نگاه شما: مقاله ای در خصوص حادثه قم
حادثه دردناک قم، هر چند که اولین حادثه جاده ای کشور نیست و آخرین نیز نخواهد بود اما می تواند تلنگری بر ذهن جمعی بی تفاوت ما باشد.
هر از چندی خبری از چنین تصادفات و حوادث کوچک و بزرگ، کشور را در بهت و اندوه فرو می برد. در بهترین حالات، رسیدگی به این مسایل خلاصه در ارسال تسلیت مسئولین و ارائه گزارش فنی و قضایی و گزارشاتی از این دست می شود. اما به راستی آیا این کافی است؟ آیا زندگی یک کودک، یک جوان، یک مادر و یا پدر ایرانی آنقدر بی ارزش است که ما بسنده به این کنیم؟
آیا یک راننده بدون مهارت و یا بدون تعهد و احساس مسئولیت باید این امکان را داشته باشد که سرنوشت ده ها انسان را به دست گیرد؟ آیا هنوز ضرورت آموزش فرهنگ رانندگی روشن نشده است؟ آیا نیازمند یک سامانه آموزش ویژه رانندگان وسایل نقلیه عمومی، نه از نظر فنی، بلکه از نظر مسئولیت پذیری نیستیم؟
آیا اگر مسئولی به جهت تأمین منافع مالی و یا سیاسی خود، اقداماتی را انجام دهد که زمینه های این اتفاق را فراهم سازد، نباید مورد مؤاخذه یا محاکمه قرار گیرد؟ آیا واقعاً مسئولین ما ارتباط روشن زد و بندها و تصمیمات ناصحیح اقتصادی و سیاسی را در این اتفاقات نمی بیینتد؟ هزینه های مادی و معنوی و اشک مادران و پدران و آه یتیمان این حوادث ارتباط مستقیمی با بازار انحصاری خودرو، واردات لاستیک¬های بی کیفیت، عدم نظارت کافی در فازهای طراحی، اجرا و مرمت جاده¬ها و به طوری کلی بی تفاوتی تک تک افراد جامعه در برخورد با این مسایل دارد. بی¬تفاوتی و سهل انگاری عجیب و خطرناکی که در جامعه در واکنش به این اتفاقات رواج یافته است عواقب بسیاری نامطلوبی در پی خواهد داشت، گویی رخداد این حوادث طبیعی بوده و قابل پیشگیری نمی باشد.
آیا وزارت راه و ادارات وابسته و شرکت¬های بهره¬بردار از اتوبان¬ها که عوارض این اتوبان¬ها را دریافت می کنند نباید ملزومات ایمنی این مسیرها را تأمین کنند؟ آیا نیروی انتظامی نباید رانندگان خاطی وسایل نقلیه عمومی را از این شغل محروم کند؟ آیا سازمان تأمین اجتماعی نباید در تسهیل درآمد و معیشت و رفاه رانندگان این وسایل آیین¬نامه ای داشته باشد تا فشار کاری و روحی کمتری بر این قشر وارد شود و پیامدهای این¬چنینی را به بار نیاورد؟ آیا پس از هر اتفاقی باید شاهد این باشیم که هر سازمانی مرتبط دیگری را مسئول جلوه دهد و خود را از مسئولیت بری داند؟ آیا در اذهان شهروندان، راهنمایی و رانندگی، نقش راهنما بودن خود را بیشتر القا کرده است یا نقش نهادی جریمه کننده که حدالمقدور باید از آن دوری کرد؟
هدف از این نوشته به هیچ وجه نادیده انگاشتن زحمات زیادی که مسئولین، نیروی انتظامی و یا رانندگان زحمت¬کش و متعهد متحمل شده و می¬شوند نیست، بلکه سخن این است که پس از چنین حوادثی، بررسی¬ها و اقدامات نباید صرفاً محدود به همان رویداد شود و نادیده گرفتن عوامل زمینه ساز موجب تکرار این مصایب خواهد گشت. هر چند دولت بیشترین نقش را در پیشگیری از این اتفاقات دارد اما مسئله فقط یک مسئله دولتی نبوده و ابعاد آن بسیار فراگیر و در ارتباط با کلیه مولفه های فرهنگی و اجتماعی جامعه است و مواجهه با آن نیازمند یک عزم ملی است.
