پشت پرده یک فاجعه در شبکه خانگی؛
فروش فیلم پردهای در ایران با خرید کپی رایت 50 هزار دلاری!
پاسخ روشن این است که همزمان با خرید کپی رایت 50 هزار دلاری این محصول، کمپانی مذکور با ارائه نسخه پردهای فیلم در سایتهای غیرمجاز فارسی زبان مواجه شده که اتفاقاً برخی از این وبسایت ها حتی فیلتر نیستند. پخش کننده نیز که بازار محصولش را در حال کوچک شدن میدیده، پیش از آنکه نسخه باکیفیت محصول را از کمپانی میجر دریافت کند، اقدام به دوبله و پخش همان نسخه پردهای کرده است.
کد خبر: ۵۴۵۰۴۲
| | 18833 بازدید
عرضه یکی از انیمیشنهای روز سینمای جهان در ایران با ارائه نسخه پردهای همراه بود تا شاهد اعتراضات گستردهای در خصوص علت صدور مجوز برای چنین اثری و ضربه به مردم باشیم؛ اما اتفاقی که از پخش نسخه پردهای این فیلم عجیبتر بود، برخورداری شرکت توزیع کننده از حق کپی رایت این انیمیشن است!
به گزارش «تابناک»، کمپانیهای فیلم «اصلی / Major» مشتمل بر استودیوهای اصلی هالیوود هستند که تولید و توزیع شمار قابل توجهی از فیلمها را در آمریکای شمالی و سهم قابل ملاحظهای از باکس آفیس را در اختیار دارند. سینمای جهان از جمله سینمای ایران نیز ارتباط بسیار وسیعی با این کمپانیهای میجر دارد، زیرا برای نمایش و توزیع بسیاری از فیلمها در سطح کشورها، نیاز به اخذ حق تکثیر و توزیع این آثار (رایت) است و در همین راستا، در سالهای اخیر چنین ارتباطی شکل گرفته بود.
در این میان، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز مجوز فیلمهای میجر را به عنوان یک مشوق به شرکتهای فعال در حوزه شبکه خانگی میداد. با توجه به آنکه سود اصلی در شبکه خانگی متعلق به این فیلمهاست ـ که یک ریال هزینه تولید یا خرید رایتشان پرداخت نمیشد و فروشی چند برابر فیلمهای داخلی در شبکه خانگی داشتند ـ گرایش شدیدی برای در اختیار گرفتن امتیاز توزیع این فیلمهای متعلق به کمپانیهای میجر آمریکا وجود داشت.
این وضعیت استمرار داشت تا آنکه دولت هشتم، تصمیم به تغییر این وضعیت گرفت و در نهایت مقرراتی وضع شد که مطابق با آن، هرگونه صدور پروانه توزیع فیلم میجر، باید با ارائه رایت داخلی خریداری شده برای فیلم باشد؛ اما با روی کار آمدن دولت سابق، این قاعده قانونی جدی گرفته نشد و حجم بسیار بالایی از فیلمها بدون برخورداری از رایت، مجوز تکثیر و توزیع در شبکه خانگی دریافت کردند.
این موضوع به مرور زمان چالشزا شد، تا آنجا که برخی اخبار از تحرکاتی در آمریکا برای شکایت از ایران به جهت خسارتی که به این کمپانیها وارد آمده، حکایت داشت؛ هرچند ایران به توافقنامههای بینالمللی پیرامون کپی رایت نظیر «برن» نپیوسته و همین موضوع دست دولت را برای عدم نظارت بر رعایت نکردن کپی رایت در ایران بازگذاشته، اینکه دولت رسماً مجوز تکثیر و توزیع فیلمی بدون برخورداری از کپی رایت را بدهد، به منزله تلقی این حرکت به عنوان یک اقدام دولتی است.
