تحلیلی بر رخدادهای انقلاب مردم بحرین

یک: سال 2011 بود که مردم برای فساد دستگاه حاکم در بحرین با بیداری اسلامی منطقه به خیابان ها آمدند و نسبت به رویه دولت و سیستم اداری آل خلیفه اعتراضات مسالمت امیزی در منامه و بعضی از شهر های اطراف آن برپا کردند. مردم از دولت می خواستند تا نسبت به مبارزه با فساد از خود عزمی جدی نشان دهد و حرف آنان را بشنود. پس از چند ساعت از آغاز تظاهرات نیروهای لباس شخصی مورد حمایت دولت بحرین به سمت تظاهر کنندگان حمله کردند و با پشتیبانی ارتش و نیروهای پلیس، تظاهرات مسالمت آمیز را سرکوب کردند.

 

اینکه حجم نیروهای لباس شخصی در درگیری ها بیش از نیروهای نظامی بود را می توان به اجیر افراد خارجی توسط آل خلیفه برای اعطای تابعیت به آنان در بحرین و تغییر بافت اجتماعی این کشور است. پس از این تظاهرات و برای بزرگداشت شهدا و مجروحان حمله، مردم به سمت میدان لولو رفتند و با برپا کردن چادر و برگزاری بزرگترین راه پیمایی تاریخ بحرین از دولت خواستند ضمن شنیدن صدای آنان، نسبت به حمله افراد مختلف به زنان و جوانان تحقیق کند.

 

این تظاهرات نیز با حمله شدید تر مواجه شد و بحرین به خشونت کشیده شد. ظرف چند روز مردم که با شعار « ما برای صلح تظاهرات میکنیم» به خیابان ها آمده بودند این بار زره پوش هایی را می دیدند که سعودی ها فرمانده ای آن را بر عهده داشتند. طبق شنیده ها چند لشگر ( بعضی از منابع میدانی تا 9 لشگر را بیان کردند) از سوی دولت عربستان سعودی برای حفاظت از خانواده آل خلیفه به بحرین وارد شدند و کشوری با مساحت 665 کیلومتر مربع را اشغال کردند. ورود نیروهای سعودی با افزایش خشونت سرکوب کنندگان همراه شد و در نهایت اعتصاب میدان لولو به دستگیری و سرکوب افراد مختلف به زور سرنیزه پایان یافت. سعودی ها نیز برای آنکه میدان لولو تبدیل به التحریر قاهره نشود ، نماد این شهر را با خاک یکسان کردند و ظرف مدت کوتاهی این میدان را تغییر دادند. این موضوع سرآغاز درگیری ها و سرکوب های شدید نیروهای امنیتی در بحرین با جمعیتی یک میلیون نفری شد.  

 

دو: درگیری های بحرین با هر عنوانی بود پایان نیافت. تظاهرات با دستگیری سران تظاهر کنندگان افزایش یافت و بسیاری از شخصیت های مشهور بحرینی استعفای خود را در مجلس این کشور اعلام کردند. افرادی چون شیخ علی سلمان ( دبیر کل الوفاق، بزرگترین حزب بحرینی) بازداشت شد و بسیاری از علما و شخصیت های مشهور بحرینی بدون محاکمه و یا با اتهامات واهی همانند اقدام علیه منافع ملی، توهین به آل خلیفه، مخالفت با منافع ملی و یا ارتباط با ایران و دیگر کشورها بازداشت و روانه زندان گردیدند. در چنین شرایطی بسیاری از مجامع بین المللی نسبت به کشتار مسلمانان ( شیعه و سنی) در بحرین بیانیه دادند و در شبکه های اجتماعی بارها اعتراض خود را نسبت به این کشتار اعلام کردند، اما دخالت های رسمی عربستان مانع از نتیجه دادن انقلاب در بحرین شد. سرانجام نیز آل خلیفه برای تمام کردن انقلاب بر آن شدند با استفاده از ابزار سلب تابعیت که در این چند ساله علیه بسیاری از شهروندان بحرینی بکار گرفتند، تابعیت آیت الله عیسی قاسم رهبر معنوی مسلمانان بحرین را سلب کنند و او را از کشور اخراج نمایند.

 

از اعلام این خبر، حرکت اجتماعی در بحرین شور دیگری گرفت و مردم بحرین برای دفاع از ایشان با کفن در مقابل منزل آیت الله عیسی قاسم تحصن کردند. حمله چند باره نیروهای امنیتی برای دستگیری شیخ نیز با واکنش مردم مواجه شد و آنان نتوانستند به منزل شیخ عیسی قاسم نزدیک شوند.دادگاه بحرین نیز برای آنکه بهانه سلب تابعیت خود را تکمیل کند با اتهام پول شویی به آیت الله عیسی قاسم سعی می نماید تا او را از محل اقامت  خارج کنند و در نهایت وی را از کشور اخراج کنند.

 

جلسه اول دادگاه با اعلام ناگهانی به تعویق افتاد و قرار است در هفته جاری برگزار شود. در نهایت بیش از 90 مجموعه سیاسی و فرهنگی و علمی بحرین با اعلام بیانیه ای از این شخصیت علمی حمایت نمودند. سوالی که مطرح است چرا دولت بحرین نسبت به آیت الله عیسی قاسم موضع گیری این چنینی دارد در شرایطی که وی بارها به تظاهر کندگان توصیه کرد پاسخی خشونت آمیزی نداشته باشند و با صبر تظاهرات کنند. در پاسخ باید گفت دولت بحرین به این نتیجه رسیده ایشان به عنوان سمبل مقاومت بحرین شناخته می شود و برای حذف او بایستی کاری کرد تا همچون انقلاب ایران، یک انقلاب اسلامی در بحرین رخ ندهد و بزرگترین پایگاه نظامی آمریکا و انگلیس در منطقه به جبهه مقاومت تحویل نگردد.