درسی که از المپیک گرفتیم

رویداد تاریخی کارنامه کاروان پرافتخار جامعه ورزشی کشور عزیزمان در آوردگاه المپیک 2012 لندن را با هیچ مقیاسی نمیتوان اندازه گیری کرد و بدان نمره داد. قهرمانان، این مدال آوران عرصه پیکار یکبار دیگر غیرت و اقتدار ایرانی را در پهنای گیتی به رخ جهانیان نمایان ساختند و باعث گردید همراه با شادی دل رهبر عزیزمان ملت رشید و نجیب ایران به خود و فرزندانش ببالد.

 اگر مروری کارشناسانه بر اتفاقات و رخدادها و دستاوردهای ارزشمند کسب شده از این آوردگاه داشته باشیم در خواهیم یافت اوج و عظمت و شکوه بدست آمده چه با ارزش بوده و کام ملت غیورمان را که درس ایستادگی از مولایشان آموخته اند چقدر شیرین نموده است شور و نشاط استقبال از قهرمانان شادی و شعف در خانواده ها همه چیز را تحت تأثیر خود قرارداده است

 میدانیم برای نخستین بار در طی 14 دوره شرکت در مسابقات المپیک: الف- تیم کشتی فرنگی به عنوان قهرمانی دستا یافت و برتری بر روسها را به رخ جهانیان کشید. ب- کسب چهار مدال طلا پ- کسب 12 مدال ت- کسب رتبه هفدهم ث- رشد چشمگیر در رشته های پر مدال مانند دو و میدانی، قایقرانی، تیراندازی و ورزش بانوان ج- کسب مدال نقره در دو و میدانی چ- کسب سه مدال در کشتی آزاد ح- کسب دو مدال طلا و نقره در سنگین وزن رشته وزنه برداری خ- کسب چهار مدال در وزنه برداری و ...

 پس چرا به خود نبالیم و از یکایک اعضاء کاروان اعزامی تقدیر و تشکر نداشته باشیم و خدای ناکرده به ناحق در پی طرح موضوعات دیگری باشیم که حلاوت این شیرینی را به تلخ کامی بدل نمائیم. آیا واقعاً سزاوار است اینگونه رفتار کنیم؟ چرا برای هر چه بهتر شدن امور تفکر و تلاش نکنیم؟ چرا به جای نقد غیرمنصفانه از متولیان و دست اندرکاران وزارت ورزش در پی تقویت و بهبود امور نباشیم؟ پیشتر و در پی اعزام کاروان سخن از استیضاح وزیر در خانه ملت مطرح شده، آیا زمان و مقتضیات آن و انصاف قضیه چنین حکمی را روا میدانست؟

 خوشحالیم و به خویشتنداری و صبوری و متانت تحمل شده از سوی متولی امر که با تدبیری در خورشان و شئون جامعه ورزش همراه بوده است را حسین میکنیم. بی شک معامله ای با خدای خویش و برای رضای خاطر او و سربلندی ملت عزیزمان بوده است. اینجانب به عنوان یک کارشناس کوچک با بیش از 27 سال سابقه کار در رده های مختلف ساختاری ورزش شاهدم که بسیاری از اقدامات انجام شده در کارنامه وزارت ورزش و جوانان همانند دستاوردهای المپیکی برای نخستین بار صورت پذیرفته؛ مانند:

 1- اختصاص بیش از 10% از سرجمع اعتبارات تملک دارائیهای سرمایه ای دولتی بخش ورزش و جوانان به بخش تعاونی و خصوصی جهت سرمایه گذاری در امر ورزش که این اقدام بستر های لازم را برای رشد و توسعه آینده ورزش کشور در مسیر ورزش قهرمانی و حرفه ای هموار میسازد. 2- اصلاح ساختار و بازنگری در مهندسی مجدد آن با توجه به الزامات و ضرورتهای پیش رو. 3- بازنگری و اصلاح در بخشنامه ها و دستورالعملهای قبلی که بعضاً مانع اصلی در مسیر فعالیتها متناسب با نیازهای امروز ورزش بوده است. 4- پیش بینی و پیشنهاد پیش نویس لوایح مورد نیاز در حوزه های مختلف. 5- تعریف سیاستها و استراتژی کلان وزارتخانه در نیل به اهداف ترسیم شده. 6- خط مشی گذاری ترسیم خطوط کلی سیاستهای ایجاد زیرساختها و سخت افزار و¬پررنگ نمودن ورود بخش غیردولتی¬در مشارکت با بخش دولتی به منظور سرمایه گذاری¬در ورزش با نگاه راه اندازی سیستم درآمد – هزینه ای.

 7- اتخاذ تمهیدات اثرگذار و مکانیزم خودگردانی ورزش با استفاده از ظرفیتهای قانونی در تبدیل وضعیت بعضی فضاهای¬ورزشی¬موجود که در¬حال حاضر بلا استفاده اند به فضاهای ورزشی مورد نیاز متناسب با مقتضیات روز ورزش. 8- تعریف ساختار جدید در ورزش مناطق روستایی و غیربرخوردار. 9- تنظیم تفاهم نامه با بعضی دستگاههای اجرایی در راستای همسوئی با سیاستهای¬کلان پیش بینی¬شده در ورزش. حالا سؤال اصلی این است چرا به خود نیائیم و به خود نبالیم و چرا کمر همت به سازندگی و حمایت از هم را در وضعیت کنونی کشور که بیش از هر چیز دیگری سخت بدان نیاز داریم سرلوحه امور قرار دهیم و متأسفانه بعضاً بدنبال سهم خواهی شخصی و طرح مطالبات فردی و غیره باشیم.

بی شک تمامی این دستاوردها را میتوان مدیون اثرگذاری وزارت ورزش و جوانان در رأس هرم و بدنبال آن متعامل توأم با همسوئی دیگر ارکانهای اثربخش دولت مانند کمیته ملی المپیک، فدراسیونها، ادارات کل، هیأتهای ورزشی و سایر حامیان ورزشی در بدنه دولت، مجلس و سایر نهادها و مؤسسات فنی بخش خصوصی دانست. پس تقاضای همگان میتواند بر این پایه باشد که بیائید در این اوضاع حساس و سخت دست بر دست هم نهیم تا میهن خویش کنیم آباد.