وعدههای قشنگی که به دل نمینشینند
سردار حاج محمد رویانیان مدیر عامل باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس طی بیانات زیبای خود مدعی شد؛ «ما» پرسپولیس را از تیم به باشگاه تبدیل کردیم.
چه شعار زیبا و قشنگی اما نمیدانم چرا به دل نمینشیند. شاید به این خاطر باشد که از دل بر نمیآید. شاید به این خاطر باشد که رشتههای دیگر پرسپولیس بدون قرارداد، برنامه و حتی هدفی بسته شدند و بازیکنان و کادر فنی آنها حالا به دنبال حق و حقوقشان و حتی دریافت یک مدرک خشک و خالی از باشگاه هستند. شاید معنی باشگاهداری همین باشد. چرا ما نمیفهمیم؟!
باشگاهی که هیچ سیستمی ندارد و هیچ برنامه کوتاه و بلند مدتی در آن به چشم نمیخورد. مگر نباید اعضای هیات مدیره توسط مجمع و وزارت ورزش انتخاب و معرفی شوند، چرا تعداد اعضای هیات مدیره این باشگاه زوج هستند و در جلسات آن هیچ آرایی به نتیجه نمیرسد؟ چرا هیات مدیره در خصوص سرمربی و بازیکنان تصمیمگیری میکند؟ مگر حق مسلم مدیر عامل انتخاب سرمربی نیست؟ مگر حق سرمربی انتخاب سرپرست تیم نیست؟ چرا همه در کار و وظایف هم دخالت میکنند؟ توصیهها در انتخابها چه نقشی دارند و چرا باید در این باشگاه حق رأی بگیرند؟
چرا مدیر عامل مجبور است مخالف خود را سرمربی کند و بگوید ما زوج طلایی خواهیم بود؟ چرا سرپرست غیر فوتبالی تیم با نماینده دبیر فلان فدراسیون لیست پرسپولیس را تکمیل میکنند؟ و چراهای دیگر از جمله آمادگی فروش سهام پرسپولیس و ... که نشان از شعارهای زیبا، قشنگ و غیر ممکن است. امیدواریم پرسپولیس موفق شود اما یقینا اینطور نخواهد شد.
