لیاقت پشت میز مدیریت بسکتبال ایران ماندنی شد

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ محمود مشحون فرزند عبدالكريم در سال 35 در دبيرستان دارالفنون زير نظر استاد مسعودنيا ورزش بسكتبال را شروع كرد و در همان سال عضو تيم سيكل اول دبيرستان شد و دو سال بعد در تيم سيكل دوم بازي كرد. در 19 سالگی به عضویت تیم ملی ایران درآمد و به مدت ده سال پیراهن تیم ملی را برتن داشت اما از سال 1349 و در 29 سالگی به واسطه مشکلات خانوادگی تیم ملی را شروع کرد و فعالیت‏های اداری و اجرایی‏اش در ورزش که از سال 1345 با ریاست هیات بسکتبال شهرری آغاز شده بود و در آموزشگاه‏های تهران استمرار یافته بود، به دبیری فدراسیون هندبال و سپس فدراسیون بسکتبال گره بخورد و امروز حدود چهل و پنج سال سابقه اجرایی و بیش از نیم دهه سابقه ورزشی، پشتوانه مدیری باشد که بسکتبال ایران را در قاره کهن سربلند کرده است.


بسکتبال در دوره مدیریت طولانی مشحون بر این فدراسیون، یکی از کم حاشیه ترین رشته‏ها در قیاس با دیگر فدراسیون‏های ورزشی داشته و اگرچه این رشته به طور کامل از بی اخلاقی‏ها به دور نمانده اما به نسبت بسیاری از رشته‏های ورزشی، فضای بسکتبال ایران کاملاً متفاوت بوده و این تفاوت را با یک بار حضور در اردوی تیم ملی این رشته و دیگر رشته‏های ورزشی، می‏توان درک کرد. هرچند عده‏ای چنین اتفاقی را نشات گرفته از حذف نقادانی بپندارند که اگر وجود پررنگ و ملموس و نقدهای جدی داشتند، با حذف از بدنه این رشته همچون دیگر رشته‏های ورزشی، باید آتش نقدهایشان بالاتر می‏گرفت اما هم اکنون حتی جرقه‏ای از نقادی نیز در این رشته مشهود نیست، چه رسد به نقادی چهره‏ای سالم و دارای اعتبار که تنی چندی به تایید مضمون نقدهای مطروحه بپردازند.

بسکتبال، رویدادهای متعددی را پیش رو دارد که مهم ترین آنها بازیهای آسیایی گوانگ ژو است و به نظر می‏رسد تیم ملی ایران که مدتی است خود را از آسیایی‏ها تا حدودی جدا کرده، تنها رشته تیمی ایران باشد که بخت قهرمانی در این رویداد را با وجود آنکه اعتبارات نیز به شکل مناسبی توزیع نشده بود، در اختیار دارد. مشحون بدون تراشیدن بهانه‏هایی از جمله کمبود بودجه که طرحش بهترین توجیه برای ناکامی در بازیهای آسیایی 2010 می‏تواند محسوب شود، تاکید دارد هیچ گاه از کمبود بودجه نمی‏گوید و چنین می‏شود که یک مدیر به دور از حقه بازی‏های معمول، تنها به پیش بردن امور رشته‏اش فعالیت می‏کند و این بار برخلاف معمول، این میز است که به او می‏چسبد و در واقع افکار عمومی نمی‏تواند هضم کند، مدیری را با چنین کارنامه‏ای کنار بگذارند تا چاره‏ای جز حفظش در راس امور بسکتبال باقی نماند و لیاقت پشت میز مدیریت بسکتبال ماندنی شود.

انتظار برای چهار سال آینده این است که بسکتبال ایران با تحکیم جایگاهش در آسیا، حضورش در صحنه جهانی جنبه دستگرمی برای قدرت‏های دنیا نداشته باشد و حداقل در این دوره زمانی، تیم ایران به حریف خطرناک و زهرداری برای بزرگان مبدل شود و گام‏ها برای ایستادن شانه به شانه ایشان آهسته و پیوسته برداشته شود تا مردی که امور این رشته را برعهده دارد در آینده نیز همچون حال حاضر مورد ارزیابی قرار گیرد و به عنوان مدیری که مجموعه‏اش همچون برخی فدراسیون‏های ورزشی در سطح جهان درجا می‏زند و نتوانسته با تکیه بر ظرفیت‏های فنی این رشته، بسکتبال ایران را به سقف آرزوهایش نزدیک کند، شناخته نشود.