سالمندي، حكايت دل ناگفته‌هاي تلخ و شيرين جواني

ایرنا: زندگي، گلداني ست چهار فصلش همه سبز، اما گاهي اوقات فصل آخر كه تجربه‌اي ناخواسته است و افراد بدون هيچگونه تمايلي ناگزير از استقبال آن ، براي برخي تلخ سپري مي‌شود.

البته، اين تجربه هميشه تلخ و مملو از غم نيست اما سكوت بيشتر مردان و زنان در سن كهنسالي و دوران سالمندي، بسيار پر معنا و سرشار از ناگفته هاست.

بيشتر آنان معتقدند كه سكوتشان از رضايت نيست اما مي‌گويند كه دلشان اهل شكايت نيست.

اما اين حقيقت است كه سالمندان در اين دوران، همانند كودكي هستند كه به دريافت محبت از سوي اطرافيان نيازمندند و از عبور كردن بي‌تفاوت افراد از كنارشان، به شدت دلخور مي‌شوند.

بعضي از سالمندان نتوانسته‌اند گل لبخند را از دوران جواني به پيري براي خود به ارمغان آورند، برخي ديگر نيز اگرچه عطر شادي از زمانه نصيبشان نشده اما لبخند را برروي چهره خود حتي براي چند ثانيه كوتاه، ترسيم مي كنند.

مادران و پدران سالخورده، هميشه چشم انتظار محبت و توجه نسل جوان و بويژه فرزندان و نوه هايشان هستند حتي اگر نامهرباني و ناملايمت را از عزيزترين افراد زندگي شان ديده باشند باز هم نگاه هايشان به پنجره آسايشگاه يا خلوت تنهايي شان براي ديدار با آنان معطوف شده است.

بعضي از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در اين دوران ناگزير به انتخاب خانه سالمندان به عنوان آخرين سراي زندگي خاكي هستند، اگرچه باور دارند آسايشگاه هم مكاني براي زندگي است اما هرچند دلگير.

قدم در آسايشگاه كهريزك تهران كه مي‌گذاريم، مكاني كه بيشترين سالمند را در خود جاي داده است.

در نگاه اول مردي توجهم را به خودش جلب مي‌كند، غم در چهره‌اش به وضوح ديده مي‌شد با اندكي مكث مي‌گويد: امروز همان فردايي است كه ديروز منتظرش بوديم اما هيچ وقت فكر نمي‌كردم اينقدر زود به دوره آخر زندگي كه ميانسالي است، برسم.

وي ادامه داد: زمان به سرعت گذشت و گرد و غبار پيري بر روي موهاي سپيدم نشست و من دوره كهنسالي را تجربه كردم اما حقيقت اين است كه درطول زندگي هيچ گاه مسير ذهنم به سوي پيري نرفت و براي همين فكري براي گذراندن اين مدت نكردم.

او در حاليكه به شكوفه ي درخت آسايگاه خيره شده بود، زير لب زمزمه مي كرد، ناگهان چقدر زود دير مي‌شود...

اين جمله باعث شد مرا با اين پيرمرد ‪ ۷۰‬ساله كه گذر زمان صورتش را پر از چين و چروك كرده، همكلام كرد، علي احمد كه اهل مشهد هست مي‌گويد: دوران جواني را كه شمع راهمان براي جستجوي زندگي آينده كرديم، چقدر زود گذشت و ما را براي هميشه با اشك و لبخند، غم و شادي و فراز و نشيب هايش به روزگار پيري سپرد.

وي ادامه مي‌دهد: اگرچه امروز رفتن جواني باعث حسرت هميشگي من شده است اما طعم سالمندي چندان كه شنيده مي‌شد تلخ نيست.

وي مي‌گويد: اما فراموشي تلخ‌ترين قصه ي دوران سالمندي و در واقع بزرگترين ارمغاني است كه از سوي نسل امروز نصيب مادران و پدران سالخورده مي شود.

اين ساكن آسايشگاه كهريزك مي‌افزايد: نسل جوان امروز؟ همان فرزنداني هستند كه در روزگار گذشته بدون حمايت و حضور ما، قادر به انجام كارهاي روزمره ي خود هم نبودند اما درشرايط كنوني بي‌آنكه بدانند در اين شرايط بسيار كم تحمل و دل نازك شده ايم، پدران و مادرانشان را از ياده برده اند.

مادر كهنسالي نيز با تكيه بر عصا و به دشواري راه مي‌رفت، در ادامه حرف هاي پيرمرد، مي‌گويد : آنان بدون توجه به اينكه تنهايي در دوران سالمندي باعث ايجاد ترك‌هاي نازك بر روح و جانشان شده، ما را به گذر زمان سپردند گل بانو كه ‪ ۶۵‬سال سن دارد،مي گويد: فرزندانمان، پشت پا به رسم دنيا زدند و ما را با چشم‌هايي باراني و دل‌هايي كه غبار غم بر روي آن گرفته، در آخرين سراي زندگي كه به خانه سالمندان مشهور است، تنها گذاشتند.

وي ادامه مي‌دهد: اگر چه ما پير شده‌ايم اما سالمندي دليل بر فراموشي و كمررنگ شدن نيست و ما بيش از هر زمان ديگري نيازمند توجه آشنايان حتي با يك احوالپرسي ساده هستيم.

گل بانو مي‌گويد: وقتي كه در سن جواني هستي، بازيگوشي‌هاي اين دوران مانع از اين مي شود كه گذر عمر را حس كني، به ديگران توجه كني يا به دوران پيري بيانديشي، اما وقتي سالمند مي‌شوي، از زمين و آسمان هم توقع داري كه به تو توجه كنند.

يكي از مادران كهنسال اين آسايشگاه كه شاعر نيز هست، ادامه مي‌دهد: سالمندي شيرين است اما به شرط آنكه انسان بداند كه هنوز و همانند گذشته زنده است و بايد زندگي كند، نه اينكه از صفحه سپيد و سياه روزگار محو شود مهين در حاليكه به گلدان شمعداني‌اش آب مي‌داد، ادامه مي‌دهد: بيشتر سالمندان در اين دوران حس غريبي با زندگي دارند و گويي با يك موجود ناشناخته برخورد كرده‌اند و به همين علت از آن فرار مي‌كنند.

وي مي‌گويد: اما غافل از اينكه، روزگاري براي بدست آوردن زندگي و حفظ و نگهداري از فصلهاي سبز آن، هزار گلدان را آبياري كردند.

آري ناگهان چقدر زود دير مي‌شود...اي دريغ و حسرت هميشگي.

در آستانه روز جهاني سالمند، يك شاخه گل مي‌تواند از ترك خوردن چيني نازك دل‌هاي مادران و پدران پير در آسايشگاهها و حتي از كنج خانه ها جلوگيري كند.

نهم مهرماه - اول اكتبر- از سوي سازمان ملل به عنوان روز جهاني سالمند نامگذاري شده است.