نيجريه همچنان در سکوت مسئولان ما بر منافع ملي ايران مي تازد

سرويس سیاست خارجی ـ هنوز ده روزي از اتهام «نيجريه» به ایران براي قاچاق اسلحه به آن كشور نگذشته كه روز گذشته، مقامات نیجریه ای اعلام كرده اند، محموله ای از هروئين به ارزش نزدیک ده ميليون دلار از ايران به اين كشور قاچاق شده است!

به گزارش «تابناك»، اين ادعا در حالي رسانه اي شده است كه مسئولان سياست خارجي كشورمان، درباره اتهام پيشين «ابوجا» به کشورمان، نتوانست توضيحي قانع كننده به افكار عمومي بدهند و مردم ايران، اخبار مربوطه را مستقيم از منابع نيجريه اي و غربي دريافت مي كنند؛ گويي حركت وزارت خارجه ايران با چراغ خاموش در همه زمينه ها پاياني ندارد و غافل از اينكه گاه، حركت با چراغ خاموش، منافع ملي و شخصي شهروندان ايراني را به بدترین شکل به خطر خواهد انداخت.

در اين موضوع، توجه به چند نکته، نه تنها خالی از لطف نبوده بلکه الزامی به نظر می رسد:

نخست؛ اينكه وزارت خارجه ايران، همچنان بر خلاف همه دستگاه هاي سياست خارجي دیگر كشورها، سياست سكوت و خاموشي و عمدتا تكذيب را درباره مسائل مرتبط با موضوعات و منافع ملي ايرانيان ادامه مي دهد. اين در حالي است كه رسانه هاي نيجريه از موافقت تهران براي تحويل يكي از شهروندان ايراني پناهنده شده به سفارت کشورمان در «ابوجا» خبر داده اند؛ اما هيچ توضيحي در اين زمينه از سوي وزارت خارجه به ايرانيان داده نشد. در واقع، شهروند ايراني يا مجرم هست و يا نيست و توضيح در اين زمينه، چندان كار معجزه گونه اي نيست و تقريبا از معمولي ترين امور رايج در دستگاه دیپلماسی كشور هاي گوناگون است.
مخلص كلام اين كه متأسفانه، در مواردی اینچنینی، منابع خبري شهروندان ما معمولا، از كشور اتهام زننده و يا منابع كشورهايي است كه از اتهام زدن به ايران حمايت مي كنند. به فرض درستی بخشي از اين اتهامات، وزارت خارجه مسئول است جريان پرونده را تا رسیدن به نتيجه پایانی، پيگيري کرده و شهروندان را در جريان آن گذارد.

دوم، نيجريه مدتي است پروژه تخریب چهره بین المللی ایران را آن هم در زمانی که شوراي حقوق بشر در حال بررسی وضعیت حقوق بشر در ايران بوده و می خواهد در این زمینه، بیانیه صادر کند، کلید زده است.
همچنین در حالي كه قاچاق مواد مخدر ـ كه قاعدتا از طريق دولتي صورت نمي گيرد و اين مافياي مواد مخدر است كه با ايجاد شبكه اي براي ترانزيت مواد مخدر، اقدام مي كنند ـ دولت نيجريه، چنان اخباری را درباره قاچاق مواد مخدر در رسانه ها به نام ايران منتشر مي كند كه گويي، مقامات ايراني خود در قاچاق اين مواد دست داشته اند! گو اينكه ما هم باید روزانه هزاران كيلو مواد مخدري كه از راه افغانستان و پاكستان وارد ايران مي شود، به نام دولتمردان افغان و پاکستانی منتشر كنيم.

به این ترتیب، گویا شيطنت هاي نيجريه براي انتشار چنين اخباري و گذاردن آنها در كنار هم و گزارش آن به شوراي امنيت سازمان ملل متحد، نشان از حركتي آگاهانه و برای هدفي خاص انجام مي گيرد. البته مي توان همچون فدراسيون فوتبال كه عدم حضور تيم نيجريه در ايران را غير سياسي اعلام كرد، همه اين مسائل را اشتباه فني و از روي جهالت نيجريه اي ها دانست.

سوم، اين كه ايران سالانه شمار بسیاري از جوانان خود را براي مبارزه با مواد مخدر از دست مي دهد تا اين مواد از ايران به اروپا و آفريقا و آمريكا ترانزيت نشود؛ اما به محض اينكه محموله اي از طريق مافياي مواد مخدر به كشوري مي رسد، نام ايران را در بوق و كرنا مي كنند.

بنابراین، به نظر مي رسد، بهتر است، ايران ديگر خون جوانان خود را نثار رفاه و امنیت ديگران نكند، چرا كه كشور ما هم هزينه مادي و جاني در مبارزه با مواد مخدر مي دهد و هم باید بدنامي و محكوميت آن را به دوش بكشد.

و هنوز چند روزي از مصاحبه دبير حقوق بشر كشورمان با «فريد ذكريا»، ژورناليست آمريكايي نگذشته است كه در اين مصاحبه، «محمد جواد لاريجاني»، خطاب به «ذکريا» گفت: «حدود 70 درصد اعدام هاي ايران براي مبارزه با مواد مخدر است و اگر آمريكا نگران اين اعدام هاست، ايران مي تواند اين مبارزه را كنار بگذارد.»

اين سخن حقي است كه «ديپلماسي چراغ خاموش»، نمي تواند آن را به جهانيان ديكته كند. ايران هزينه مبارزه با مواد مخدر را مي پردازد، بدنامي اش را تحمل مي كند و نيجريه به كار اطلاعاتي اش مي نازد و غرب هم محملي براي محكوميت ايران مي يابد. اين بازي با چراغ خاموش، همچنان يكطرفه پيش خواهد رفت.

چهارم، این که پروژه تخریب چهره بین المللی ایران که اکنون توسط نیجریه پیش می رود، چه اهدافی را دنبال می کند، خود نیاز به پردازش مفصلی دارد، ولی نباید فراموش کنیم که ما خود، نباید به چنین فرایندی کمک کنیم. به همین دلیل، شفاف سازی و واکنش بموقع و مناسب دستگاه سیاست خارجی کشورمان در برابر انتشار چنین اخباری و همچنین بالا بردن هزینه طرح چنین ادعاهایی درباره ایران، برای کشورهای اتهام زننده، می تواند از بسیاری از اقدامات روانی ضد ایرانی پیشگیری کند.

برای همین منظور، ایران باید در روابط تجاری و سیاسی اش با نیجریه ـ به واسطه وارد کردن چنین اتهاماتی ـ تأمل و تجدیدنظر کند، تا مقامات نیجریه ای و همچنین دیگر کشورهایی که چنین خیالاتی را در سر می پرورانند، متوجه آن باشند که ضربه زدن به وجهه و منافع ملی ایران، برای آنها هزینه زا خواهد بود.