آقای وزیر، آغوش کشور برای کدام باز است؛ نخبگان جوان یا مهاجران افغان؟
اظهارات وزیر ورزش و جوانان از نگاه مثبت دولت برای بازگشت نخبگان روایت و حکایت میکند اما در سویی دیگر انطباقی با شرایط جاری مهاجرت نخبگان به خارج از کشور در همین شرایط فعلی، ندارد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، نگاه مثبت دولت به بازگشت نخبگان، اتفاق و حرف ارزندهایست اما آنچه در این روزها شاهدش هستیم آغوش باز شیبدار است؛ یعنی آغوش باز است، اما در مسیر شیبدار که جدایی جوانان و نخبگان از وطن را در پی دارد.
احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جامور وانان گفته است: «ما قلباً از اینکه جوانان به دلیل مشکلات شغلی، معیشتی یا دغدغههای آینده از ایران رفتهاند، متأثر هستیم، اما آغوش دولت چهاردهم به روی آنها باز است. ایران سرزمین آنهاست و این جوانان متعلق به همین کشور هستند.»
مهاجرت "از" و "به" ایران
این سخنان در ظاهر امیدوارکننده است؛ اما پرسش اصلی جای دیگری است: آیا صرفاً باز بودن آغوش دولت برای بازگشت کافی است، وقتی بخشی از جوانان ایرانی اساساً دلیلی برای ماندن نمیبینند؟ علاوه بر این، به راستی آغوش کشور در عالم واقعیت برای نخبگان بیشتر گشوده است یا برای اتباع افغانستان؟ جوانانی که از ایران می روند و اتباعی که ایران را برای زندگی خود -ه صورت مجاز و غیرمجاز- انتخاب کرده اند. حتی بازگرداندن اتباع غیرمجاز به کشور خود نیز، هرچند در آغاز با تب و تابی همراه بود، اما دیگر خبرچندانی از آن نیست و برخی از بازگردانده شدهها، به طرقی دیگر، باز به ایران برگشتهاند.
ما حق همسایگی را حتما در مورد این میهمانان رعایت خواهیم کرد، اما طبیعتا قرار نیست همسایه، جایگزین عزیزان و اهل خانه شوند.
مسئله فقط بازگشت نیست؛ مسئله ماندن است
مهاجرت جوانان و متخصصان ایرانی دیگر صرفاً یک پدیده فردی نیست. افزایش تمایل به مهاجرت، خروج دانشجویان و متخصصان و تلاش خانوادهها برای ساختن آیندهای در خارج از کشور، نشانهای از یک مسئله عمیقتر است؛ مسئلهای که ریشههای آن را باید در اقتصاد، اشتغال، کیفیت زندگی، چشمانداز آینده و احساس برخورداری از فرصتهای برابر جستوجو کرد.
آمارهای مربوط به شمار دانشجویان ایرانی در خارج از کشور نیز نشاندهنده ابعاد قابلتوجه این روند است. بر اساس برخی برآوردها، شمار دانشجویان ایرانی خارج از کشور به بیش از ۱۱۰ هزار نفر رسیده است؛ رقمی که در مقایسه با سالهای گذشته رشد چشمگیری را نشان میدهد. علاوه بر این باید مهاجرت همیشگی نخبگان و رتبه های برتر به خارج از کشور را نیز به عنوا اصلی ترین معضل، دید و تامل کرد.
اما پشت این اعداد، انسانهایی قرار دارند؛ جوانانی که سالها برای تحصیل، تخصص و ساختن آینده هزینه کردهاند و اکنون در برابر یک انتخاب دشوار ایستادهاند: آنها که در ایرانند می گویند آیا می توانند ادامه دهند و یا باید ساز سفر را کوک کنند؟ و آنها که در خارج در حال تحصیل هستند، از خود می پرسند "آیا بازگشت به خانه یا ادامه زندگی در جایی که تصور میکنند فرصت بیشتری برای آینده دارند؟"
یک تناقض بزرگ در سیاست مهاجرتی
در سوی دیگر، ایران همچنان با حضور میلیونها تبعه خارجی، بهویژه مهاجران افغانستانی، مواجه است. مقامهای مسئول طی سالهای اخیر بارها درباره تعداد اتباع مجاز و غیرمجاز، ساماندهی اتباع و طرحهای بازگشت اتباع غیرمجاز گزارش دادهاند.
این دو روند در کنار یکدیگر، یک پرسش مهم را ایجاد میکند: چرا کشوری که برای مدیریت نیروی انسانی مهاجر خود با چالشهای جدی مواجه است، همزمان با از دست دادن بخشی از سرمایه انسانی جوان و تحصیلکرده خود نیز روبهروست؟ آینده چنی جایگزینی، ایران را به چه سمت و سویی می برد؟
البته این مسئله را نباید به تقابل «جوان ایرانی» و «مهاجر افغانستانی» تقلیل داد. بسیاری از مهاجران نیز خود قربانی شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعیاند و حضور آنان موضوعی پیچیده با ابعاد انسانی، اقتصادی و امنیتی است. لذا با تاکید بر ضرورت امداد به اتباع کشور همسایه و دوست، اما باید به فکر شرایط ایران نیز بود.