از این منظر، بیم آن میرفت که شکایتی از سوی نمایندگان حقوقی این کمپانیها با همین استدلال در دادگاههای آمریکا مطرح شده و سپس با محکوم کردن ایران به نقض سازماندهی شده کپی رایت، خسارت بسیار کلانی از محل داراییهای بلوکه شده ایران در آمریکا دریافت کنند؛ این تهدید طبیعتاً در صورت عدم رایت در تلویزیون و نخریدن آثار سینمایی جهان نیز متقابلاً وجود دارد، زیرا به هر حال، رسانه ملی نیز نهاد حاکمیتی است که در عرف بینالملل «سازمان دولتی / Govermental Organization» تعبیر میشود.
بنابراین، مقرر شد تا از این پس، پروانه تکثیر و توزیع فیلمهایی در شبکه خانگی صادر شود که دارای رایت باشد و این تصمیم در سینمای ایران به منزله از دست رفتن سود دهها میلیاردی برخی تکثیر و توزیعکنندگان فیلمهای میجر است، زیرا این شرکتها پیش از این با دانلود نسخهای از این فیلمها و ارائه به وزارت فرهنگ و ارشاد مجوز میگرفتند و صدها میلیون سود خالص از هر فیلم داشتند؛ اما حال باید رایت فیلمها را به رقمی قابل توجه بخرند و به این ترتیب، این سود به شکل قابل توجهی کاهش مییابد.
این تغییر رویکرد علاوه بر آنکه یک جنگ علنی را شکل داده، یک جنگ پنهان را نیز در پی دارد، تا آنجا که برخی علناً اقدام به تهدید سیدصادق موسوی، مدیرکل وقت نمایش خانگی سازمان سینمایی کرده و از خطرناک بودن چنین تصمیمی و احتمال حمله به او با قمه سخن به میان آوردند؛ اما موسوی که اکنون تغییر مسئولیت داده، در این زمینه مقاومت کرد و حاضر به صدور پروانه نمایش برای فیلم هایی نشد که رایت آنها از کمپانی های اصلی خریداری نشده است.
با این حال، اخیراً نسخه پردهای انیمیشن «هتل ترانسیلوانیا 2» که محصول سال 2015 کمپانی سونی است و توسط گیندی تارتاکوفسکی فیلمساز روس ساخته شده و اکنون در سینماهای سراسر دنیا در حال اکران است، با مجوز سازمان سینمایی توسط یک شرکت داخلی دوبله و در ایران پخش شده است.
این اقدام با واکنشهایی همراه شد که چرا شاهد عقبگرد مسئولان سینمایی و همچنین ورود محصول بی کیفیت به بازار شبکه خانگی هستیم؟ با این حال، بررسیهای «تابناک» نشان داد که کپی رایت این فیلم توسط مسئولان کمپانی پخش کننده در ایران به قیمت 50 هزار دلار خریده شده و این کمپانی با ارائه حق کپی رایت این انیمیشن به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، توانسته مجوز دوبله و توزیع «هتل ترانسیلوانیا 2» را در ایران به خود اختصاص دهد.
با این اوصاف، این پرسش پیش روی قرار میگیرد که چرا یک کمپانی علیرغم برخورداری از حق پخش یک انیمیشن، این محصول را با کیفیت پردهای و دانلود شده عرضه میکند و علاوه بر ضربه به اعتبار خود، به شبکه خانگی ـ که مخاطبانش هر روز بیش از قبل نسبت به محصولات عرضه شده در این بخش بدبین میشود ـ ضربه زده است؟
پاسخ روشن این است که همزمان با خرید کپی رایت 50 هزار دلاری این محصول، کمپانی مذکور با ارائه نسخه پردهای فیلم در سایتهای غیرمجاز فارسی زبان مواجه شده که اتفاقاً برخی از این وبسایت ها حتی فیلتر نیستند. پخش کننده نیز که بازار محصولش را در حال کوچک شدن میدیده، پیش از آنکه نسخه باکیفیت محصول را از کمپانی میجر دریافت کند، اقدام به دوبله و پخش همان نسخه پردهای کرده است.
