شمعی خاموش شد تا پروانهها بمانند
خبر فداکاری معلم جوان سیستان و بلوچستانی کوتاه است. در روستای «نوکجو» از توابع خاش در منطقه محروم صفر مرزی، گردباد نزدیک میشده و به همین سبب دیواری مخروبه که بچهها برای بازی در زنگ تفریح از آن استفاده میکردهاند در حال ریزش بوده است؛ سه کودک دبستانی کنار دیوار دل به بازی سپرده بودند و هرچه معلمان فریاد میزنند تا آنها را متوجه خطر کنند اما بچهها، غرق در خوشی و هیاهوی بازیگوشی، بودند. دو تن از معلمها برای نجات کودکان شتابان خود را به دیوار میرسانند تا با هدایت بچهها آنها را از خطر دور کنند اما پایان این سکانس شبیه فیلمهای سینمایی نیست؛ دیوار فرو میریزد و قهرمانهای قصه زیر آوار مدفون می شوند. یکی از معلمها را با جراحتی در ناحیه پا نجات میدهند اما «حمید گنگوزهی» 28 ساله و پدر دو دختر جان خود را از دست میدهد.
در زمانهای که معلمها به انواع بهانهها تحت فشار بودهاند اینگونه از جان گذشتن کیمیاست و شاید این کیمیا در ذات معلمی باشد.
در سال های گذشته معلمان از منظر منزلتی نیز تا حدی آسیب دیدهاند. تا چند دهه پیش معلم و معلمی اعتباری داشت که متأسفانه در سالهای اخیر این اعتبار قدری مخدوش شده است. به روز نبودن اطلاعات برخی از معلمان وکالایی شدن علم و دانش در این کاهش منزلت بیتأثیر نبوده است. به همین دلایل، معلمی که شغل انبیاست در روزگار اخیر خیلی خریدار و ارج و قربی ندارد و بیشتر، کسانی که عشقی در دل داشتهاند به این امر همت گماردهاند. آموختن، بسط دانایی و افروختن شمعی در تاریکی انگیزه بسیاری از زنان و مردانی است که هنوز دل به این شغل میبندند.
از این دست معلمان کم نیستند. دوسال پیش نیزمعلمی در مریوان برای همدردی با دانشآموزی موهای سرش را تراشید. دانشآموز مبتلا به سرطان به دلیل شیمی درمانی موهایش ریخته بود و معلم برای اینکه احساس تنهایی و تک افتادگی او را کم کند موهایش را تراشید. فردای آن روز همه بچههای کلاس موهایشان را تراشیدند تا با دوستشان همدردی کنند و این رفتار را از معلمشان آموخته بودند.
اگر یکی از وظایف آموزگار آموختن درس ایثار، از خودگذشتگی و مسئولیتپذیری در قبال دیگران و جامعه باشد بیشک چنین معلمانی در این کار سرآمد بودهاند. باید به آنها که زندهاند ادای احترام کرد و برای شادی روان معلم جوان اهل خاش درودی بیپایان فرستاد.
انشاالله در آخرت با ابوالفضل العباس محشور شود.