ژاپن، آرژانتين را مي برد؛ ما چگونه بخنديم!

از شکست سه بر صفر برابر برزيل، از گلي که سالم زديم و مردود شد، از دفاع جانانه اي که برابر بهترين مهاجمان کنوني فوتبال برزيل انجام داديم، از توپي که به ديرک دروازه شان کوبيديم و ناباورانه دروازه خالي را باز نکرديم، ذوق زده شده بوديم. ذوقي مثل آقايي کردن در آسيا و نشان دادن توانايي هاي مان به کشورهايي که قرار است همراه با ما در جام ملتهاي آسيا بجنگند. شکست سه بر صفر برابر برزيل، نه آن چنان غرور انگيز بود که سر به آسمان بساييم و نه خفت بار که سر تأسف و حسرت فرود آوريم. اما يک اتفاق، درست کمتر از 24 ساعت بعد از همان بازي، چشمهاي مان را بازتر مي کند.

ژاپن، مدعي جديد فوتبال آسيا و همان کيسه بوکس دهه 60 و 70 فوتبال ايران، آرژانتين را نه با بازيکنان جوان و ناشناخته اش، نه با تيمي که مي خواهد آينده نگري چهار ساله اي را براي فتح جام جهاني آينده آغاز کند، که با تمام ستاره هايش شکست داده است. خبري حيرت انگيز که البته با تأمل ما همراه مي شود. اگر امروز شکست سه بر صفر و دو يا سه حمله روي دروازه برزيل برايمان غرور آفرين شده، بسته نگه داشتن دروازه روي بهترين مهاجمان کنوني دنيا (مسي، تبس، هيگواين و ...) چه حسي را بايد در وجود ژاپني ها به وجود آورد؟ شايد کارناوال شادي به خيابانها آورده اند. شايد جشن ملي برپا کرده اند و شايد هم خودي نشان داده اند !

از روزي که کارتون فوتباليست ها روي آنتن تلويزيونهاي مردم قاره آسيا رفت تا نوجوانان و کودکان آسيايي براي ديدن دانش آموزان عشق فوتبالي ژاپني هر روز چند ساعتي وقت بگذارند، بيش از يک دهه مي گذرد. روزي به رؤياپردازيهاي مردم آسياي دور مي خنديديم. حتي وقتي رئيس ورزش ژاپن پس از صعود تيم ملي اين کشور به جام جهاني 98 فرانسه اعلام کرد برنامه اي 40 ساله براي قهرماني جام جهاني در اين کشور تدوين شده هم نسبت به اين ادعا خنديديم !

کارمان انگار خنديدن است. بهترين واکنشي که مي توان در قبال برنامه ريزي همسايه هاي دور و نزديک داشت همين خنده هاي تمسخر آميزي است که گاه و بيگاه در خفا و پنهان به آنها هديه مي دهيم. اما حقيقت اين است که ما براي بازي با برزيل، به پيشينه ديدارهايي که برابر تيم هاي بزرگ داشتيم رجوع مي کنيم و آنها، آينده را مي بينند. آينده اي که در آن، شکست دادن آرژانتين نه براي خودشان امري غير ممکن است و نه براي آسيايي ها خبري غيرمنتظره! ژاپن از سد حريفي مي گذرد که در بازيهاي جام جهاني ادعاي قهرماني اش را بي وقفه در مرحله گروهي و يک هشتم نهايي به اثبات مي رساند، اما همين پيروزي را پلي براي رسيدن به آينده تلقي مي کند. ما برابر برزيل شکست مي خوريم و دلخوش گلهايي مي شويم که نخورديم و يا تک گلي که بايد به ثمر مي رسانديم و از دستمان رفت !

تفاوتها در همين شکل نگاه به وجود مي آيد. امروز ما چقدر در انديشه آينده اي 20 ساله هستيم؟ تقريباً هيچ ... ژاپني ها، اما از اکنون روي کودکاني برنامه ريزي مي کنند که هنوز به دنيا نيامده اند ، اما قرار است روزي قهرمان جهان باشند. ما در فدراسيون فوتبال از بازي با برزيل دلواپس توپهايي هستيم که پرشمار از خط دروازه مان عبور کند و ژاپني ها وقتي با آرژانتين روبه رو مي شوند، به پيروزي مي انديشند! آيا ظرفيت فوتبال ما از ژاپني ها کمتر است؟

روزگاري فوتبال ژاپن هم زندگي ديمي داشت... درست مثل ما! همان روزها، ژاپن بهترين کيسه گل بود براي تيم ملي ما که مي خواست خودش را يا قهرمان آسيا ببيند و يا مدعي رسيدن به جام جهاني. روزي فوتبال ژاپن برنامه ريزي و عقل محوري را جانشين بي برنامگي و سليقه محوري کرد و البته حالا با شکست دادن آرژانتين زنگ خطر را نه براي آسيايي ها که براي تمام فوتبال دنيا به صدا درمي آورد! انگار چشم بادامي ها آرام آرام خود را وارد فاز قهرماني هاي برون قاره اي مي کنند! تفاوت در ساق بازيکنان نيست... که حتي مي توان به جرأت گفت در فوتبال ايران بازيکناني بسيار با استعدادتر از شرق آسيا مي توان يافت. تفاوت در شکل پرورش و نگاه به آينده است. آينده اي که ژاپن را به سوي آقايي در فوتبال دنيا سوق مي دهد و ما را به سوي اميدواري براي تحمل شکستي خفيف (سه گل خفيف است) از برزيل !