هرچند مقابله با توزیع غیرمجاز، منطق قابل قبولی برای ارائه محصول بیکیفیت در شبکه خانگی نیست، نشان میدهد تا چه میزان امنیت سرمایه گذاری در سینمای ایران کاهش یافته و اکنون پس از سالهای متمادی بیتوجهی به تثبیت جایگاه کپی رایت، با چنین وضعیت اسفباری مواجه هستیم که صاحب کپی رایت یک فیلم، از ظرفیت ناقضین کپی رایت برای حفظ فیلمش استفاده میکند. طبیعتاً اگر چارهای عاجل برای این حوزه اندیشیده نشود، آینده بدتری در انتظار سینمای ایران است.
به گزارش «تابناک»، کمپانیهای فیلم «اصلی / Major» مشتمل بر استودیوهای اصلی هالیوود هستند که تولید و توزیع شمار قابل توجهی از فیلمها را در آمریکای شمالی و سهم قابل ملاحظهای از باکس آفیس را در اختیار دارند. سینمای جهان از جمله سینمای ایران نیز ارتباط بسیار وسیعی با این کمپانیهای میجر دارد، زیرا برای نمایش و توزیع بسیاری از فیلمها در سطح کشورها، نیاز به اخذ حق تکثیر و توزیع این آثار (رایت) است و در همین راستا، در سالهای اخیر چنین ارتباطی شکل گرفته بود.
در این میان، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز مجوز فیلمهای میجر را به عنوان یک مشوق به شرکتهای فعال در حوزه شبکه خانگی میداد. با توجه به آنکه سود اصلی در شبکه خانگی متعلق به این فیلمهاست ـ که یک ریال هزینه تولید یا خرید رایتشان پرداخت نمیشد و فروشی چند برابر فیلمهای داخلی در شبکه خانگی داشتند ـ گرایش شدیدی برای در اختیار گرفتن امتیاز توزیع این فیلمهای متعلق به کمپانیهای میجر آمریکا وجود داشت.
این وضعیت استمرار داشت تا آنکه دولت هشتم، تصمیم به تغییر این وضعیت گرفت و در نهایت مقرراتی وضع شد که مطابق با آن، هرگونه صدور پروانه توزیع فیلم میجر، باید با ارائه رایت داخلی خریداری شده برای فیلم باشد؛ اما با روی کار آمدن دولت سابق، این قاعده قانونی جدی گرفته نشد و حجم بسیار بالایی از فیلمها بدون برخورداری از رایت، مجوز تکثیر و توزیع در شبکه خانگی دریافت کردند.
این موضوع به مرور زمان چالشزا شد، تا آنجا که برخی اخبار از تحرکاتی در آمریکا برای شکایت از ایران به جهت خسارتی که به این کمپانیها وارد آمده، حکایت داشت؛ هرچند ایران به توافقنامههای بینالمللی پیرامون کپی رایت نظیر «برن» نپیوسته و همین موضوع دست دولت را برای عدم نظارت بر رعایت نکردن کپی رایت در ایران بازگذاشته، اینکه دولت رسماً مجوز تکثیر و توزیع فیلمی بدون برخورداری از کپی رایت را بدهد، به منزله تلقی این حرکت به عنوان یک اقدام دولتی است.
از این منظر، بیم آن میرفت که شکایتی از سوی نمایندگان حقوقی این کمپانیها با همین استدلال در دادگاههای آمریکا مطرح شده و سپس با محکوم کردن ایران به نقض سازماندهی شده کپی رایت، خسارت بسیار کلانی از محل داراییهای بلوکه شده ایران در آمریکا دریافت کنند؛ این تهدید طبیعتاً در صورت عدم رایت در تلویزیون و نخریدن آثار سینمایی جهان نیز متقابلاً وجود دارد، زیرا به هر حال، رسانه ملی نیز نهاد حاکمیتی است که در عرف بینالملل «سازمان دولتی / Govermental Organization» تعبیر میشود.
