بودجه کدام هیأت‌ها را کازینودار انگلیسی می‌دهد؟!

گفته‌های اخیری که در سطح رسانه‌ها پیرامون عقبه مالی برخی هیأت‌های مذهبی مطرح شده و این اتهام را پیش کشیده که برخی هیأت‌ها با واسطه به کازینودارهای انگلیسی متصل شده‌اند، با استقبال برخی جریان‌های ضدمذهبی مواجه شده و گروهی از آنها این گفته‌ها را دستاویزی برای تخریب جایگاه این نهاد مهم مذهبی قرار داده‌اند تا پرسش اساسی درباره انگیزش طرح چنین مسائلی ‌علنی و آن هم مستند مطرح شود.

به گزارش «تابناک»، به تازگی یکی از مداحان اهل بیت که سوابق قابل قبولی نیز در برخی عرصه‌ها دارد، در یکی از سخنرانی‌هایش ضمن بیان مطالب قابل پذیرشی، مباحثی را مطرح کرده که جای تأمل دارد. او در بخشی از سخنانش گفته است: «...به والله العلی العظیم دارد با واسطه پول خرج می کند در هیأت‌ها انگلیس خبیث، که پدر نامشروع وهابیت ملعون است، به این منبر امام حسین قسم حتی خبرش را دارم که به چه واسطه‌هایی این پول از کازینو‌دارهای انگلیسی به دست اینها می‌رسد، به نفر آخر هم که می‌گویی دست ‌روی قرآن می‌گذارد که این حرف‌ها چیست؟»

این ذاکر اهل بیت درباره انگیزه چنین برنامه‌هایی گفت: «میلیاردی خرج می‌کنند در هیأت که من و تو روح حسینی نداشته باشیم، فقط گریه کنیم و سینه بزنیم، به تو چه ربطی دارد ظالم و مظلوم کسیت؟ حق چه کسی است؟ استکبار دیگر چیست؟ می‌خواهند این تفکر را جا بیندازند.» و البته مطالب دیگری نیز بیان کرد که ارتباط مستقیمی با این مسائل نداشت؛ اما در جای خود محل تأمل بوده و نیازمند بررسی دقیق برای مشخص شدن حقیقت ماجراست.

آنچه مسلم است برخی نهادهای خارجی و به طور خاص دستگاه‌های امنیتی کشورهای شرقی و غربی و به طور خاص بریتانیا در دو سده اخیر، تلاش گسترده‌ای برای نفوذ به نهادهای دینی مسلمانان و حتی دیگر ادیان داشته و در خصوص مذهب تشیع نیز دور از ذهن نیست که چنین رفتاری صورت پذیرد و در این باره ردپای انگلیس به طور مشخص همواره ‌انکار ناشدنی بوده و گاه نیز آنقدر برجسته بود که ‌انکارناشدنی است. در ماجرای ادعای مرحوم محدث نوری مبنی بر تحریف قرآن که مستمسکی برای تندروهای وهابی برای صدور حکم ارتداد شیعیان بود و البته با واکنش بموقع علمای شیعه در رد این ادعا همراه شد، رد پای انگلیس آشکار بود.

سردار کابلی می‌گوید: «از میرزا حسین نوری پرسیدم: چرا چنین کتابی نوشتی که مایه خجالت ما و تهاجم معاندین گردد؟ محدث نوری گریست و گفت: معمم سید هندی‌ای نزد من آمد و به من گفت: اگر خدا اسم علی را در قرآن آورده بود دیگر به این شکل حقش غصب نمی‌شد و به این شکل خانه نشین نمی‌شد؛ و اصرار بسیار نمود که کتابی نوشته شود در نقص قرآن که باعث تسکین قلب‌های ما باشد و محبت ما را به امیرالمؤمنین بیشتر نماید، و با اصرار خواست که لااقل روزی یک صفحه از آن کتاب نوشته شود، و خودش هر روز نزد من می‌آمد و صفحه‌ای از روایات در مورد تحریف را از من می‌گرفت‌».


