فشار فقر و تنگدستی بر کودکان بی سرپرست

شکی نیست که راه اندازی موسسات خیریه ناشی از روحیه نوع دوستی و کمک به برطرف نمودن مشکلات جامعه از سوی مردم است. اما روند افزایش این موسسات کمی تامل برانگیز است نه از جانب افزایش تمایل مردم برای حل مشکلات اجتماعی.

به گزارش اعتدال، به تبع افزایش مشکلات اقتصادی و اجتماعی توان بسیاری از مردم به خصوص قشر فقیر، مستضعف و مستمند در برخورد با این مشکلات کاهش یافته است. مردم نیز که از فعالیت های دولت در ساماندهی به امور فقیران، مستمندان، کودکان کار، بی سرپرست و بد سرپرست را دیده اند، خود وارد عرصه کارزار شده اند.

در صورتی که طبق قانون اساسی تامین رفاه بر عهده دولت است، رفاهی که کرامت انسانی و منزلت اجتماعی در آن حفظ شود. اما متاسفانه به قدری دولت در این زمینه اهمال از خود نشان داده است و ناتوانی دولت در حل و بهبود اوضاع اجتماعی و اقتصادی جامعه را به قدری مشهود است که مردم را به این سمت سوق داده است که خود چاره ای بیاندیشند.

از سوی دیگر با افزایش هزینه های اقتصادی، معیشتی، درمانی و حوزه سلامت در سال های اخیر  بسیاری از مردم به زیر خط فقر رانده شده اند و به تبع تعداد افرادی که به کمک های موسسات خیریه نیازمند شده ان افزایش پیدا کرده است.  این موضوع در کنار احساس مسئولیت در قبال مشکلات جامعه، خیرین را به سمت حل مشکلات و راه اندازی موسسات خیریه بیشتر سوق داده است.

اما سوالی که همواره بی جواب مانده است این است که وظیفه و مسئولیت ساماندهی و رسیدگی به امور مستمندان برعهده کسیت؟ دولت و سایر نهادهای خیریه‌ای چه وظیفه ای در قبال کودکان کار دارد و در این زمینه چه عملکردی داشته است؟ چه نهادی متولی ساماندهی این معضلات است؟ آیا توان موسسات خیریه به حدی است که بتوانند مشکلات روز افزون جامعه را حل کند؟ آیا فعالیت موسسات خیریه نهادهای ذیربط را از انجام وظیفه قانونی خود معاف می کند؟

متاسفانه آن چه در سال های اخیر مشاهده شده است این است که فکری اساسی برای ساماندهی مشکلات افراد فقیر و حتی کودکان بی سرپرست و بد سرپرست نشده است و هر روز بر تعداد این افراد افزوده می شود. تعداد این افراد به قدری زیاد است که کمک به آنها از توان گروههای مردم نهاد نیز خارج  شده است. متاسفانه در دولت گذشته و در سال های اخیر نه تنها فکری برای بهبود زندگی آنان نیاندیشده است بلکه با اعمال سیاستهای نادرست اقتصادی، بر دردهای بی پایان این افراد نیز افزوده است.

سازمان های مربوطه که تعداد آن ها نیز کم نیست نیز این فقر و فلاکت کودکان معصوم این سرزمین را فقط دستاویزی برای برگزاری همایش ها، سمینارها، کنفرانس ها و نشست ها مناسب می دانند و مشکلات این افراد در این سازمان ها مرتبا پاسکاری می شود. در عمل نیز تحرکی در این سازمان های عریض و طویل برای حل مشکلات مشاهده نمی گردد و اگر عملکردی نیز مشاهده می گردد متناسب با میزان معضلات اقتصادی و اجتماعی این افراد در جامعه نیست.

فاجعه بارتر اینکه سازمانهای مسئول نه تنها در امور محوله خود در این زمینه کم کاری می نمایند، بلکه در مواردی مشاهده می گردد در حرکت سازمانهای مردم نهاد نیز سنگ اندازی های بسیاری می‌نمایند و این موسسات خیریه را از حل مشکلات جامعه وا می دارند.

با این حال و با توجه به اوضاع اقتصادی کشور مشخص نیست که آیا می توان به عملکرد سازمان‌های دی ربط در حل این معضلات امیدوار بود و یا اینکه باز هم حل این معضلات بر دوش سازمان های مردم نهاد و موسسات خیریه سنگینی خواهد کرد؟