سالیاد حادثه شینآباد در شناسنامه وزیر
پانزدهم آذر
1391خبر آتش سوزی مدرسه راهنمایی روستای شین آباد در حاشیه شهر پیرانشهر در
استان آذربایجان غربی رسانه ها واذهان عمومی جامعه را به خود جلب کرد .در
این حادثه ناگواردر یک مدرسه ابتدایی دخترانه از یک کلاس 37 نفره 29 نفر
گرفتار آتش شده و دچار سانحه سوختگی شدند. پس از انتقال حادثه دیدگان به
مراکز درمانی تبریز و ارومیه، در 19 آذر دانش آموز «سیران یگانه» و در 8
دیماه «ساریا رسول زاده» بر اثر جراحات عفونی فوت کردند و مابقی بازماندگان
حادثه با زخمی آشکار محکوم به ادامه زندگیاند.
این حادثه غیر
منتظره حاشیه های فراوانی داشت که ریشه در رفتارمدیران صحنه از شهرستان
و استان گرفته تا نهایتا به وزیر وقت ختم میگردد . این تقریر قصد بازپردازی
این حادثه وتازه کردن زخم جامعه را ندارد اما با توجه به اظهارات اخیر
وزیروقت آموزش پرورش دولت دهم ، آقای حمید رضا حاجی بابایی در برنامه
شناسنامه که در مورخه 29 /8/ 1393 ازشبکه سه سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش
گردید لازم گردید در سالیاد این حادثه ناگوار که مقارن با این مصاحبه بود
بعضی ناگفته های این حادثه به وزیر سابق یادآری شود آقای حاج بابایی در این
برنامه اشاره های صریحی به حادثه آتش سوزی مدرسه دخترانه شین آباد نمودند
که باعملکرد ورفتارهای مدیران وزارتخانه مطبوعش در زمان حادثه متفاوت بوده
وکه جای تامل داشته و ارزش بازخوانی را دارد .
درنگاهی کلی به وضعیت
آموزش وپرورش وعلیرغم تلاش بی وقفه همه دستگاههای ذیربط مشاهده میشود که
حجم زیادی از مدارس روستاها وحتی بعضی شهرهای کشور از استانداردهای گرمایشی
وسرمایشی برخوردار نمیباشند واین جزء توسعه نیافتگی زیرساختهای سازمان
آموزش وپرورش میباشد. وجود نارساییهای زیرساختی و استانداردهای خدماتی
وکمبودهای فضاهای آموزشی در همه مناطق کشور غیرقابل انکار است ودر مناطق
محروم مضاعف است و بخشی از این توسعه نیافتگی ناشی از رشد نامتوازن
زیرساختهای آموزشی با رشد جمعیت میباشد که ریشه در چند دهه توسعه نیافتگی
در این مناطق از کشور دارد بنابراین با این شرایط زیر ساختی وفقدان
استاندارهای لازم وقوع چنین حوادثی اجتناب ناپذیر است اما چیزی که میتواند
این خلاء را جبران کند نوع رفتار مسئولین این حوزه در برخورد با چنین
حوادثی میباشد رفتاری که از وزیر وقت و مدیران سیاسی استان انتظار میرفت که
محقق نشد. درهمه زمانها ومکانها مرسوم است هنگام مواجهه با چنین حوادثی
عالیترین مقام سازمانی ویا سیاسی در صحنه واقعه حضور یافته تا بخشی از آلام
آسیب دیدگان را برطرف کند متاسفانه در این حادثه که عموم جامعه را متاثر
کرده بود استاندار وقت نه درابتدای وقوع حادثه ونه پس از آن با سفر به محل
سانحه ، قدم دلجویی ازمردم وهمشاگردیهای حادثه دیدگان برنداشت بلکه تیم
مدیریتی استان با امنیتی تلقی کردن پرونده حادثه شین آباد، زمینه احساسی
شدن موضوع را فراهم کردند که حاشیه های آن از متنش برجسته تر گردید وموجب
شد که نارساییهای سازمان آموزش وپرورش دراین حادثه بدرستی واکاوی نشود
وبررسی کارشناسی علتهای اصلی واقعه منحرف گردد بهمین خاطر با مقصر تلقی
کردن سرایدار ومعلمی پرونده را مختومه اعلام داشتند غافل از اینکه آنچه که
برای جامعه تعلیم وتربیت واذهان عمومی از خود چنین حوادثی مهمتر است مواجهه
رفتاری با این نوع رویدادها میباشد که بیانگر تعهد وفهم مدیران مسئول
مرتبط با موضوع است.
