سخنی صریح با رئیسجمهور محترم
به گزارش تابناک، سید محمد حسین رسولی در یادداشتی با عنوان «سخنی صریح با رئیسجمهور محترم» نوشت:
بسم الله الرحمن الرحیم
جناب آقای رئیسجمهور،
سلام علیکم
آن روز که در مجمع عمومی سازمان ملل با ادبیاتی عزتمندانه و بیانی مقتدرانه، مظلومیت ملت ایران را در کنار اقتدار آن به گوش جهانیان رساندید، برای بسیاری از ما موجب غرور ملی شد.
اما برخی مواضع بعدی جنابعالی، این سؤال جدی را برای مردم ایجاد کرده است:
ما تا کجا باید هزینه اعتماد به آمریکا را بپردازیم؟
قرآن کریم درباره کسانی که پیمان میشکنند، هشدار روشنی داده است:
«الَّذِينَ عَاهَدتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لَا يَتَّقُونَ»
(انفال، ۵۶)
تجربه تاریخی نیز قابل تأمل است. در سال ۱۳۳۲، دولت آمریکا در یک عملیات مخفی برای سرنگونی دولت مردمی دکتر مصدق نقش داشت و اسناد رسمی منتشرشده آمریکا نیز نقش سازمان سیا و دولت آیزنهاور را در این عملیات تأیید میکند.
در مورد لیبی نیز در سال ۲۰۰۳ تصمیم به کنار گذاشتن برنامههای مرتبط با سلاحهای کشتارجمعی و همکاری با نهادهای بینالمللی اعلام شد؛ اما در سال ۲۰۱۱، پس از جنگ داخلی و مداخله نظامی خارجی، حکومت قذافی سقوط کرد.
اینها البته بهتنهایی پاسخ همه مسائل امروز نیستند؛ اما یک سؤال اساسی را پیش روی سیاست خارجی ما میگذارند:
مذاکره با آمریکا یک مسئله است؛ اما اعتماد راهبردی به آمریکا مسئلهای کاملاً متفاوت است.
از سوی دیگر، در ۹ سپتامبر ۲۰۲۶، شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی قطعنامهای تصویب کرد که موضوع ایران را به شورای امنیت گزارش میکرد. در همین روزها نیز درباره امکان رقیقسازی یا انتقال بخشی از ذخایر اورانیوم غنیشده، اظهارات متفاوتی مطرح شده است.
اینجاست که یک سؤال جدیتر مطرح میشود:
اگر طرف مقابل همچنان با فشار و قطعنامه پاسخ میدهد، چه ضرورتی دارد ما پیشاپیش از امتیازهای بیشتر سخن بگوییم؟
و مهمتر از آن، قرآن کریم میفرماید:
«وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ»
(هود، ۱۱۳)
آیا در چنین شرایطی، این نگرانی وجود ندارد که برخی از این مواضع، مصداق «رکون» و گرایش به ظالمین تلقی شود؟
آیا این رفتار، ناخواسته چراغ سبزی به طرف مقابل برای افزایش مطالباتش نیست؟
اگر پاسخ منفی است، مبنای این رویکرد و تضمین واقعی آن برای منافع ملی چیست؟
سخن ما این نیست که با دنیا مذاکره نکنیم. مذاکره، یک ابزار دیپلماسی است. سخن این است که مذاکره نباید با اعتماد سادهلوحانه اشتباه گرفته شود و امتیاز دادن نباید پیششرط گفتوگو قرار گیرد.
جناب آقای رئیسجمهور،
اگر سخنان عزتمندانه شما در سازمان ملل بیانگر منطق واقعی دولت و خواست ملت ایران بود، مردم حق دارند بدانند مواضع بعدی که ممکن است نشانه عقبنشینی یا اعطای امتیاز تلقی شود، بر چه منطقی استوار است.
مذاکره کنیم؛ اما با عزت.
تعامل کنیم؛ اما با هوشیاری.
توافق کنیم؛ اما با تضمین واقعی.
و مهمتر از همه، میان «مذاکره» و «اعتماد» تفاوت بگذاریم.
تجربه تاریخ را نباید فراموش کرد؛ همانگونه که نباید از آینده نیز غافل شد.
بامید پیروزی جبهه مقاومت و ایران عزیز