مسئله اصلی، سیاستگذاری درباره سرمایه انسانی است. آغوش باز، بدون فرصت شغلی چه معنایی دارد؟ یک جوان متخصص برای بازگشت فقط به یک دعوت رسمی نیاز ندارد. او به شغل، درآمد قابل اتکا، امنیت سرمایهگذاری، امکان رشد حرفهای، آزادی انتخاب، کیفیت زندگی و مهمتر از همه، تصویری روشن از آینده نیاز دارد.اگر این عوامل فراهم نباشد، حتی صمیمانهترین دعوتها نیز ممکن است نتواند یک مهاجر را به بازگشت متقاعد کند. از همین رو، شاید پرسش دقیقتر از وزیر ورزش و جوانان این نباشد که «آیا آغوش کشور واقعا برای حفظ جوانان باز است که برای بازگشت ان طیف دیگر هم باز باشد؟»
پرسش این است: چه چیزی قرار است این جوان را قانع کند که از فرودگاه مقصد، بلیت بازگشت به ایران بگیرد؟ و پیش از آن چه چیزی ارائه می دهید که اصلا به فکر رفتن نباشد؟
سرمایه انسانی؛ چیزی که بهسادگی جایگزین نمیشود
از دست رفتن یک نیروی متخصص فقط به معنای خالی شدن یک صندلی در یک شرکت یا دانشگاه نیست. پشت هر مهاجرت موفق، سالها آموزش، هزینه خانوادگی، سرمایه اجتماعی و تجربه حرفهای وجود دارد. کشوری که یک پزشک، مهندس، پژوهشگر، ورزشکار یا کارآفرین را از دست میدهد، تنها یک فرد را از دست نداده؛ بخشی از سرمایهای را از دست داده که ساختن دوباره آن ممکن است سالها زمان ببرد.
از سوی دیگر، حضور نیروی کار مهاجر نیز به خودی خود نه تهدید است و نه راهحل. اگر سیاست کشور بر اساس یک برنامه روشن برای بازار کار، آموزش، مهاجرت، جمعیت و سرمایه انسانی تنظیم نشود، هم مهاجرت جوانان ایرانی ادامه پیدا میکند و هم چالشهای مربوط به مهاجران خارجی پیچیدهتر میشود.
آقای دنیامالی؛ جوان ایرانی برای بازگشت، بیش از «آغوش باز خیالی»، به چشمانداز روشن نیاز دارد. او باید بداند اگر بازگردد، میتواند شغل پیدا کند؛ اگر ورزشکار است، فرصت رقابت و پیشرفت خواهد داشت؛ اگر متخصص است، تخصصش ارزشگذاری میشود؛ اگر کارآفرین است، گرفتار موانع فرساینده نخواهد شد و اگر دانشجوست، آیندهای واقعی در انتظارش خواهد بود.مسئله امروز فقط این نیست که چگونه جوانان مهاجرتکرده را برگردانیم. مسئله بزرگتر این است که چرا بخشی از جوانان کشور، ماندن را پرریسکتر از رفتن میبینند؟
اگر پاسخ این پرسش پیدا نشود، هرقدر هم از «آغوش باز» سخن گفته شود، فرودگاههای کشور همچنان شاهد چمدانهایی خواهند بود که در جهت خروج بسته میشوند.
اینها حرفها فقط تیترهای خوبیاند
مهاجرت جوانان را نمیتوان با شعار متوقف کرد؛ همانطور که با یک بخشنامه هم نمیتوان اعتماد ازدسترفته را بازسازی کرد. این حرف ها فعلا فقط برای تیتر شدن جذابیت دارند. اما مساله اساسی حل نمی شود. راه بازگشت از مسیر اشتغال، ثبات اقتصادی، فرصت برابر، امنیت حرفهای، احترام به تخصص و امید به آینده میگذرد.آغوش باز زمانی معنا پیدا میکند که جوان ایرانی نه فقط هنگام بازگشت، بلکه پیش از تصمیم به رفتن نیز احساس کند جایی برای ساختن آیندهاش در کشور خودش دارد.
امروز شاید مهمترین شاخص موفقیت سیاست جوانان، تعداد کسانی نباشد که به کشور بازمیگردند؛ بلکه تعداد جوانانی باشد که اصلاً تصمیم به رفتن نمیگیرند. تمرکز ویژهتری بر سیاستهای واقعی حمایت از سرمایه انسانی، فرصتهای شغلی و فرهنگی و مدنی بفرمایید تا این آغوش نه تنها باز بماند، بلکه گرم و پایدار شود.