تا زمانی که در مقابل چنین رویدادهایی بی تفاوت باشیم، تا زمانی که قواعد راهنمایی رانندگی را صرفاً در مواقعی که در دیدرس مأمورین نیروی انتظامی هستیم محترم بشماریم، تا زمانی که روابط دوستانه، خویشاوندی و منفعت طلبانه در انتخاب شرکتهای پیمانکار در اجرای پروژه ها نقش داشته باشد، تا زمانی که فرهنگ رانندگی را به فراخور نیازهای آموزشی بخشهای مختلف جامعه آموزش ندهیم، تا زمانی که تک تک ما احساس مسئولیت در قبال جانها و سرمایههایی که از دست میرود نداشته باشیم، و به طور کلی تا زمانی که مسایل جامعه را به شکل سیستماتیک نبینیم و اثر تصمیمات اقتصادی، سیاسی و مدیریتی را بر پیکره جامعه بررسی ننماییم وضعیت همین گونه خواهد بود.
فرستنده: بیژن امیدوار
* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.
هر از چندی خبری از چنین تصادفات و حوادث کوچک و بزرگ، کشور را در بهت و اندوه فرو می برد. در بهترین حالات، رسیدگی به این مسایل خلاصه در ارسال تسلیت مسئولین و ارائه گزارش فنی و قضایی و گزارشاتی از این دست می شود. اما به راستی آیا این کافی است؟ آیا زندگی یک کودک، یک جوان، یک مادر و یا پدر ایرانی آنقدر بی ارزش است که ما بسنده به این کنیم؟
آیا یک راننده بدون مهارت و یا بدون تعهد و احساس مسئولیت باید این امکان را داشته باشد که سرنوشت ده ها انسان را به دست گیرد؟ آیا هنوز ضرورت آموزش فرهنگ رانندگی روشن نشده است؟ آیا نیازمند یک سامانه آموزش ویژه رانندگان وسایل نقلیه عمومی، نه از نظر فنی، بلکه از نظر مسئولیت پذیری نیستیم؟
آیا اگر مسئولی به جهت تأمین منافع مالی و یا سیاسی خود، اقداماتی را انجام دهد که زمینه های این اتفاق را فراهم سازد، نباید مورد مؤاخذه یا محاکمه قرار گیرد؟ آیا واقعاً مسئولین ما ارتباط روشن زد و بندها و تصمیمات ناصحیح اقتصادی و سیاسی را در این اتفاقات نمی بیینتد؟ هزینه های مادی و معنوی و اشک مادران و پدران و آه یتیمان این حوادث ارتباط مستقیمی با بازار انحصاری خودرو، واردات لاستیک¬های بی کیفیت، عدم نظارت کافی در فازهای طراحی، اجرا و مرمت جاده¬ها و به طوری کلی بی تفاوتی تک تک افراد جامعه در برخورد با این مسایل دارد. بی¬تفاوتی و سهل انگاری عجیب و خطرناکی که در جامعه در واکنش به این اتفاقات رواج یافته است عواقب بسیاری نامطلوبی در پی خواهد داشت، گویی رخداد این حوادث طبیعی بوده و قابل پیشگیری نمی باشد.
