عروسک، جغجغه و ارز دولتی
نگاهی به آمار واردات کشور در دو سال گذشته، نشان میدهد که مجموعاً نزدیک به ۴۹ میلیون دلار انواع اسباببازی از کشور چین به ایران وارد شده که ارز مرجع به آنها تعلق گرفته است. روی دیگر این سخن آن که درآمد ارزی کشور ـ که بخش اعظم آن از فروش سرمایهای به نام نفت است ـ صرف واردات سهچرخه، جغجغه و عروسک شده است!
به گزارش «تابناک»، امروز ارسلان فتحیپور در گفتوگو با خبرنگار ما در مجلس، گفته که با ساماندهی بازار ارز، از این پس به بسیاری از واردات غیرضروری، ارز مرجع تعلق نمیگیرد. وی آشکارا به موضوع واردات کالاهای غیرضروری همچون عروسکهای چینی اشاره کرده است.
ارسلان فتحیپور، سخن از طرح جدید پیشنهادی خود برای ساماندهی بازار ارز میکند؛ طرحی که البته حذف ارز مسافرتی در آن و پیشنهاد چند نرخی شدن ارز، مخالفان و منتقدان بسیاری دارد.
نگرانی ارسلان فتحیپور البته بجاست و ضرورت
ارز چند نرخی از دید وی، ناشی از وضعیت نابسامانی است که این روزها، ذخایر ارزی کشور
را تهدید میکند. از دیدگاه وی، حذف ارز مسافرتی و اولویتبندی کالاها برای دریافت
ارز با نرخ مرجع در یک سیستم چند نرخی، از همین ضرورت ناشی میشود.
اما نکته جالب توجه در میان سخنان ارسلان فتحیپور، شاید اشاره وی به واردات کالاهای غیرضروری است که تا کنون گویا ارز با نرخ
مرجع دریافت میکردهاند!
فتحی پور در مصاحبه با خبرنگار ما گفته است: تا کنون به بسیاری از کالاهای غیرضروری ارز دولتی تعلق میگرفت؛ برای نمونه، حتی واردات کالاهایی مانند عروسکهای چینی نیز از همین طریق وارد میشد، ولی ما در مجلس در حال ساماندهی این موضوع هستیم تا بتوانیم با تفکیک قیمت ارز، این مشکل را برطرف کنیم.
بیگمان تاکنون دیگر همگان از وجود اجناسی همچون عروسکها و محصولات اینچنینی در بازار ـ که بیشتر از چین وارد کشور میشده و میشود ـ باخبرند؛ موضوعی که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفته، همین است که به یک چنین کالاهایی تاکنون ارز با نرخ دولتی یا مرجع تعلق میگرفته است.
اما نگاهی به آمار واردات کشور در دو سال گذشته، نشان میدهد که در این سالها، چین پس از امارات متحده عربی، بزرگترین کشور در واردات کالا به ایران بوده است. در سال ۹۰ حجم واردات از این کشور، معادل حدوداً ۷ میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار رسیده، حال آن که در سال ۸۹، این رقم نزدیک ۵ میلیارد و ۸۰۰ میلیون دلار بوده که نشان از رشد واردات چین در سال گذشته به کشور دارد.اما جالب توجه این است که نگاهی به جزییات آمار واردات از چین، نشان میدهد که در سال ۸۹ معادل ۱۹ میلیون و ۷۰۰ هزار دلار انواع و اقسام اسباب بازیها از چین به کشور وارد شده که در سال ۹۰ این رقم به حدود ۲۹ میلیون دلار رسیده است؛ یعنی مجموعاً نزدیک ۴۹ میلیون دلار در دو سال گذشته، انواع و اقسام اسباب بازی از کشور چین وارد ایران شده است.
پس مشخص میشود که اشاره ارسلان فتحیپور، مشخصاً به کالایی همچون عروسک چینی چندان هم بیمورد نیست. پرسش نخست اینکه آیا این میزان واردات کالاهایی که اساساً به هیچ وجه، جزیی از ضروریات افراد جامعه نیستند، تا کنون ارز مرجع دریافت میکردهاند و آیا آن گونه که ارسلان فتحیپور میگوید، پاسخ این پرسش مثبت است؟!
پرسش دیگر آن که آیا واردات اسباب بازی از چین به ایران، از ضرورتی خاص برخوردار بوده که با این حجم، وارد کردهایم و به آن ارز مرجع (سرمایه ارزی کشور) تعلق میگرفته است؟ آیا در این میان، هدف خاصی از واردات اسباببازی از چین داشتهایم؟
اما باز هم پرسشی دیگر: آیا نمایندگان مجلس تا کنون متوجه این امر نبودهاند که ارز مرجع و سرمایه ارزی کشور برای واردات یک چنین کالاهایی به کشور مورد استفاده قرار میگرفته است که اکنون به صرافت افتادهاند؟ آیا همواره باید علاج واقعه را پس از بروز آن کرد؟ این در حالی است که پیش از این، واردات اسباب بازی از چین، جزو واردات ضروری تلقی میشد؟!
براستی درآمد ارزی کشور در چه راهی هزینه میشود؟
سخن روشنگرانهتر؛ اگر بخواهیم کمی با اغراق آمیخته با طنز بنویسیم، باید گفت که ما نفت صادر میکنیم تا پنجاه میلیون دلار عروسک، روروئک، جغجغه، سهچرخه، پازل و مانند آن از چین وارد کنیم و هنگامی که کشور با بحرانی مانند بحران ارزی روبهرو میشود، به صرافت میافتیم که میتوان سرمایه کشور را برای این گونه کالاهای غیر ضروری حراج نکرد!
