تبدیل شدن ورزش المپیکی به دورهمی خانوادگی؛ دور دنیا در هشتاد روز!

پسر رئیس فدراسیون شمشیربازی به هر مسابقه‌ای اعزام شده ناکامی به بار آورده، اما هنوز و همچنان عضوی ثابت از تیم ملی شمشیربازی است و از ایتالیا به مصر و احتمالاً پس از آن کره جنوبی برود تا یاد و خاطره رمان پر حادثه «دور دنیا در هشتاد روز» ژول ورن را زنده کند.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، هنوز زمان زیادی از ناکامی تیم ملی اسلحه سابر شمشیربازی در مسابقات پادوا ایتالیا نگذشته؛ مسابقاتی که تیم ملی شمشیربازی ایران با ترکیب طاها کارگرپور، احمدرضا شهمیری، نیما آقایی و پارسا پورسلمان در آن شرکت کرد و در بخش انفرادی و تیمی، هیچ موفقیتی برای ایران حاصل نشد. این در حالی است که پیش از اعزام شرایط برای برپایی کمپ تمرینی نفرات اعزامی در ایتالیا زیر نظر کریستین بائو فراهم شد تا آنها در پایان مسابقات پادوا هم تمرینات خود را زیر نظر یکی از بهترین مربیان شمشیربازی جهان دنبال کنند.

مدت زمان زیادی است که تعدادی شمشیرباز صرفاً برای کسب تجربه، با هزینه‌های سرسام‌آور به اروپا رفته‌اند و طبق صحبت‌هایی که اخیراً مطرح شده قرار شده به مسابقات بعدی هم اعزام شوند. یعنی شکست‌ها و ناکامی‌های اخیر هیچ تأثیری برای تغییر مواضع فدراسیون شمشیربازی ایجاد نکرده و قرار نیست به «ترکیب برنده» اما ناکام اسلحه سابر دست بخورد. طبق گفته‌های دبیر فدراسیون شمشیربازی محمد فتوحی، طاها کارگرپور، نیما زاهدی، نیما آقایی، احمدرضا شهمیری و پارسا پورسلمان نفرات ثبت‌نام شده برای حضور در جام جهانی مصر هستند که در نهایت تیم اعزامی را تشکیل خواهند داد.

پیش از این بارها در خصوص شیوه اداره فدراسیون شمشیربازی گزارش‌هایی منعکس شده که انتظار برخورد از سوی وزارت ورزش و جوانان هم وجود داشته، اما انگار نگاه احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان در همه رشته‌ها یکسان نیست. پس از گزارشی که تابناک با عنوان «حکومت «هزار فامیل» این بار در ورزش؛ از همسر تا پدرزن و خواهرزاده!» منتشر و به حضور خویشاوندان رؤسای تعدادی از فدراسیون‌های ورزشی اشاره کرد، تذکرها از سوی وزارت ورزش و جوانان هم انجام شد. با این حال انگار وزیر ورزش در برخی رشته‌ها مصّر به همکاری نکردن خویشاوندان رئیس فدراسیون‌ها بوده و نسبت به برخی رشته‌ها بی توجهی صورت گرفته که همچنان شاهد حضور پرتعداد اقوام علیرضا پورسلمان در فدراسیون شمشیربازی هستیم.

طبیعتاً قرار نیست که نسبت فامیلی مانع از فعالیت افراد توانمند در یک سازمان یا رشته ورزشی باشد. داشتن نسبت خانوادگی به طور طبیعی نباید مانع از رویش استعداد شود، اما قرار هم نیست که آدم‌های مستعد پشت در بمانند تا افرادی با نسبت‌های خانوادگی یک رشته ورزشی المپیکی را برای خود کنند. در این زمینه تابناک در گزارش دیگری با عنوان «فامیل‌بازی بی پایان در شمشیربازی؛ فتوحی کیست؟» به حضور مسعود فتوحی، پسردایی همسر رئیس فدراسیون در رقابت‌های مختلف به عنوان مربی اشاره داشت و محمد فتوحی، دیگر عضو همین خانواده هم همچنان باوجود کسب نتایج ضعیف در تیم ملی عضویت دارد و نفراتی با عملکرد بهتر یا بازنشسته شده‌اند یا پشت درهای تیم ملی مانده‌اند. در ساختار مدیریتی هم پورسلمان از علی محمد عزیزی که پدر همسرش محسوب می‌شود، بهره برده است.

البته حضور پدرزن و پسردایی‌های همسر علیرضا پورسلمان در شمشیربازی، پایان کار نبوده؛ اخیراً فدراسیون شمشیربازی که نیاز بود از مدت‌ها پیش به فکر پوست‌اندازی و جوانگرایی باشد، بدون اینکه یک مسیر محترمانه و درست را برای خداحافظی با نسل موفق گذشته در پیش بگیرد و جوان‌ها را در کنار آنها به تجربه برساند، اقدام به تزریق تعدادی جوان به تیم ملی اسلحه سابر کرده است. در میان این جوانان اما یک نام جالب توجه است؛ «پارسا پورسلمان.»

