اعتبار شعارهای نژادپرستانه صدام 48 ساعت هم نبود!

 

 

 

دومین روز مهرماه 59 با بمباران هوایی آبادان، عراقی ها جنگ را به شهرها و خانه و کاشانه ایرانیان کشاندند و ثابت کردند که شعارهایشان درباره خوزستان و تلاش برای آزادی این خطه از دست ایران، چقدر پوچ و توخالی است و هیچ هدفی، جز نابودی و اشغال ایران در سر ندارند؛ هدفی که با حمله به آبادانی ها برملا شد و ثابت کرد صدامیان فتح خاک کشورمان به هر قیمتی را خواستارند و بس.

این در حالی بود که از سال ها پیشتر، از زمانی که تحرکات فراوان عراقی ها در مرزهای کشورمان آغاز شده بود و صدامیان در تدارک شروع این جنگ و اشغال کشورمان بودند، همواره تأکید ایشان بر جدا ماندن اعراب ایرانی از جامعه اعراب تکرار می‌شد و آزادسازی(!) خوزستان ایران و پیوند زدن آن به خاک عراق، یکی از محورهای اصلی تهاجم صدامیان مشخص شده بود؛ شعارهای نژادپرستانه‌ای که در 48 ساعت از آغاز تجاوز رنگ باختند.

جالب آنکه صدامیان حمله به آبادان را برای فرار از مهلکه خرمشهر آغاز کردند تا بدین وسیله هم مقاومت مردمی در این شهر را در هم بشکنند و هم زمینه را برای سقوط آبادان و دسترسی خود به خلیج فارس را فراهم آورند اما به این شیوه پیامی مخابره کردند که مقاومت ایرانیان را مستحکم تر کرد؛ اینکه استفاده از نام های جعلی مانند محمره برای شهرهای ایران و سخن گفتن از خوزستان و اعراب ایرانی تنها شعارهایی خوش رنگ و لعاب بوده و برای فتح ایران از کشتار بی رحمانه زنان و کودکان و بمباران منازل، مدارس و هیچ جای دیگری ابایی ندارند.