تکلیف مردم از این پس جلوی لنز دوربین مشخص می‌شود؟

صداوسیما در اقدامی جالب و بی‌سابقه، درصدد برآمده تا از این پس روند برگزاری مناظره‌های مستمر را میان مقامات ارشد و نمایندگان قوای سه‌گانه و دیگر دستگاه‌های مسئول پیرامون چالش‌ها و دغدغه‌های روز و همچنین تصمیمات کلانی که قرار است تصویب یا اجرا شود، برگزار کند و این مناظره‌ها، منجر به ‌تصمیمات شفافی شود؛ اما آیا این شفافیت قابل استمرار است؟

به گزارش «تابناک»، «مناظره» ‌رویدادی بود که گمان می‌رفت، هیچ ‌گاه  پس از رخدادهای انتخابات دوره دهم تکرار نشود؛ اما به هر ترتیب با تدابیر عجیبی که این لفظ را به «گفت‌و‌گو» تغییر وضعیت داده بود، شاهد برگزاری اسمی چنین اتفاقی در صداوسیما طی سه نوبت بودیم و در نوبت‌های دوم و سوم تا حدودی فرصت تقابل کلامی و مشخص شدن تفاوت گفتمان کاندیدا‌ها فراهم آمد و البته به ضرر برخی کاندیداهایی شد که شاید اگر این مناظره‌ها نبود، انتخابات با حضورشان به دور دوم کشیده می‌شد.

با پایان انتخابات ریاست جمهوری، تصور می‌شد این عیارسنجی کاندیدا‌ها و برنامه‌هایشان تا چهار سال آتی تکرار نشود و در واقع گونه مناظره در سطح چهره‌های شاخص سیاسی و اجرایی کشور، تا چهار سال دیگر غیرقابل مشاهده تعبیر می‌شد. با این حال ظاهراً دکور عظیم مناظره‌های تلویزیونی جمع‌آوری نشده و آن‌گونه که تلویزیون اعلام کرده، قرار است از این پس مناظره‌ها میان نمایندگان قوا و مقامات ارشد کشور پیرامون تصمیمان کلان و وقایع حساس برگزار شود.

این اتفاق اما در شرایطی قرار است رخ دهد که ظاهراً ترس از برگزاری مستمر مناظرات میان مقامات ارشد، باعث شده این برنامه در مسیر سوق یافتن به مناظره مدیران میانی تنزل یابد که اگر قرار باشد این برنامه اینچنین کاهش سطح یابد، اساساً لزومی برای طراحی‌اش نیست، زیرا هم‌اکنون برنامه‌ای نظیر پایش با حضور حیدری همین امر را پیگیری می‌کند و هم‌اکنون قرار است ‌حیدری در دکوری دیگر، دوباره همین مباحث را پی‌درپی پیگیری کند!

بنابراین منطقی به نظر می‌رسد که این برنامه همان گونه که انتظار می‌رود، در سطح مقامات ارشد کشور و صرفاً درباره مباحث اجرایی و چالش‌های کلان برگزار شود که خوشبختانه چنین چالش‌هایی نیز کم نیستند؛ چالش‌هایی که هیچ‌ گاه در جلسات پشت درهای بسته مرتفع نشده و منجر به تصمیمات اساسی و رفع گره‌های کور نشده و شاید تکلیف مردم از این پس جلوی لنز دوربین مشخص می‌شود و مسئولان برابر مردم مجبور به پذیرش برخی خطا‌ها و ناهماهنگی‌هایشان شده و چالش‌ها به سرعت مرتفع شود.

این در حالی است که در کشور ما، اصولاً مدیران میانی به دلیل ساختارهای پیچیده قانون‌گذاری، اجرا و نظارت، بعضاً درباره برخی تصمیمات کلان تحت نظر خود نیز تصمیم‌گیرنده نیستند و از مقامات ارشد کسب تکلیف می‌کنند و بنابراین مشخص نیست چه ترسی از به صحنه آوردن همین مدیران ارشد در گام نخست وجود دارد و چرا این مدیران و مقامات ارشد به عنوان تعیین کنندگانِ نهاییِ خط مشی برای عبور از گردنه‌های سخت، نباید خود به میدان بیایند و در حضور افکارعمومی ‌از تصمیمات‌ یا برنامه‌شان دفاع کنند؟!

اندکی شجاعت می‌تواند منجر به تولید برنامه‌ای شود که به جای کشمکش‌های سیاسی، محل نقد و بررسی سیاست‌های کلان و تصمیمات برآمده از این سیاست‌ها و یا تصمیمات انحراف یافته از این سیاست‌های کلان باشد و یک برنامه «نود» را ‌خواهیم دید؛ هرچند چنین برنامه‌ای از حیطه مدیریت معاون سیمای نیز بیرون است و نیاز به ورود مستقیم شخص رئیس سازمان صداوسیما و حتی مقامات همتراز را دارد و البته همه این‌ها به این پرسش بازمی‌گردد که آیا این باور در رسانه ملی پدید آمده که عموم مردم توان قضاوت درست درباره چنین مناظره‌هایی را دارند یا خیر؟