آیا وزارت راه و ادارات وابسته و شرکت¬های بهره¬بردار از اتوبان¬ها که عوارض این اتوبان¬ها را دریافت می کنند نباید ملزومات ایمنی این مسیرها را تأمین کنند؟ آیا نیروی انتظامی نباید رانندگان خاطی وسایل نقلیه عمومی را از این شغل محروم کند؟ آیا سازمان تأمین اجتماعی نباید در تسهیل درآمد و معیشت و رفاه رانندگان این وسایل آیین¬نامه ای داشته باشد تا فشار کاری و روحی کمتری بر این قشر وارد شود و پیامدهای این¬چنینی را به بار نیاورد؟ آیا پس از هر اتفاقی باید شاهد این باشیم که هر سازمانی مرتبط دیگری را مسئول جلوه دهد و خود را از مسئولیت بری داند؟ آیا در اذهان شهروندان، راهنمایی و رانندگی، نقش راهنما بودن خود را بیشتر القا کرده است یا نقش نهادی جریمه کننده که حدالمقدور باید از آن دوری کرد؟
هدف از این نوشته به هیچ وجه نادیده انگاشتن زحمات زیادی که مسئولین، نیروی انتظامی و یا رانندگان زحمت¬کش و متعهد متحمل شده و می¬شوند نیست، بلکه سخن این است که پس از چنین حوادثی، بررسی¬ها و اقدامات نباید صرفاً محدود به همان رویداد شود و نادیده گرفتن عوامل زمینه ساز موجب تکرار این مصایب خواهد گشت. هر چند دولت بیشترین نقش را در پیشگیری از این اتفاقات دارد اما مسئله فقط یک مسئله دولتی نبوده و ابعاد آن بسیار فراگیر و در ارتباط با کلیه مولفه های فرهنگی و اجتماعی جامعه است و مواجهه با آن نیازمند یک عزم ملی است.
تا زمانی که در مقابل چنین رویدادهایی بی تفاوت باشیم، تا زمانی که قواعد راهنمایی رانندگی را صرفاً در مواقعی که در دیدرس مأمورین نیروی انتظامی هستیم محترم بشماریم، تا زمانی که روابط دوستانه، خویشاوندی و منفعت طلبانه در انتخاب شرکتهای پیمانکار در اجرای پروژه ها نقش داشته باشد، تا زمانی که فرهنگ رانندگی را به فراخور نیازهای آموزشی بخشهای مختلف جامعه آموزش ندهیم، تا زمانی که تک تک ما احساس مسئولیت در قبال جانها و سرمایههایی که از دست میرود نداشته باشیم، و به طور کلی تا زمانی که مسایل جامعه را به شکل سیستماتیک نبینیم و اثر تصمیمات اقتصادی، سیاسی و مدیریتی را بر پیکره جامعه بررسی ننماییم وضعیت همین گونه خواهد بود.
فرستنده: بیژن امیدوار
* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۵
انتشار یافته: ۳
خط جنوب به شمال مثلا بزرگراه قم-تهران بعد از پمپ بنزین دریاچه نمک تا پلی که در کنار راهدارخانه احداث شده بیشتر شبیه جگر زلیخا هست تا جاده! تمام مسیر پر هست از دست اندازهای بی شمار که با کمال بی سلیقگی و با استفاده از آسفالت سرد لکه گیری شده و همین لکه گیری ها الان تبدیل به دست انداز های بزرگتر شدن! در تابستان امسال در همین مسیر بعلت ترکیدن لاستیک عقب پرایدی که در خط سبقت در حال حرکت بود و توقف این ماشین در خط سبقت نزدیک بود یک تصادف زنجیره ای بوجود بیاد که خدا رحم کرد و تصادفی پیش نیومد.لطفا منعکس کنید بلکه این قسمت از اتوبان رو دوباره اسفالت کنند، چون ماشین ها و اتوبوس ها برای نیفتادن در دست اندازها مجبور به انجام مانورهای تند میشن و هر لحظه امکان تصادف وجود داره.
تا زمانی که در مقابل چنین رویدادهایی بی تفاوت باشیم، تا زمانی که قواعد راهنمایی رانندگی را صرفاً در مواقعی که در دیدرس مأمورین نیروی انتظامی هستیم محترم بشماریم، تا زمانی که روابط دوستانه، خویشاوندی و منفعت طلبانه در انتخاب شرکتهای پیمانکار در اجرای پروژه ها نقش داشته باشد، تا زمانی که فرهنگ رانندگی را به فراخور نیازهای آموزشی بخشهای مختلف جامعه آموزش ندهیم، تا زمانی که تک تک ما احساس مسئولیت در قبال جانها و سرمایههایی که از دست میرود نداشته باشیم، و به طور کلی تا زمانی که مسایل جامعه را به شکل سیستماتیک نبینیم و اثر تصمیمات اقتصادی، سیاسی و مدیریتی را بر پیکره جامعه بررسی ننماییم وضعیت همین گونه خواهد بود. 