در گوانجو کارمان بیست بود

وقتی در دوحه قطر مکان ششم آسیا را به دست آوردیم کسب موفقیت نسبی موجب شد تا با نگاهی بلندپروازانه در گوشه ذهنمان کسب رده چهارم را در مسابقات آسیایی گوانگژو بپرورانیم در حالی که خود می‌دانستیم چنین جهشی در مدت چهار سال به دور از انتظار است.

آقای سعیدلو که جانشین علی‌آبادی شده بود و از بالا رفتن انتظارات مردم نگران بود، در بحبوحه اعزام کاروان ورزشی گفت: من قول مکان چهارمی را نمی‌دهم. تا پیش ار روز عید قربان همه در حسرت یک مدال زرین بودیم و نگران از دست دادن همان مکان ششم اما در حالی که در یک روز تعطیل خجسته و به دور از دغدغه رفت‌وآمد و ترافیک بیننده مسابقات بودیم همه به وجد آمدند و ناباورانه از طلاهای متعدد ورزشکاران فریاد شادی سر دادند.

این روند ادامه پیدا کرد تا شمار مدال‌های زرین ایران تا پایان این رقابت‌ها به عدد خوش‌نام بیست برسد و در مجموع 59 مدال و میانگین بیست مدال از این دوره سهم ایران گردد.

این بار ورزش‌های مدال‌آور ما  تعدد و تنوع بیشتری پیدا کردند و در رشته‌های ووشو، قایقرانی، دو و میدانی، وزنه‌برداری، تیراندازی، کاراته، بوکس، دوچرخه‌سواری، تکواندو، کشتی، جودو، کبدی، هندبال، والیبال و بسکتبال بارها قرار گرفتن ورزشکاران در روی سکو، نمایش داده شد.

حمیدرضا قلی‌پور در رشته ووشو اولین ورزشکار طلایی ما بود و خانم خدیجه آزادپور که اعتماد به نفس و شجاعت خود را به حریفان دیکته کرد، نخستین و تنها بانوی طلایی ایران در این رقابت‌ها بود و نشان داد که بانوان ورزشکار ما همواره می‌توانند سهم بسزایی در جایگاه ورزش کشورمان در میادین بین‌المللی داشته باشند.

در میان موفقیت‌هایی که به دست آمد، هم ورزشکاران و هم عوامل دیگر حمایت‌کننده آنها نتیجه زحمات و عملکرد خود را دیدند و در میان آنها کسانی مثل باقری معتمد که در چشمان مصمم‌اش انگیزه و جسارت موج می‌زند و تنها طلایی مسابقات جهانی تکواندو بود، در طول مسابقه فینال یک گام عقب ننهاد و به حریف درس مبارزه آموخت.

سجاد مرادی که در سیصد متر پایانی چنان سبقتی از حریفان گرفت که تصورش را هم نمی‌کردند و پیشاپیش تسلیم تکنیک بالایش شدند.

رضا یزدانی، کشتی‌گیری که همواره به سبک زیبای ایرانی کشتی می‌گیرد و در شرایطی که کسی تصور نمی‌کرد بتواند جبران کند در ثانیه‌های پایانی با یک فن برات زیبای سه امتیازی حریف ازبک نامدار خود را مغلوب کرد.

جاسم ویشکاهی که با اختلاف زیاد در فینال یک حریف باهوش و آماده از کشور ژاپن را که داعیه پیشگامی کاراته دنیا را دارند، مقهور توانایی خود کرد.

اینها نمونه‌هایی از اراده و عزم کلی کاروان ما بودند و نیز دیگر ورزشکارانی که ثابت کردند ضعف عمده ما در چنین میادینی افول اعتماد به نفس است و آن عرق ایرانی‌مان که اگر بر آن غلبه کنیم دستاوردمان حتی از پیش‌بینی‌های خوش‌باورانه هم فراتر می‌رود.

هرچند در این دوره در برخی رشته‌ها انتظاراتمان برآورده نشد و در رشته‌های تیمی مثل فوتبال، بسکتبال و والیبال می‌توانستیم جایگاه بهتری داشته باشیم اما بیشترین انتقادها به کسانی مثل سوریان و تقوی وارد شد که از قبل مدال طلا را برایشان کنار گذاشته بودیم و ناکام ماندند و در المپیک هم کمتر از انتظار ظاهر شدند و این خود نیاز به تأمل و ریشه‌یابی از سوی صاحب‌نظران دارد.

باید بیاموزیم ورزش یک رویش شکست است و هیچ گاه خود را از قبل پیروز ندانیم و ورزشکارانی که در هنگام کسب بهترین نشان‌ها اشک شوق را بر دیدگانمان جاری می‌کنند نباید با برخی ناکامی‌هایشان مورد بی‌مهری قرار دهیم و انگشت اتهام به سویشان دراز کنیم به ویژه که این دو جوان محبوب در ابتدای راه قهرمانی و افتخارآفرینی برای این مرز و بوم هستند و توانایی تکرار قرمانی‌های دیگر را دارند.

بی‌شک همه از این جایگاه خوشنود هستیم اما باید هوشیار باشیم تا درس‌های لازم را از آن کسب کنیم و به جای سرمست شدن از این دستاورد خوشایند به فکر فردایی دیگر باشیم و بدانیم که در همه رشته‌ها به ویژه رشته‌های پایه و مدال‌آور مثل دو و میدانی، ژیمناستیک، شنا، قایقرانی و همچنین در زمینه ورزش بانوان، سرمایه‌گذاری و استعدادیابی در بین چنین جوانان مستعدی، نویددهنده افتخارات بیشتری برای ماست تا ثابت کنیم کشورهایی که هیچ توانایی و اندوخته‌ای ندارند و در رده‌بندی، نامی از آنها دیده نمی‌شود، در چنین میادینی تنها باید نظاره‌گر موفقیت ما باشند.