فلسفه ‌اروپايي ‌‌براي ‌عبور ‌از ‌رونالدينيو

پيروزي صفر ـ 2 چندي پيش در برابر ايرلند جنوبي در مسابقه‌اي دوستانه و برخي اتفاقات و نشانه‌هاي ديگر، تاييد و تاكيد تازه‌اي بر سياست‌هاي كاري كارلوس دونگا، سرمربي تيم ملي فوتبال برزيل به حساب مي‌آيد. سياست‌هايي كه تصريح دادند براي فتح جام‌جهاني نوزدهم در خاك آفريقاي جنوبي لزوما نيازي به رويكرد به رونالدينيو و ساير ستاره‌هايي نيست كه مدتي است نامشان بر بازي‌شان سنگيني مي‌كند، تنبل شده‌اند و فروغ چشمگير و پيوسته گذشته را ندارند و انگيزه‌هايشان كمتر شده است.

به نوشته جام جم و به نقل از 4 Channel؛ البته رونالدينيوي 29 ساله در 24 ماهي كه از انتقال او از بارسلونا به ميلان مي‌گذرد و بويژه در فصل اخير كالچو احيا شده و نه بخوبي دو سه سال نخست حضورش در نوكمپ، اما بسيار بهتر از يك‌سال و نيم آخر اقامتش در كاتالونيا توپ زده و درخشيد. با وجود اين دونگا طي مدت زمامداري‌اش در سله‌سائو كه از 3 سال و 10 ماه هم فراتر مي‌رود، كمتر به بازيكن شاخص پيشين پاري سن‌ژرمن و گره‌ميو بها داده و به ندرت به وي روي خوش نشان داده و سرانجام نيز وي را به جام‌جهاني نوزدهم نبرد.

او در اواخر بهار 2010 مي‌گويد: «اين كه رسانه‌ها و عده‌اي از مردم پيرامون نبود رونالدينيو در اردوي ملي شلوغ مي‌كردند و دائما در اين مورد حرف مي‌زدند، جاي تعجب ندارد، زيرا به هر حال براي آنها اين‌گونه مسائل هميشه مورد توجه و جذاب است اما اگر نظر مرا بخواهيد، ما طبق اسلوبي كه از قبل تعيين كرده‌ايم و براساس همان ضابطه‌اي هر سه سال اخير كار و تلاش مي‌كنيم و دليلي وجود ندارد كه آن را تغيير بدهيم. بديهي بود كه در فاصله كمي تا شروع جام‌جهاني درخواست‌ها براي افزودن مجدد نامداران غايب به اردوي ملي شدت گيرد و اين يك رسم و روال هميشگي است.

مطرح‌كنندگان اين حرف‌ها بر اين باورند كه از هر نيروي بالقوه‌اي در اين ارتباط بايد سود جست و از طرف ديگر عده‌اي هم هستند كه اصرار دارند بازيكنان دلخواه خود و كساني را كه با آنها مرتبطند، به تيم ملي تحميل كنند اما قرار نبود و نيست كه من اين فشارها را بپذيرم و برنامه‌كاري‌اي را كه طي سال‌هاي اخير به اجرا گذاشته‌‌ام و جواب هم داده، تغيير بدهم. من اين را طي ايام حضورم در تيم ملي به طور كامل فهميده‌ام كه فشار كار و مسووليت‌ها بر مربي اين تيم بسيار زياد است و كمتر پيش مي‌آيد كه او بتواند آزادانه‌ فكر و تصميم‌گيري كند، اما اين را هم ياد گرفته‌ام كه روال و بناي موجود را بيهوده تغيير ندهيم.


بالاتر از فوتبال سنتي
بيش از آن كه مساله بود و نبود رونالدينيو يا هر بازيكن ديگري از قبيل او در اردوي ملي طرح باشد، مساله كاهش بار فني زرد و آبي‌پوشان و كمتر شدن ميزان زيبايي بازي آنها در دوران مربيگري دونگا اسباب نارضايتي برخي هواداران آنها شده است. دونگاه به عنوان دانش آموخته فوتبال باشگاهي اروپا و مردي كه سال‌ها در بوندس ليگا (براي اشتوتگارت)‌ توپ زد، به فوتبال فيزيكي، مبتني بر تلاش و دوندگي و بازي‌هاي ضابطه‌مند و گروهي معتقد شد و آن را بر بازي‌هاي غريزي و فني ولو بسيار زيباي سنتي برزيلي‌ها ارجع شمرد.

اين چنين است كه دونگا كاپيتان تيم فاتح جام‌ جهاني 1994 و نايب قهرمان جام بعدي (98)‌ امثال گيلبرتو سيلوا، فيليپه ملو و الانو را كه اصلا به اندازه رونالدينيو فانتزي باز نيستند بر او ارجح دانسته و همان‌ها را هم به جام جهاني برده است. هرچند الانو هم فن بالايي دارد، اما بيش از رونالدينيو در قالب‌هاي گروهي مي‌گنجد و فزون‌تر از وي مجري بازي‌هاي آكادميك اروپايي است.

