«هفت» بزرگتر از «نود» میشود؟
برنامه تازه وارد «هفت» فضاي ايزوله و پررمز و رازي به نام سينماي ايران را هدف گرفته که حداقل طي دهه اخير مقاومت غيرقابل درکي در مقابل نشان دادن عيوب انکارناپذير آن پيش چشم مخاطبي که عمده دانستني ها و اطلاعاتش را در قاب تلويزيون جستجو مي کند، وجود داشت. در «هفت» بي پروايي و ادبيات بعضاً بيگانه با احتياط هميشگي برنامه هاي زنده تلويزيوني ملموس است و بي اختيار ذهن مخاطب را به مناسبات موجود در برنامه « 90 » سوق مي دهد.
به نوشته قدس؛ در سالهايي که 90 به پربيننده ترين برنامه تلويزيوني تبديل شد و طرفداراني ميليوني را دور خود گرد آورد؛ به موازات نگراني هايي که ذهن مسؤولان را بابت لمس يا عبور اين برنامه از برخي از خطوط قرمز قلقلک مي داد، طرحهاي مشابهي از کپي هاي سياسي، اقتصادي و سينمايي 90 به شبکه هاي مختلف تلويزيوني ارائه شد و نمونه هاي ناموفقي هم براي مدتي کوتاه روي آنتن رفتند.
اکنون «هفت» به واسطه سرشاخ شدن با مقوله اي به نام سينما - حتي سينماي بيمار ايران که قواعد نامتعارفي دارد و وفادارترين علاقه مندانش را هم از خود رانده است- در کمتر از يک ماه مخاطبان زيادي را با خود همراه کرده و به درستي از آيتم هايي که طي دهه گذشته 90 را به يک برنامه مخاطب پسند تبديل کرده، الگوبرداري کرده است.
کنار گذاشتن تعارفات معمول و کسالت بار، تهيه گزارشهاي کوتاه و موجز و چيدن آيتم هاي متعدد با تعاريف جداگانه در کنار هم که از مونولوگهاي خسته کننده کم مي کند و ريتم سريعي به برنامه مي بخشد؛ مشخصاً از 90 الهام گرفته شده اند و به جا افتادن «هفت» در ذهن مخاطب در حداقل زمان کمک مي کند.
«هفت» که از اين پس قرار است هر هفته يک شب پس از «نود» روي آنتن برود حتي اين قابليت را دارد که در آينده اي نزديک به رقيبي جدي براي اين برنامه تبديل شود و بخشي از علاقه مندان مشترک دو حوزه سينما و فوتبال- که تعدادشان کم نيست- را به تور بيندازد.
هرچند فريدون جيراني به عنوان مجري-کارشناس «هفت» در اجرا و برقراري ارتباط با مخاطب فاصله بعيدي با عادل فردوسي پور دارد و خاطرات آن دسته از مجريان دهه شصتي که مدام بابت اينکه با کدام دوربين بايد صحبت کنند استرس داشتند، انگشتها را با شدت تمام روي گوشي داخل گوش خود فشار مي دادند و پس از هربار رفت و برگشت به استوديو، مخاطب را با جملاتي تکراري به تماشاي ادامه برنامه دعوت مي کردند، زنده مي کند.
مقايسه هفت و 90 نکته تأمل برانگيز ديگري را هم در دل خود دارد. شکل برخورد آدمها، ادبيات آدمها، شيوه طرح انتقاد و پاسخگويي به آن و در مجموع آنچه معرف سواد و جايگاه اجتماعي افراد است ظاهراً همچنان در سينما رتبه والاتري از فوتبال دارد. در معدود برنامه هاي روي آنتن رفته « هفت»، بعضاً چالشها و اختلاف نظرهاي ريشه داري بين افراد درگرفت، اما کسي از چارچوب منطق و ادب بيرون نرفت و شخصيت کسي زخمي نشد.
جيراني بر خلاف فردوسي پور نگران نيست که مبادا ناگهان يکي از آن طرف خط تلفن جمله نامربوطي بگويد يا از ادبياتي دور از شأن يک برنامه زنده تلويزيوني استفاده شود. حالا دوشنبه و سه شنبه شبها فرصت مناسبي است براي مقايسه فرهنگ و مناسبات موجود در دو عرصه اي که عاشقان مشترک پرشماري دارند و از مؤلفه هاي مشابهي پيروي مي کنند.
جنس فضاي گفتگو و روش بحث در «هفت» به گونه اي است که مي توان مطمئن بود اينجا ديالوگي شبيه آنچه بين محمد مايلي کهن و امير قلعه نويي در 90 اتفاق افتاد، حادث نمي شود يا يکي مثل اکبر ميثاقيان در لابه لاي صحبتهايش از عبارتهاي کوچه بازاري استفاده نمي کند. نتيجه اوليه مي تواند اين باشد که حال فوتبال به مراتب از سينما وخيم تر است، از روزنامه نگار و دلال و بازيگر و تماشاگر و تماشاگر نمايش گرفته تا تهيه کننده و کارگردان و سوپراستارش.