مهدی محمدی کلاسر- دبیر سرویس اجتماعی تابناک
با سلام. اگه همین دست فرمون بریم انشاله دیگه هیچ ایرانی تو کشور نمیمونه. اون وقت کشور را راحت بدین به طالبان. 
| 
از اولش هم غریبه پرست بودیم بابا ما خودمون نون نداریم بفرستید برن افغانستان انجا اب هست کمک بهشون بدید مهندس کشاورزی گندم ذرت گوشت وپرورش مرغ بعد بفروشن به ما اونا هم سر کارن اما زودت پاییز فصل کاشت هست ویکی دوماه مونده | بدون غرض عرض میکنم ما با فراری دادن نخبه ها شدیم موتور محرک کشورهای غربیاز اونطرف با ورود مهاجران فقیر و تهی دست راه را برای دشمنان این مملکت باز کردیم که با خرج یه صد دلاری یه دانشمند هسته ایمون رو در معرض خطر قرار بدن
| رسماً اشغال کردن ایران رو ... ای دااااد ای هواااار بخدا که اشغال شده کشور... ولی افسوس که گوش شنوایی نیست .. این دیگه بحث تعدادی جنگ زده نیست این حمله و اشغال سرزمین ماست .. مسول کجایی ؟ یعنی نمیدونی. نمیبینی؟ بداد ایران برسین بداد ایران برسین | نظرم چاپ نشد | ها، دلار ۲۰۰ تومن شد ورانت وفساد وسو مدیریت .الان کی بود کی بود چند تا مهاجر مظلوم .
سیاست خوبیه
| چرا تقابل ودو گانه ای ایجاد می کنید که هیچ ارتباطی نداره؟سه میلیون مهاجر چهل وچهار سال است که در کشور هستند نه تنها اضافه نشدند که ادغام وشهروند هم نشدند.
کشور نیاز به کارگر و نیروی کار دارد نه مدرک به دست .قشر مهاجر نوع کارش سنخیتیبار کارگری آنهم امور شاقه وزیاننآور ندارد.
اتباع غیزمجاز باید ساندهی شود اگه ظرفیت نیست نپیذرد، اما این دو مسئله ربطی بهم ندارد بیشتر اونایی که از ایران مهاجرت میکنند به علت نبود شرایط فضای استارتآپ و اهمیت ندادن به توانایی آنها و راه اندازی کسبو کار است که در این مورد نه تنها مهاجرین مانع آنهاست بلکه خیلی از کسانی که دنبال راه اندازی کسب کار جدید هستند نیاز به همین نیروی مهاجر دارند میلیون ها نفر از افغانه بدون مدارک شناسایی از مرزها بدون مجوز وارد کشور شده اند و علاوه بر مخاطرات امنیتی بی مهابا انرژی کشور را می بلعند متاسفانه کو گوش شنوا | الن تعداد افغانی ها در مشهد وقم از ایرانی بیشتره نگاه کنی از قیافشون متوجه میشی | سیاست دولت مرحوم رئیسی این بود همچنان هم بقوت خود باقی است | وای ک دولت 13 چ کرد! درهارو باز گذاشت و دو دستی مهاجرین رو وارد کشور کرد | ۱۳:۰۶الان قصد شما از این حرف چی بود بیشتر ظاهرا میخواستی توهین کنی تا حرف مفیدی زده باشی!
برای شما هم باید افسوس خورد
| وزیر محترم کشور ابراهیم رئیسی سیاستش واردات نامحدود افغانی به کشور بود بدون هیچ کنترلیاخه کجای دنیا اینطوریه؟؟؟؟
یه سر به زایشگاهها و مدارس اطراف تهران و کرمان و یزد و خراسان و فارس و البرز و ... بزنید تا عمق فاجعه را متوجه بشوید !مغول به ما حمله کرده ولی چند سال دیگه که این بچه ها با حد اقل سواد و فرهنگ و آموزش وارد بازار کار شدند متوجه هجوم واقعی و تسخیر شدن وطن می شوید !
| شما حسادت نکن برو ازدواج کنبچه بیار .زیاد جو سازی نکن دلم میسوزه بحال نخبگانی که دوست دارن به کشور خدمت کنند اما نمیشه وارد کشورمون بشن | نخبگان راکسی جلوی شون نگرفته محاجرین هم که قشری کارگر است قشری کارگری ایرانی هحاجر نشدن هنوز چونکه محاجرت پولی زیادمخواذ که کارگرجماعت ندارند آنهای که محاجرت می کنند پولدار ها هستند یک پولی پاروکردن حال می روند خارج حال شوبرند | ناشناس 13:28مهاجر دلبندم !
