شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

‌این هفته بخت وزارت ورزش و جوانان باز خواهد شد و این ‌بار این اجبار قانونی‌ است که قرار است به ماراتن انتخاب وزیر پایان دهد؛ اما هر بار و در آستانه معرفی وزیر ورزش و جوانان، بحث رایجی شکل می‌گیرد که وزیر باید از بدنه ورزش و به قول معروف از «جنس ورزش» باشد. این بحث‌ها در سه سال اخیر و در هنگام معرفی پنج گزینه وزارت ورزش و جوانان در میان اهالی ورزش درگرفته بود و جالب این که در میان این پنج گزینه، تنها این حمید سجادی، نخستین گزینه تصدی این پست بود که سابقه ورزشی داشت که ان هم از فیلتر مجلس رد نشد.

به گزارش «تابناک»، عمر کوتاه و پر فراز و نشیب وزارت ورزش و جوانان، همواره با این درخواست اهالی ورزش همراه بوده که باید وزیری از بدنه ورزش در رأس اداره این وزارت‌خانه ‌باشد؛ اما آیا این درخواست درست و بحقی است‌ و اینکه این درخواست تا چه حد با ملزومات اداره این وزارت‌خانه همخوان است؟
 
نخست این که این وزارت‌خانه امور دو حوزه بزرگ را در بر می‌گیرد که بدنه پهن ورزش کشور از یک سو و مطالبات اجتماعی جوانان کشور از سوی دیگر، دو سوی فعالیت‌های فراوان این وزارت‌خانه را تشکیل می‌دهد و به همین دلیل حضور وزیری که صرفا ورزشی باشد، موجب می‌شود امورات وزارت‌خانه در حوزه جوانان کم و بیش مغفول بماند و همین، موجب می‌شود وزیر این وزارت‌خانه ‌از سوی مجلس موآخذه شود که در صورت عدم تأمین خواست مجلس وزارت‌خانه ورزش و جوانان همین وزیری را هم که با سختی به دست آورده از دست بدهد.

نکته دیگر‌ در این زمینه، این است که اکنون امور جوانان این وزارت‌خانه‌ هم به اندازه کافی زیر سایه ورزش قرار گرفته ‌و با انتخاب یک وزیر صرف ورزشی به این مسأله شدت بیشتری خواهد گرفت.

دومین نقدی که به این خواسته هست، این‌ که علت تشکیل وزارت‌خانه‌ای به نام ورزش و جوانان توسعه‌بخشی به منابع و زیرساخت‌های این حوزه و توجه بیشتر به آن است. بی‌‌گمان این مسأله هم مستلزم رایزنی‌ها و لابی‌گری‌هایی است که شخص وزیر باید آن را در قالب جریانات سیاسی معمول از دستگاه‌ها و بخش‌های مهم دیگری برای این حوزه فراهم کند.

این امر بی‌شک مستلزم داشتن وزیری است که مناسبات سیاسی را بداند و از تیزهوشی این حوزه برخوردار باشد که خب البته این ویژگی چیزی است که چندان در میان اهالی ورزش دیده نمی‌شود. آن هم به این دلیل که بیشترین فعالیت سیاسی ورزشکاران کشورمان، حضور در شورای شهرهاست که البته غالبا در این کار هم چندان موفقیت جذابی به دست نیاوردند و بیشتر به عنوان نیروهای تیم سیاسی یک سیاستمدار در آن دسته به شمار می‌آیند؛ بنابراین، برگزیدن وزیری که سابقه چندانی در این حوزه ندارد، مثل این است که یک سیاستمدار را برای نخستین بار در فینال دوی صد متر المپیک حاضر شود.
 
سومین نکته‌ای که در این اصرار‌ورزی جامعه ورزش اشتباه به نظر می‌رسد، این است که تجربه نشان داده که حضور مدیران ورزشی در رأس برخی فدراسیون‌ها چنان فاجعه‌بار بوده و حضور مدیران غیر ورزشی در ورزش چنان موفق بوده که می‌توان هر کدام از آن‌ها را برای رد استدلال این دسته از افراد بیان کرد.

صد البته این مسأله را نمی‌توان به همه مدیرانی که در این حوزه دخیل بوده‌اند تسری داد؛ اما همین ‌که مدیران غیر ورزشی چون صفایی فراهانی در حوزه ورزش نتایج درخشانی کسب کرده و نتایج فاجعه بار فراوانی را که مدیران غیر ورزشی در سال‌ها به دست ‌آورده‌اند، خود دلیل خوبی است که وزیر ورزش و جوانان، لزوما نمی‌تواند یک شخصیت ورزشی باشد.

نکته جالب توجه دیگر‌ آن که هفته گذشته در نظر‌سنجی ‌تابناک ‌از کاربران خواسته بودیم تا مهم‌ترین اولویت‌های وزیر ورزش و جوانان را از دیدگاه خود بیان کنند که در میان چهار گزینه این نظر‌سنجی، ‌«مبارزه با فسادفراگیر در حوزه ورزش» و «فراهم کردن زیرساخت‌ها و تجهیزات مورد نیاز حوزه ورزش» ‌اقبال بیشتری در میان کاربران داشت. همین اهمیت دادن به مسائل زیر‌بنایی نشان می‌دهد که حداقل خواسته بخش زیادی از مخاطبان این حوزه لزوما نیازمند مدیری با طعم ورزشی نیست و شاید مدیری با‌تجربه‌تر که ساز و کارهای این حوزه را بهتر بشناسد، ‌بتواند بیشتر به کار آید.

به هر حال فردا رئیس‌جمهور سومین گزینه پیشنهادی خود برای وزارت ورزش و جوانان را راهی بهارستان خواهد کرد و البته ذائقه روحانی در معرفی دو گزینه قبلی و سرپرست جدیدش،‌ نشان داده که چندان به استفاده از مدیران ورزشی در این پست علاقه‌ای ندارد‌ که البته شاید این انتخاب بیشتر به صلاح ورزش کشورمان باشد. بد نیست فعالان حوزه ورزش روی انتخاب مدیری مدبر و کاردان اصرار ورزند تا انتخاب مدیری صرفا ورزشی!