پرسپولیس؛ میلیاردر زاغه نشین

فوتبال دارای یک چارچوب و اسلوب خاص می باشد و اگر قواعد بازی در این رشته ورزشی رعایت نشود نمی توان با دستور و پول و پارتی و لابی کردن و بازیکنان بزرگ و مربی چند میلیاردی از پس آن بر آمد. اگر قرار بود با توسل به پول و بازیکن بزرگ و سروصدا و خریدن چند رسانه و روزنامه هرکی از راه رسید تیمی را بگیرد و قهرمان کند آن اصول و آن قواعد که سالها بر روی آن کار شده و به اثبات رسیده به هم می ریخت. شاید دو دهه قبل از آنکه یکی مثل آقای رویانیان به فکر این بیفتد که بخواهد با تزریق پول و جذب اغلب ستاره های فوتبال، تیمی را قهرمان کند و حتی بلندپروازانه صحبت از جهانی کردن پرسپولیس به میان آورد افرادی کله گنده تر و پولدار تر و بزرگتر از او دست به اینکار زدند اما خیلی زود زمین خوردند و محو شدند و به هیچکدام از اهداف کوچک خود هم نرسیدند. تیمی مثل بهمن را بیاد بیاورید که شرکت بزرگ خودرو سازی معروف پشت سر این تیم بود و تازه آن روزها فوتبال ما به اندازه کافی ستاره داشت که برای تیمی که بازی می کردند جان می دادند و تازه هم بوی پول به مشام بازیکن و مربی خورده بود یا قبل از آن تیم کشاورز که بانک کشاورزی را مثل کوه پشت خود داشت را حتما فراموش نکرده اید. دو سه فصل آمدند و افرادی از قبل آنها به پول و نوایی رسیدند و ستاره ها را هوایی کردند و فوتبال را خیلی بیش از ظرفیت آن روزش به سوی پولکی شدن بردند و بعد هم رفتند که رفتند!