بی خیال میزبانی جام جهانی کشتی شویم!

مسابقات جام جهانی کشتی در حالی تا دو هفته دیگر در تهران آغاز می شود که اخبار ناخوشایندی از اوضاع و احوال میزبانان ما برای این رویداد بزرگ به گوش می‌رسد!

به گزارش «تابناک»، میزبانی جام جهانی کشتی با توجه به حضور ده تیم بر‌تر جهان که از سوی فیلا دعوت و انتخاب می‌شوند، یک رویداد بزرگ برای کشتی ایران و جهان به شمار می‌رود و مهم‌تر از همه اعتباری است که این مسابقات و میزبانی آن برای کشتی و ورزش کشورمان دارد.

کشتی ایران که در المپیک لندن، نگاه‌ها را به سوی خود خیره کرد و توانست در کشتی فرنگی با سه مدال طلای فرنگی، رکوردی جاودانه و تاریخی از خود بر جای بگذارد و در آزاد هم به رغم بدشانسی‌ها، سه مدال ارزشمند به دست آورد و جدای از آن همواره در دنیا با این رشته ورزشی سردمداری کرده و حرف‌های زیادی برای گفتن داشته است، اکنون در حالی به پیشواز میزبانی جام جهانی می‌رود که هنوز هم درگیری‌ها و کشمکش‌ها در فدراسیون ادامه دارد و دامنه این کشمکش‌ها، پای خود را به رسانه ملی نیز باز کرده است.

سال پیش در مسابقات جام ‌جهانی در مجموع، دویست هزار دلار جایزه به تیم‌های اول تا سوم کشتی آزاد و فرنگی پرداخت شد؛ اما به تازگی فدراسیون جهانی کشتی (فیلا) اعلام کرده است که ایران (میزبان رقابت‌ها) باید جوایز چهارصد هزار دلاری برای تیم‌های شرکت‌کننده در نظر بگیرد؛ دویست هزار دلار برای کشتی آزاد و همین مبلغ برای کشتی‌فرنگی.

ناگفته نماند که افزایش دو برابری جوایز مسابقات در شرایطی است که وزارت ورزش و فدراسیون کشتی ایران با مشکلات مالی فراوانی دست و پنجه نرم می‌کنند و استعفای محمد بنا از مدیریت تیم‌های ملی به دلیل کمبود امکانات، تنها یکی از چالش‌های پدید آمده برای فدراسیون کشتی در ماه گذشته بوده است.

اکنون این پرسش مطرح است که جوایز دویست هزار دلاری سال گذشته، چطور به دو برابر افزایش پیدا کرده و فدراسیون ایران هم هیچ اعتراضی به این قضیه نکرده است؟ آیا زور فیلا صرفا به فدراسیون کشتی ایران می‌رسد تا برای جذب تیم‌ها با افزایش دو برابری جوایز جام‌جهانی سطح کشتی جهان ارتقا داده شود؟

اینجا فعلا مهمترین موضوعی که باید مطرح باشد، خوب میزبانی کردن است تا فیلا و سایر نهادهای جهانی ورزشی این را بدانند که ایران توانایی میزبانی‌های بزرگتری را هم دارد.

اما آنچه ما از حال و روز فدراسیون به عنوان یک رسانه از بیرون می‌بینیم و خونسردی در کنار بی‌خیالی متولیان وزارت ورزش این حس و شور را نشان نمی‌دهد، بلکه جام جهانی برعکس به میدانی برای تسویه حساب‌های شخصی و گروهی برخی اهالی فدراسیون تبدیل شده است و به جای آنکه در فدراسیون هر روز برای پیشرفت کار‌ها و تنظیم برنامه‌ها نشست تشکیل شود، تیم‌ها و گروه‌های دو نفره و چند نفره دور هم جمع می‌شوند تا طرف مقابل را از میدان به در کنند.

اما آن گونه که از اخبار نهان و آشکار پیداست، گویا دامنه اختلافات بین دبیر و سرپرست فدراسیون بدجوری ‌تر و خشک را با هم می‌سوزاند و عجیب آن که وزارت ورزش از هر دو طرف حمایت و هر دو را نیز تأیید می‌کند تا هر کدام برای خود در فدراسیون قلمروی خاص و جداگانه داشته باشند.

اگر هم هستند در بطن فدراسیون افرادی دلسوز و عاشق منافع ملی که می‌خواهند این دو و این اختلافات را از میان بردارند، گوش شنوایی پیدا نمی‌شود و در مقابل این گروه کسانی هم پیدا می‌شوند که به اختلافات بیشتر دامن بزنند تا از آب گل آلود ماهی بگیرند.

بنابراین نه تنها روزشماری در فدراسیون برای جام جهانی وجود ندارد، بلکه این موضوع باعث نگرانی افراد دلسوز و کسانی شده که دل در گرو این ورزش و این مملکت دارند و برای آن از صمیم قلب آرزوی سربلندی و سرافرازی می‌کنند.

در همین حال این فضا و این اختلافات به بیرون درز پیدا کرده و اگر می‌بینید که آرام‌ترین و خنده‌رو‌ترین مدیر ورزشی ایران در یک برنامه زنده تلویزیونی از کوره درمی‌رود، رهاورد‌‌ همان فشار و استرس و اضطرابی است که از درون فدراسیون به وی وارد می‌شود.

اما مسبب همه این رویدادها و یا بخش اعظمی از مشکلات به سئول نشینان خوش‌نشین برمی‌گردد که در این آشفته بازار از مدیر منصوب خود دفاع نمی‌کنند و یا راست و حسینی نمی‌گویند که اشتباه کرده‌اند و می‌خواهند مدیری دیگر را بر فدراسیون کشتی بگمارند!

بی‌گمان، اگر وزارت ورزش یک بار و صریح اعلام موضع کند، دیگر شاهد این اختلافات و زدوبندهای درون گروهی در درون فدراسیون نخواهیم بود و کشتی به راه خود آسانتر ادامه خواهد داد.

برای جام جهانی هم وزارت ورزش باید وارد عرصه شود و از مدیریت کشتی بخواهد که برنامه‌هایش را ارائه کرده و چنانچه مشکلات پول و بودجه نیز در میان است، آن را حل و فصل کند، چرا که آبروی مملکت در میان است و شوخی‌بردار هم نیست!

جام جهانی کشتی که مسابقات لیگ بر‌تر کشتی نیست که هر جور و هر زمان بخواهیم با هر قانونی برگزار کرده و یا مسابقات را پس و پیش کنیم!

به قول معروف، «دیکته نانوشته غلط ندارد» و مخلص کلام این که اگر می‌خواهیم با این اوضاع ،جام جهانی برگزار کنیم، در حالی که به رغم همه مشکلاتی که گفته شد خبری از تمرینات فرنگی‌کاران نیست و محمد بنا هم که پا در یک کفش کرده که دیگر نمی‌آید و فدراسیون هم تکلیف سرمربی و کادر فنی را مشخص نکرده،‌‌ همان بهتر که یک نامه به فیلا بزنیم و با یک عذرخواهی رسمی بگوییم، ما آمادگی نداریم و دست‌کم دو سه ماه این رویداد را به تعویق بیندازیم و یا کلا آن را لغو کنیم.

این بهترین راه برای وضعیت ممکن است؛ بنابراین، اگر آقایان صلاح و آبروی کشور را می‌خواهند، باید جدی وارد عمل شوند. البته هر چند دیر است، با یک اتحاد و انسجام و همدلی و تزریق بودجه، هنوز هم برای میزبانی جام جهانی و میزبانی موفق آن دیر نشده است.