سوره اعلی با صدای عبدالباسط عبدالصمد

سوره اعلی (خوانده می‌شود: اعلا) هشتاد و هفتمين سوره قرآن است، سوره مکی و دارای 19 آیه است. این سوره در حقیقت از دو بخش تشکیل یافته: بخشی که در آن روی سخن به شخص پیامبر (ص) است و دستوراتی را در زمینه تسبیح پروردگار، و ادای رسالت، به او می‌دهد، و اوصاف هفت‌گانه‌ای از خداوند بزرگ دراین رابطه می‌شمرد. و بخش دیگری که از مؤمنان خاشع، و کافران شقی، سخن به میان می‌آورد، و عوامل سعادت و شقاوت این دو گروه را به‌ طور فشرده در این بخش بیان می‌کند. و در پایان سوره اعلام می‌دارد که این مطالب تنها در قرآن مجید نیامده‌است، بلکه حقایقی است که در کتب و صحف پیشین، صحف ابراهیم و موسی، نیز بر آن تأکید شده‌است. این سوره را با قرائت عبدالباسط محمد عبدالصمد سلیم داود مشهور به عبدالباسط عبدالصمد از قاریان بزرگ قرآن اهل مصر می‌شنوید و همزمان می‌توانید روخوانی کنید.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الأعْلَى ﴿١﴾ الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى ﴿٢﴾ وَالَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى ﴿٣﴾ وَالَّذِی أَخْرَجَ الْمَرْعَى ﴿٤﴾ فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى ﴿٥﴾ سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسَى ﴿٦﴾ إِلا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا یَخْفَى ﴿٧﴾ وَنُیَسِّرُکَ لِلْیُسْرَى ﴿٨﴾ فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرَى ﴿٩﴾ سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشَى ﴿١٠﴾ وَیَتَجَنَّبُهَا الأشْقَى ﴿١١﴾ الَّذِی یَصْلَى النَّارَ الْکُبْرَى ﴿١٢﴾ ثُمَّ لا یَمُوتُ فِیهَا وَلا یَحْیَا ﴿١٣﴾ قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکَّى ﴿١٤﴾ وَذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى ﴿١٥﴾ بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَیَاةَ الدُّنْیَا ﴿١٦﴾ وَالآخِرَةُ خَیْرٌ وَأَبْقَى ﴿١٧﴾ إِنَّ هَذَا لَفِی الصُّحُفِ الأولَى ﴿١٨﴾ صُحُفِ إِبْرَاهِیمَ وَمُوسَى ﴿١٩﴾

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

منزه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‏ات را! (۱)

همان خداوندى كه آفرید و منظم كرد، (۲)

و همان كه اندازه‏گیرى كرد و هدایت نمود، (۳)

و آن كس را كه چراگاه را به وجود آورد، (۴)

سپس آن را خشك و تیره قرار داد! (۵)

ما بزودى (قرآن را) بر تو مى‏خوانیم و هرگز فراموش نخواهى كرد، (۶)

مگر آنچه را خدا بخواهد، كه او آشكار و نهان را مى‏داند! (۷)

و ما تو را براى انجام هر كار خیر آماده مى‏كنیم! (۸)

پس تذكر ده اگر تذكر مفید باشد! (۹)

و بزودى كسى كه از خدا مى‏ترسد متذكر مى‏شود. (۱۰)

اما بدبخت‏ترین افراد از آن دورى مى‏گزیند، (۱۱)