قبل اظهار فضل روی دیکته کار کن !
در ضمن " کسی جلوی نخبگان را نگرفته" از اون حرفهاست که یکی با دیکته در حد شما فقط می تونه بیان کنه !
واقعا جای نخبگان روی سر مسئولان ماست ؟!!!!!!!!!!
نخبگان و کار آفرینان ما فقط با یک چمدان و بلیط هواپیما توسط کمپانی ها و دانشگاههای معتبر دنیا جذب می شوند !
ما خودمان کارگر به حد کافی داریم ولی کارفرمای ایرانی دلش می خواد که حقوق کم پرداخت کنه و بیمه نکنه و سایر حقوق کارگر را پایمال کنه ، بنابراین کارگر غیر قانونی افغان گزینه جذابی است !
شما که اظهار فضل می کنی بعد دیکته کار کردن از صدا و سیما بیا بیرون کمی هم به سایتها و جراید دیگه سر بزن تا از حال و هوای جبلی و شریعتمداری خارج بشی !
| |۱۳:۲۸من چندیدن نفر از دوستان و هم دانشگاهیانم مهاجرت کردن. حتی یک نفرشون الان در ذهنم نیست که وضع مالی خوبی داشته باشه. همگی چند سالی کارکردن و با پس انداز حاصل در حد هزینه مهاجرت از ایران رفتن
این حرفها را برای شما دیکته کردن
دوست عزیز مهاجرت صحیح است نه محاجرت شما ک زیاد دیکته مینویسی!
| درود بر 15:07 غروبها تشریف ببرید پارک زعفرانیه انبوه زن و بچه های افغان که در خانه های لوکس آن منطق سرایدار هستند را مشاهده می کنید که اغلب غیر قانونی در ایران زندگی می کنند ولی چون حقوق کم می گیرند و بیمه نیستند و ... توسط مدیران مجتمع ها حمایت می شوند
در یک خانه سرایداری فسقلی بدون امکانات مدام زاد و ولد می کنند ..
طوری شده که اهالی دیگر نمی توانند از پارک استفاده کنند از بس شلوغه و زنهای اقغان در حمایت از بچه هایشان مدام با هم وارد جنگ و نزاع می شوند
یعنی مسئولان که در همان مناطق زندگی می کنند این موضوع را نمی دانند ؟؟
نه نمی دانند چون زن و بچه هایشان در ایران نیستند که از پارک و فضاهای عمومی استفاده کنند !
| این گلایه مطرح است که مالکان چرا به سرایدار مهاجر اعتماد داد ولی به امثال شما اعتماد ندارد چون تجربه دارندمالشان را به هموطنانش نمی سپارند | فقط بحث پرداخت حقوق و بیمه مطرحه چون بسیاری از افغانها بعد دزدی یا جنایت از مرز خارج شده اند و این موضوع را همه می دانند
| از بیان شما به صورت غیر مستقیم استفاده می شود که افغان ها با شرایط سخت زندگی، بچه داری میکنند اما ایرانی در چنین شرایطی راضی به زندگی نیستند.در حالی کشور نیاز به نیروی کار جوان دارد و باید زنان و مردان جوان ایرانی به فکر نیروی کار آینده ایران باشند.
بنابراین مقصر اصلی کیست؟
اگر بنزین و برق و آب نداریم فکر نمیکنید با اخراج مهاجران باید مصرف را کاهش دهیم؟ | جناب کارشناس. الان یک کارگر شما نان وآب مصرف کند سریع اخراج میکنی؟حتی ربات هم برق نیاز دارد.کمی تفکر
| با اخراج افاغنه از کشور کلی برق و آب و بهداشت و فضای آموزشی و امکانات کسری که کشور داره ، اصلاح و درست میشه ایران در حال جنگه ولی در افغانستان جنگ نیست !ولی افغانها بر نمی گردند چون مردان افغان تفکر و سختگیری های طالبان برای خودشان را نمی پسندند ولی رفتار طالبان با زنان را خیلی خیلی زیاد می پسندند
جالب اینکه تعدادی از زنان افغان هم ان رفتار را قبول دارند و به هم جنسان خود تحمیل می کنند !
طالبان که از کره مریخ نیامده !
در میان همان مردم با همان فرهنگ رشد کرده !
بنابراین طالبان در آن منطقه با این مردم ریشه کن نخواهد
خبر بد تر اینکه افغانها در هر وضعیت زاد و ولد می کنند !
چون معتقد هستند که "دور مرد افغان را باید بچه بگیرد نه غم و غصه !"
کل عالم از دست این قوم پر زاد و ولد در عذاب هستند !
| خوب إيران که دو سال پیش در حال صلح بود چرا میلیونها مهاجر بازنگشتند .که تابعیت دوگانه گرفتند؟