پسر رئیس فدراسیون شمشیربازی به هر مسابقه‌ای اعزام شده ناکامی به بار آورده، اما هنوز و همچنان عضوی ثابت از تیم ملی شمشیربازی است و از ایتالیا به مصر و احتمالاً پس از آن کره جنوبی برود تا یاد و خاطره رمان پر حادثه «دور دنیا در هشتاد روز» ژول ورن را زنده کند. تابناک پیش از این در خصوص پسر رئیس فدراسیون شمشیربازی هم در گزارش‌هایی جداگانه اشاره کرده بود که «پورسلمان، آقازاده‌اش و شمشیری بیخ گلوی شمشیربازی» اشاره‌ای به ناکامی‌های احتمالی در شمشیربازی داشت که توجهی به آن نشد و اخیراً هم پس از ناکامی در ایتالیا تابناک در گزارش دیگری با عنوان «شمشیربازی و یک شرط نانوشته؛ با پورسلمان باش و پادشاهی کن/ از فضل پدر، پسر را حاصل!» به ناکامی‌های متوالی تیم ملی اسلحه سابر و حضور ثابت پارسا پورسلمان اشاره داشت.

طبیعتاً نمی‌توان تصمیمات فدراسیون شمشیربازی را بر مبنای جوانگرایی گذاشت تا بتوان این موضوع را توجیه کرد که اگر چنین چیزی مبنا بود، ترکیب تیم با چنین شرایطی مواجه نمی‌شد. در میان شمشیربازان دنیا هنوز شاهد حضور نفرات با تجربه‌ای هستیم که به فعالیت خود ادامه می‌دهند و از کشورهای عنوان‌دار جهان هم محسوب می‌شوند؛ آرون ژیلاگی با ۳۶ سال از مجارستان سن در رنکینگ سیزدهم است، ماتیاس جابو با ۳۴ سال سن از آلمان در رتبه سی‌وچهارم و بونگیل گو از کره جنوبی با ۳۷ سال سن در رتبه چهل‌وسوم رنکینگ قرار دارند. اما در تیم ملی اسلحه سابر ایران علی پاکدامن و محمد فتوحی هر دو ۳۵ ساله هستند که پاکدامن در رنکینگ فدراسیون جهانی رتبه ۵۴ را در اختیار دارد و محمد فتوحی رتبه ۱۳۰ دنیا.

این تفاوت رنکینگ در شرایطی پیش آمده که پاکدامن مدت‌هاست به مسابقات بین‌المللی هم اعزام نمی‌شود و آخرین حضور او مربوط به مسابقات تونس ۲۰۲۵ است که به جمع ۳۲ نفر راه پیدا کرد و دوری او از اعزام‌ها به کاهش رتبه‌اش ارتباط مستقیم دارد، اما فتوحی که اعزام‌های بیشتری را هم تجربه کرده، مدت‌هاست نتوانسته به جمع نفرات برتر راه پیدا کند و عملکرد فنی او عاملی برای قرار گرفتن او در رتبه ۱۳۰ دنیاست. پس وقتی دو شمشیرباز باتجربه که هر دو ۳۵ ساله هستند و یکی از آنها که رتبه پایین‌تری دارد همچنان در تیم ملی است و دیگری با رتبه بهتر به هر دلیلی از تیم ملی دور شده، باید دنبال دلیلی گشت که در آمار جایی ندارد و این اقدام توجیه جوانگرایی ندارد.

در خصوص اضافه شدن جوانان به ترکیب هم باید به این نکته توجه داشت که اسلحه سابر ایران حسام مرادی را دارد که قهرمان نوجوانان جهان و قهرمان جوانان کشور شده و با دو سال کمتر نسبت به پارسا پورسلمان توانسته پسر رئیس فدراسیون را هم شکست دهد، اما جالب اینکه مرادی جایی در بین نفرات اعزامی ندارد و پورسلمان به مسابقات مختلف اعزام می‌شود. موضوعی که می‌تواند شائبه ارتباط اعزام‌ها با نسبت پدر و پسری با رئیس فدراسیون را پررنگ‌تر کند؛ وگرنه طبیعی است ورزشکاری با سن پایین‌تر و سابقه قهرمانی جوانان کشور و شکست پسر رئیس فدراسیون، آینده بهتری دارد یا حداقل این حق را دارد که او هم مورد توجه قرار بگیرد.

در ساختار ورزش ایران وزارت ورزش و جوانان متولی ورزش کشور محسوب می‌شود که باید روی عملکرد فدراسیون‌ها نقش نظارتی هم ایفا کند. همچنین کمیته ملی المپیک نقشی تعیین کننده در مسیر رشته‌های المپیکی ایفا می‌کند و انتظار می‌رود که شمشیربازی به عنوان یکی از رشته‌های مهم ایران در دوره‌های پیشین المپیک و بازی‌های آسیایی، نادیده گرفته نشده و به حال خود رها نشود. وضع موجود و تبدیل شدن این رشته المپیکی به یک دورهمی خانوادگی حاصل رها شدن آنها و عدم نظارت درست روی آنها، از سوی وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک است.