سناریوی «پس از مبارک»؛ البرادعی، نظامیان، اخوان المسلمین یا...

سرویس بین الملل ـ سایت خبری الجزیره در تیتر نخست خبری امروز خود، با نام «سناریوهای پس از مبارک» نوشت: تقریبا همه کشور دنیا به ویژه ایران، ترکیه، [رژیم غاصب] اسرائیل، آمریکا، عربستان سعودی و سوریه، رخدادهای مصر و پیامدهای مصر بدون مبارک را به دقت پیگیری کرده و و خود را برای شرایط نه چندان خوشایندی که منطقه با از دست دادن مبارک متحمل خواهد شد، آماده می کنند.

به گزارش «تابناک»، این سایت خبری سپس به سناریوهای پس از مبارک پرداخته و می نویسد: حذف حسنی مبارک از صحنه سیاسی مصر، موجب خواهد شد که نظامیان این کشور، جبهه قوی در مقابل رئیس حکومت آینده مصر در پیش گیرند؛ حتی اگر این شخص، جمال مبارک فرزند حسنی باشد، زیرا نظامیان کهنه کار مصری که روزگاری قدرت مطلق مصر بودند، به مدت بیش از چهار دهه کنار گذاشته شده و خلا رئیس جمهور قدرتمند را این گروه پر خواهند کرد، به ویژه اینکه نظامیان نشان دادند که می توانند آشوب ها و ناآرامی ها را کنترل کنند و حتی حضور تروریسم را در مصر به حداقل برسانند و این کار از عهده جمال مبارک یا هر شخصی که جانشین حسنی خواهد بود، برنمی آید.

الجزیره می افزاید: نظامیان مصری حتی اگر جمال مبارک نیز در رأس قرار بگیرد، آرام نخواهند نشست، چرا که در تفکر نظامیگری مصری، جانشینی پسر به جای پدر و ریاست جمهوری موروثی را نمی پذیرد و از این روی، حسنی مبارک، همواره اخبار مربوط به جانشینی فرزندش را نفی می کند تا حساسیتی از این نظر در نظامیان پدید نیاید.

بنا بر نوشته الجزیره، پیش بینی بعدی در دوران پس از مبارک، فعالیت معارضین دولت مصر از جمله اخوان المسلمین است. این گروه که روزگاری شاخه سیاسی الازهر را تشکیل می دادند، در دوران انورسادات و حسنی مبارک منزوی شده و سران آنها نیز به زندان افتادند و طبیعی است که دوران پس از مبارک برای این گروه، دوران طلایی خواهد بود تا بار دیگر در صحنه سیاسی و مذهبی مصر قد علم کنند.

بنابراین، اما چالش سوم مصر پس از مبارک، محمد البرادعی است. اگر او نتواند در انتخابات آینده مصر شرکت کند یا رأی لازم برای تصدی بالاترین پست در شاخ آفریقا را به دست آورد، چالش پیش بینی ناشدنی برای کشور خواهد بود، زیرا او خود را شایسته ترین چهره برای بیرون رفتن مصر از انزوای جهان عرب و اسلام می داند و خواهد توانست با ساماندهی احزاب و گروه های معارض، برای قاهره مشکل زا باشد و تا مدتی، مقامات سیاسی مصر را به خود مشغول کند.

الجزیره در پایان می نویسد: واقعیت این است که تظاهرات و ناآرامی های دو سال گذشته در مصر، نشان می دهد که مردم این کشور در پی نجات دهنده هستند، نه یک رئیس مقتدر که همه امور را به خود منتهی کرده و حاکم مطلق باشد.