سردار کابلی به نقل از محدث نوری ادامه می‌دهد: «وقتی کتاب به پایان رسید، دیگر او نیامد و از او خبری نشد. یک بار که اتفاقا در بغداد برای اخذ ویزا به سفارت بریتانیا رفتم ـ زیرا آن زمان عراق تحت سلطه بریتانیا بود ـ دیدم یکی از اعضای سفارت به من نگاهی طولانی می‌کند. او را نگریستم و احساس کردم او را قبلا جایی دیده‌ام. به من سلام کرد خود را شناساند که همان سید هندی است که هر روز نزد من می‌آمده و خواستار صفحات کتاب فصل الخطاب می‌شده، با این عضو سفارت انگلیس بوده است‌».

بنابراین هیچ بعید نیست که انگلیس در ایران تلاش برای ورود به نهادهای قدرتمند و با نفوذ مذهبی نظیر هیأت‌ها را پرداخت کند و این رویه چنان با واسطه‌های متعددی صورت پذیرد که گرفتن رد این عملیات نیز چندان سهل نباشد و در ‌‌نهایت این هیأت‌ها ناخواسته‌‌ همان مشی‌ای را پیش بگیرند که تأمین کننده هزینه‌هایشان و طبیعتاً مدیریتشان در پی‌اش بوده و تا اینجا نقدی به سخنان این مداح وارد نیست.

نقد اساسی بر این گفتار آنجاست که این سخنان نسبت به یکی از مقدس‌ترین نهادهای مذهبی که پرچم امام حسین (ع) بر سر‌درش نصب می‌شود به شکل علنی و بدون ذکر مشخصات هیأت یا هیأت‌های مورد اتهام مطرح شده و حال این اتهام عملاً متوجه همه هیأت‌ها شده و این بدگمانی توسط بدخواهان تشیع می‌تواند متوجه هر هیأتی شود و چون یک چهره برآمده از هیأت‌ها نیز چنین ادعایی را پیش کشیده، مخالفان آیین‌های مذهبی شیعه دست پیش گرفته‌اند و به بازتاب وسیع این گفتار پرداخته‌اند.

هرچند برخی نیز این اظهارنظر را ناشی از اختلافات میان برخی هیأت‌های مذهبی خوانده و عنوان کرده‌اند این گفتار بوی تسویه حساب می‌دهد،‌ آنچه مسلم و مشخص است نمی‌توان نیت خوانی کرد و تنها باید در پی مشخص شدن هویت این هیأت‌ها و درستی و نادرستی ماجرا رفت. انتظار فراوانی نیست که اگر عقبه یک هیأت مذهبی کازینودار انگلیسی است و عملاً انگلیس در حال چنین مدیریتی است، نام هیأت مذکور مشخص ‌و رسماً اعلام شود و اگر این یک ادعا بوده، تصحیح شود، چرا که بدون ذکر نام همه در معرض اتهام قرار می‌گیرند و زمینه تخریب کلیه هیأت‌های مذهبی فراهم می‌شود.

افزون بر این باید توجه داشت چنین اتهام زنی که بدون ذکر مشخصات بوده، جنبه عمومی می‌یابد و دامان نهاد مقدسی به نام هیأت‌های مذهبی را می‌گیرد، لزومی ندارد ‌علنی و بدون ارائه مستندات مطرح شود و اگر مستندی در این زمینه هست، می‌توان به نهادهای مسئول که اتفاقاً در این زمینه به شدت حساس هستند، ارائه کرد و خواستار برخورد با هیأت‌ها و عقبه‌شان بود و اگر در این باره واکنشی ندیدند، سپس اقدام به بیان علنی آن هم با نام یک یا چند هیأت در معرض اتهام با مستندات نمایند؛ این روش شاید به صواب نزدیک‌تر باشد.