نگاه شما: چقدر مسئول داریم؟

چقدر مسئولِ جمهوریِ اسلامی ایران داریم؟ این پرسش گاه فکرم را به خود مشغول می‌کند و تلاش می‌کنم در پی پاسخ، مسئولان این نظام را در دو دهه اخیر که عملکردشان هنوز از خاطره‌ها پاک نشده، ارزیابی کنم.

در برهه‌ای از تاریخ، برخی از مسئولان باسواد و تحصیل‌کرده از دانشگاه‌های داخلی و خارجی با شعارهایی زیبا و احساسی، اعتماد ما را به خود جلب نموده و به قدرت رسیدند. در یک نگاه کلی شاید بتوان آن‌ها را انسان‌هایی ذاتا مدیر تصویر نمود، اما معضلی به نام بی‌اعتقادی و ترجیح منافع شخصی یا حزبی بر منافع مردم به سرعت در میان این قشر خودنمایی کرد و به جرأت می‌توان گفت که آن‌ها مدیرِ جمهوریِ اسلامیِ ایران نبودند.

پس از این عملکرد بود که مردم از این مسولین دلزده شده و به سراغ مسئولانی با اعتراض‌های عقیدتی و انقلابی‌شان به قشر اول و چهره‌هایی به ظاهر مذهبی رفتند تا شاید طعم خوش نظام اسلامی‌شان را بچشند؛ اما اینان نیز پس از به دست آوردن قدرت به دنبال منافع شخصی و تبدیل رابطه به ضابطه رفتند و برای رهایی از عذاب وجدان، همواره برای خود و دیگران توجیحاتی همچون ریش و تسبیح‌هایشان بی‌محتوا چیدند. به جرات می‌توان گفت که آسیب و ضرر این قشر به مراتب از قشر اول بیشتر بود، چرا که این‌ها افزون بر اهداف عقیدتی مردم، به اعتقاداتشان نیز آسیب زدند.

در این شخصیت‌شناسی نمی‌توان از مسئولانی نام نبرد که نه تنها به دنبال منافع شخصی یا حزبی نبودند، بلکه به ظواهر اسلامی آن‌ها نیز وصله ریاکاری نمی‌چسبد؛ اما از این قشر هم آبی برای این ملت گرم نمی‌شود، چرا که آن‌ها هم برای رسیدن به اهداف تعریف شده، از الگوهای غربی استفاده می‌کنند، که اگر کاملا بر پایه خواست تصمیم‌ساز آن هم عمل شود، باز هم برای مردم ما با فرهنگ و اعتقادات متضاد، محکوم به شکست است. درست است که این قشر علاوه بر ظواهر اسلامی به دنبال منافع اسلامی هم بودند، آنچه برای رسیدن داشته‌اند خود باطل است و قطعا هر انسان عاقلی می‌پذیرد که نمی‌توان از راه باطل به اهداف حقه رسید.

بی‌انصافی است اگر منکر وجود مسئولینی با تصمیم سازی اسلامی و عملکرد در راستای آن شوم، اما به جرأت عرض می‌کنم که این عده در اقلیتند.

باید بپذیریم که هنوز عملکردمان در شأن نظام مقدس جمهوریِ اسلامیِ ایران نبوده است، چرا که اگر بود، ولی فقیه ما، دستور به تدوین الگوی اسلامی ایرانیِ پیشرفت نمی‌داد، با تمام این گفته‌ها جای ناامیدی نیست، چرا که در اینجا می‌توان تقاضای الگو و تصمیم سازی اسلامی نمود و این خواسته را مطرح و پیگیری کرد،  چون اساس این نظام برای انقلاب از مبانی غیر دینی به اصول اسلامی مطرح شده و تنها به دلیل داشتن نیت حق و ذره‌ای عمل، به عنایت خداوند این دستاوردهای بی‌نظیر رقم خورده است.

به خود و هم‌وطنان می‌گویم که باید خط‌کش‌هایمان را برای سنجش افراد عوض کنیم، اگر به جای خط کش مدرک معتبر خارجی و داخلی یا شعارهای احساسی و زیبا از خط‌کش قرآن و اهل بیت (ع) استفاده می‌نمودیم، قشر اول را نمی‌ساختیم، و اگر به جای دیدن رد مهر بر پیشانی و ریش و تسبیح و به طور خلاصه ظواهر ریاکار پرور، به دنبال عمکلرد مستلزم این ظواهر اسلامی می‌بودیم، نه تنها قشر دوم پرورش نمی‌یافت، بلکه اعتقادات بسیاری از ما لکه دار نمی‌شد. گمان می‌کنم خواسته‌های عمومی عملکرد بسیاری از مسئولین ما را می‌سازد، پس باید پیش از ظواهر اسلامی دنبال عملکرد مبتنی بر تصمیم سازی اسلامی باشیم، تا جمهوری اسلامیِ، ایرانِ عزیزمان را بسازیم.

شاید اگر به ندای ولی فقیه لبیک گفته و الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت را درست تدوین و به آن عمل کنیم و در این راستا بر پایه خط‌کش اسلام و عملکرد اهل بیت (ع)، مسئولینمان را بسازیم، به سوی حضرت ولی عصر (عج) حرکت کرده و خداوند توفیق از دست رفته هدایت معصوم را به ما عنایت کند و دعاهای فرجمان استجابت شود. ان شاالله

فرستنده: مصطفی احمدی گل خطمی