رفتن منصب ايران در نهادي بين المللي شده اند، مي گیرند.

بنابراین، بايد گفت: امروز ديپلماسي ورزش يا سياست ورزش، آن قدرت نرمي است كه دولت های نهم و دهم آن را در صدر برنامه هاي خود قرار داده و مدام به آن مي بالند، اما همين قدرت در لابلاي تفسيرهاي شخصي مقامات ورزشي و سياسي ايران گم شده است و امروز اين قدرت را از دست داده ايم و يقينا در آينده بايد آن را با التماس از ديگراني همچون نپال، مالديو و... تقاضا كنيم.

اقدام اخير مقامات ايران در انصراف از پست كميته اجرايي فدراسيون فوتبال آسيا، به اين مي ماند كه مثلا نمايندگان رسمی کشور در سازمان هاي بين الملي نيز شخصا بخواهند از مسئولیت خود و پست واگذار شده انصراف دهند و نمايندگي ايران در يك سازمان بين المللي همچون سازمان ملل، انرژي اتمي و... را به ميل خود واگذار كنند؛ مناصبي كه به اعتبار ايران و ملت ايران به اين افراد واگذار شده، وگرنه سعيدلو يا كفاشيان به اعتبار خودشان كه جايگاهي در هيچ كجاي فدراسيون فوتبال آسيا ندارند که بخواهند انصراف داده و اعتبار اين ملت را هزینه کنند.

آيا اين افراد از خود نپرسيده اند، نزدیک يك دهه كه مسئولان اين كشور در حال مذاكراتي سخت با غربي ها براي انرژي هسته اي هستند و حتي ملت ايران تا كنون چهار دور تحريم تحمیلی و ناجوانمردانه را تحمل كرده براي چه بوده است؟ آيا اين همه تلاش جز براي حفظ اعتبار، آبروی اين مملكت بوده است؟ آيا آقايان نمي دانند اعتبار و آبروي اين كشور يك شبه به دست نيامده كه آنان يك شبه با برخورد و استنباط غلط خود آن را بر باد مي دهند؟ آيا نهادي نظارتي در كشور وجود ندارد كه به اينگونه اهمال كاري ها رسيدگي كند؟
 
در پايان بايد پرسيد چرا برخی از مقامات در ايران فعال مايشاء هستند و هر كاري مي خواهند انجام مي دهند و دريغ از يك نظارت و توبيخ خشك و خالي!

ما همچنان منتظريم تا اگر آقايان به خود زحمت دادند، توجيهات آن را بشنويم و دوباره باور كنيم و سكوت كنيم كه ظاهرا چاره اي نداريم، جز اينكه باور كنيم و حرفي هم نزنيم... تا احیانا نگویند سیاه نمایی کرده اید!