ارائه آمار و اطلاعات غیر مرتبط در توجیه این
نوع حوادث دردی از این بیماری مزمن را درمان نخواهد کرد و مانع بروز حوادث
غیرقابل پیش بینی نمیباشد مثلا اظهارات رئیس سازمان نوسازی مدارس وزارت
آموزش وپرورش مبنی بروجود کپسول آتش نشانی در سالن مدرسه شین آباد چیزی از
تعهدات مسئولین ذیربط نمیکاهد. این نوع اظهارات درحالیستکه در سالی که
حادثه شین آباد رخ داد،علیرغم وجود خیرین مدرسه ساز فعال دراین شهرستان، 22
مدرسه شامل 57 کلاس ازمدارس شهری وروستایی پیرانشهرتخریبی بوده اند که
قانونا نمیبایست کلاس درس دراین کلاسها تشکیل گردد ولی با وجود این خطرات
همچنان مشتاقان تعلم ومحتاجان تعلیم وتربیت زیر این سقفهای لرزان زمزمه های
محبت را می سرودند. نمونه ای از اشتیاق عمومی این مردم برای تربیت فرزندان
را درهمین شهرستان پیرانشهر درسال1391 ملاحظه میشود که مدرسه ای با یک
دانش آموز توسط معلمی فداکار در روستایی کوهستانی اداره میگردید که در
ایران رکورد دار بوده است بنابراین شوق و ولع تحصیل در این مناطق بصورت
خودجوش وجود دارد ومحدودیتها ی زیر ساختی مانع روند آموزش این مردم تلاشگر
نمیشود. بسیاری از همین مدارس وجود دارد که شاید از ابتدایی ترین امکانات
خدماتی بی بهره باشند ولی همچنان مشعل تعلیم وتعلم در آنها فروزان است.
وضعیت عمومی مدارس در بسیاری از شهرهای استان وشاید اکثر مناطق کشور فاصله
چندانی با مدارس این شهر مرزی نداشته باشند که بعلت مشکلات بودجه ای قابل
بازساخت نمیباشند این تکلمه بعنوان بازپرداختی به اوضاع آموزش وپرورش در
بسیاری از مناطق محروم میباشد که علی رغم وفوراستعداد وقابلیتهای شایسته
همچنان درکنام گمنامی میباشند.
اما آنچه که در سالیاد حادثه شین
آباد واجب شد به آن پرداخته شود علاوه بر یاد آوری وضعیت جسمی دوازده دختر
دانش آموز بازمانده از آن حادثه ناگوارکه اینک به سنین بلوغ رسیده اند وریش
درون آنها مزید بر زخم بیرونشان گردیده، اظهارات برنامه شناسنامه آقای
حاجی بابایی بود که جای تامل دارد . هرچند که وزیر وقت در مصاحبه با
خبرنگاران در جریان این حادثه ، خبرنگاران را هم در این حادثه مقصر
دانستید(مصاحبه با خبرگزاری مهرمورخه18/9/1391) که در جواب سوال خبرنگار که
پرسیدن مدیر کل آموزش وپرورش استان را برکنار کنید یا خود استعفا بدهید
اعلام داشتید :شما چی؟ شما را هم برکنارکنیم یا نه ؟اگر بموقع خبر میدادید
مواظب مدرسه شین آباد پیرانشهر باشید این اتفاق نمی افتاد. اگرچه این اظهار
نظر وزیر یک قیاس مع الفارق بود که بعدها سعی نمودند که شوخی تلقی شود که
بجایی نرسید .