بنابراين چيزي كه بسياري از اهالي فوتبال برزيل و دوستداران آن مي‌گويند نه حمايت صرف از غايبان بلكه لزوم بازگشت به ارزش‌‌هاي سنتي برزيل و بهره‌گيري هرچه بيشتر از مجريان آن است. چيزي كه رونالدينيو از مجريان درجه اول آن است اما او و تعدادي ديگر از اجراكنندگان آن در برزيل از جانب دونگا پيوسته ناديده انگاشته شده‌اند و اولويت به مجريان نمايش‌هاي محكم گروهي و بازي‌هاي اروپايي داده شده است.


صريح‌ترين پيام
رونالدينيو حتي در مسابقه رفت ميلان با منچستر يونايتد انگليس در مرحله يك‌هشتم نهايي مسابقات اخير فوتبال جام قهرمانان باشگاه‌هاي اروپا بازي بسيار جالبي را ارائه كرد و يك گل زد و يك گل ساخت و در پاره‌اي از حقايق مثل دوران اوج بارسايي خود جلوه كرد و در چندين و چند مسابقه «سري A» نيز به همان شكل درخشان و توپ‌ساز و موقعيت‌آفرين جلوه كرد، ولي وقتي دونگا تيمش را براي مسابقه چندي پيش با تيم جوواني تراپاتوني ايتاليايي (ايرلند جنوبي)‌ انتخاب كرد، يكبار ديگر او را ناديده گرفت و اين شايد روشن‌ترين و صريح‌ترين پيام سرمربي سله‌سائو در مورد عدم رويكرد وي به اين هافبك خلاق براي جام جهاني نوزدهم ‌ باشد.


درس‌‌هاي متنوع
دونگا به هيچ وجه ارادت خود را به بازيكنان دونده و منضبط و آماده براي قرار گرفتن در قالب‌‌هاي اروپايي پنهان نكرده است. او البته به مهارت‌هاي فردي امثال كاكا، لوئيس فابيانو و پاتو معتقد است و حتي روبينيو را به رغم نيمكت‌نشيني‌هاي دائمي‌اش در منچسترسيتي در ديدار با ايرلند به بازي گرفت و او با زدن يك گل جواب اعتماد دونگا را داد.

اين مسائل طبعا به معناي اعتماد دونگا به فوتباليست‌هاي تكنيكي و مجريان ارزش‌هاي سنتي فوتبال برزيلي هم هست، اما سال‌ها بازي او در اشتوتگارت و سپس سر زدنش به ليگ ژاپن و تجربياتي كه از مطالعات اروپايي خود كسب كرد، وي را در سال‌هاي مربيگري‌اش نيز همراهي كرد و باورهاي كاري و استراتژي‌هاي شغلي‌اش را شكل داده و مهم‌ترين آنها همان طور كه قبلا گفتيم رويكرد به فوتبال‌هاي اروپايي و دل نبستن صرف به سيستم‌هاي سنتي برزيل‌ است.

بازي چندي پيش زرد و آبي‌پوشان با ايرلند جنوبي كه در ورزشگاه «امارات» شهر لندن برگزار شد و پنجمين مسابقه تداركاتي اخير آنان در اين محل ظرف 2 سال اخير را شكل داد، درس‌هاي متنوع تازه‌اي را هم به دونگا و هم به رقباي تيم وي در جام جهاني داد.

ظواهر بازي نشان داد كه برزيل در تاييد حرف‌هاي سرمربي‌اش واقعا به رونالدينيو احتياج مبرم و عاجلي ندارد و چند برابر آن به رونالدو (كه مطبوعات برزيل براي بازگرداندن اين مهاجم 35 ساله كورين تيانس هم به اردوي ملي فعال و در اين زمينه بسيار مصر بودند)‌ بي‌نياز است. فتح جام كنفدراسيون‌ها در اوايل تابستان 2009 در آفريقاي جنوبي به عنوان مرور و تمرين يك قهرماني احتمالي در ميدان بزرگ‌تر جام جهاني 2010 و صعود قدرتمندانه به عنوان تيم نخست منطقه آمريكاي جنوبي به مرحله پاياني اين جام طبعا تاييد ديگري بر گزينش‌هاي دونگا بوده است.

او با در اختيار داشتن امثال مايكون، الوز، لوسيو، نيلمار و البته كاكا مي‌تواند به شكست دادن هر حريفي خوش‌بينانه بينديشد و حتي آحاد نتايج برزيل در سال‌هاي اخير نيز مويد همين طرز نگرش است. چيزي كه تكنيك‌هاي كم و بيش احيا شده رونالدينيو هم قادر به نفي و انكار آن نبوده است.