بنابراین، مقرر شد تا از این پس، پروانه تکثیر و توزیع فیلمهایی در شبکه خانگی صادر شود که دارای رایت باشد و این تصمیم در سینمای ایران به منزله از دست رفتن سود دهها میلیاردی برخی تکثیر و توزیعکنندگان فیلمهای میجر است، زیرا این شرکتها پیش از این با دانلود نسخهای از این فیلمها و ارائه به وزارت فرهنگ و ارشاد مجوز میگرفتند و صدها میلیون سود خالص از هر فیلم داشتند؛ اما حال باید رایت فیلمها را به رقمی قابل توجه بخرند و به این ترتیب، این سود به شکل قابل توجهی کاهش مییابد.
این تغییر رویکرد علاوه بر آنکه یک جنگ علنی را شکل داده، یک جنگ پنهان را نیز در پی دارد، تا آنجا که برخی علناً اقدام به تهدید سیدصادق موسوی، مدیرکل وقت نمایش خانگی سازمان سینمایی کرده و از خطرناک بودن چنین تصمیمی و احتمال حمله به او با قمه سخن به میان آوردند؛ اما موسوی که اکنون تغییر مسئولیت داده، در این زمینه مقاومت کرد و حاضر به صدور پروانه نمایش برای فیلم هایی نشد که رایت آنها از کمپانی های اصلی خریداری نشده است.
با این حال، اخیراً نسخه پردهای انیمیشن «هتل ترانسیلوانیا 2» که محصول سال 2015 کمپانی سونی است و توسط گیندی تارتاکوفسکی فیلمساز روس ساخته شده و اکنون در سینماهای سراسر دنیا در حال اکران است، با مجوز سازمان سینمایی توسط یک شرکت داخلی دوبله و در ایران پخش شده است.
این اقدام با واکنشهایی همراه شد که چرا شاهد عقبگرد مسئولان سینمایی و همچنین ورود محصول بی کیفیت به بازار شبکه خانگی هستیم؟ با این حال، بررسیهای «تابناک» نشان داد که کپی رایت این فیلم توسط مسئولان کمپانی پخش کننده در ایران به قیمت 50 هزار دلار خریده شده و این کمپانی با ارائه حق کپی رایت این انیمیشن به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، توانسته مجوز دوبله و توزیع «هتل ترانسیلوانیا 2» را در ایران به خود اختصاص دهد.
با این اوصاف، این پرسش پیش روی قرار میگیرد که چرا یک کمپانی علیرغم برخورداری از حق پخش یک انیمیشن، این محصول را با کیفیت پردهای و دانلود شده عرضه میکند و علاوه بر ضربه به اعتبار خود، به شبکه خانگی ـ که مخاطبانش هر روز بیش از قبل نسبت به محصولات عرضه شده در این بخش بدبین میشود ـ ضربه زده است؟
پاسخ روشن این است که همزمان با خرید کپی رایت 50 هزار دلاری این محصول، کمپانی مذکور با ارائه نسخه پردهای فیلم در سایتهای غیرمجاز فارسی زبان مواجه شده که اتفاقاً برخی از این وبسایت ها حتی فیلتر نیستند. پخش کننده نیز که بازار محصولش را در حال کوچک شدن میدیده، پیش از آنکه نسخه باکیفیت محصول را از کمپانی میجر دریافت کند، اقدام به دوبله و پخش همان نسخه پردهای کرده است.
هرچند مقابله با توزیع غیرمجاز، منطق قابل قبولی برای ارائه محصول بیکیفیت در شبکه خانگی نیست، نشان میدهد تا چه میزان امنیت سرمایه گذاری در سینمای ایران کاهش یافته و اکنون پس از سالهای متمادی بیتوجهی به تثبیت جایگاه کپی رایت، با چنین وضعیت اسفباری مواجه هستیم که صاحب کپی رایت یک فیلم، از ظرفیت ناقضین کپی رایت برای حفظ فیلمش استفاده میکند. طبیعتاً اگر چارهای عاجل برای این حوزه اندیشیده نشود، آینده بدتری در انتظار سینمای ایران است.
گزارش خطا