آقای حاجی بابایی، انتظار نمیرفت که شما استعفا بدهید
(هرچند اگر استعفاهم میدادید عملی پسندیده ای انجام داده بودید) بلکه اگر
میپذیرفتید که استعفا بدهید این اقدام شما یک حرکت نمادین جهت ارج نهادن به
بازماندگان وجامعه تعلیم وتربیت بود وبیانگرتالم درونی شما از این واقعه
بود. واما این ازکاستیهای وزارتی شما بود که میتوانست با یک سفر به روستای
محل حادثه ودلجویی از همکلاسان ومردم روستا وشهرستان بسهولت انجام بگیرد
وصادقانه نارساییهای موجود را اطلاع رسانی میکردید شاید مرحمی بردلهای ریش
مردم صبور پیرانشهر میشد. بقول خودتان که در برنامه شناسنامه فرمودید هر
سال شاهد دهها اتفاق از این نوع هستیم، ومطمئنا مردم صبوری که فرزندان خود
در مدارس تخریبی تعلیم ببینند هرگونه خطری را دراین راه میپذیرند وبا آن
کنار میآمدند ونیازی به توجیهات مدیریتی وپیدا کردن مقصر برای این حادثه
نبودید. متاسفانه در همان زمان مدیریت آموزش وپرورش استان آذربایجانغربی با
تدبیر استاندار وقت موضوع را سیاسی کرده وپرداختن به آنرا تهدید تلقی
نمودند وحتی رسانه ای کردن آنرا در محل امنیتی کرد ند وحادثه ای که
میتوانست با رفتاری عاطفی که از شاخصه های هر مدیر فهیم ومتعهدمیباشد،
مرتفع گشته وانرژی محلی وملی را صرف رفع مشکلات حادثه دیده ها گردد ولی با
خارج کردن آن از گردونه وظایف سازمانی نه تنها از استعفای خود حرفی بمیان
نیاوردید حتی مدیر کل وقت آموزش و پرورش استان را نیز تعویض نکردید که در
برنامه شناسنامه بگویید :من حاضر بودم برای حادثه شین آباد کتک بخورم
(برنامه شناسنامه صدا وسیما/مورخه 29 /8/ 1393 ومشروح آن در خبرگزاری فارس
مورخه 30 /8/ 1393) آنزمان حاضر نشدی برای دلجویی واقعی تا پیرانشهر قدم
رنجه بفرمایید وآنچنان فضا را ملتهب کردید که حتی مانع ورود خیرینی که از
روی دلسوزی برای ارسال هدایا به پیرانشهر مراجعه میکردند گردیدید در اینجا
جادارد از نماینده محترم ساری در مجلس یادی کرد که از روی غیرت ملی خود
اعلام داشت : اگر اتفاق آتش سوزی مدرسه شین آباد در کره وژاپن افتاده بود
وزیر یا خود کشی میکرد یا استعفا میداد. (خبرگزاری خبرآنلاین مورخه 18 /9/
1391) کافی بودوزیر وقت در آنموقع موضوع را دلسوزانه بررسی میکردید
واجحافی در حق حادثه دیدگان نمیگردید. و باید تصور میکرد اگر چنین حادثه ای
در هر کجای ایران اتفاق می افتاد باآن چگونه برخورد میشد؟ در این حادثه که
عمدی وجود نداشت. سهل انگاری بود که وزیر مسئولیت آن را باید میپذیرفت
وبسیاری از شائبه ها برطرف میگردید.
آقای وزیرسابق، اگر از نزدیک
صحنه را نظارت میکردید ویا مشاور امینی داشتید هم اکنون برای حادثه شین
آباد نیازی نبود بنا بمصالحی به کتک خوردن راضی شوید . آقای حاجی بابایی
ازغرور وزارتی شما دانش آموزان شین آبادی متضرر شدند وهم اینکه خاطره ای
تلخ درشناسنامه وزارتی شما ثبت گردید که زدودن آن به سادگی میسر نخواهد شد
واین شلاق روحی است که هردم با مشاهده ظاهر چهره های نوگلان شین آبادی بر
ضمیر انسانی نواخته میشود . از دیگر ره آوردهای دوران مدیریتی شما در این
وزارتخانه اجحاف بزرگی بود که در حق آموزش وپرورش این شهرستان مرزی روا
گردید در این مقطع زمانی که پیرانشهر بخاطر موضوع شین آباد در صدر افکار
عمومی قرار گرفته بود که میبایست حداقل این شهرستان مرزی در موضوع آموزش
وپرورش به خدمات مطلوبی من باب دلجویی دست مییافت متاسفانه شاهد انتقال بیش
از دهها معلم رسمی از این شهر بودیم که هم اکنون شاهد کسری بیش از 3500
ساعت تدریس در هفته در سطح مدارس این شهرمیباشیم. همچنین تدبیر وزارتی شما
در پرونده حادثه شین آباد سبب گردید که مدیروقت آموزش وپرورش شهرستان که
جزء خانواده معظم شهداء پیرانشهری وسالها رئیس هیات بازرسی شورای نگهبان
شهرستان بود ودر حالی که تنها 18 روز از مسئولیتش براین اداره میگذشت مقصر
شناخته شده وبرکنار شود. وپس از این برکناری ، مدیر کل آموزش وپرورش استان
واستاندار و وزیر وقت بزعم خود مقصر را شناسایی کرده وبه جامعه معرفی
کردند وپرونده حادثه مدرسه شین آباد را با تدبیر سیاسی بستند درحالیکه
پرونده رفتار مدیریتی شما ومدیران استانی برای مردم فهیم همچنان باز
است.
