اشتباه محاسباتي وزارت ورزش

1‌-«‌ ‌اشتباه‌در‌محاسبه‌»‌خصوصیت‌ همه‌‌ مدیران و اصلا همه‌‌ آدم‌هاست. اصلا مگر می‌توان از کسی انتظار داشت که در طول زندگی‌اش به عنوان یک انسان و یا در دوره فعالیت کاری‌اش به عنوان یک«مدیر» دچار اشتباه در محاسبه و خطا نشود؟ این قانون طبیعت است که انسان‌ها برخی امور را به مدد آزمون و خطا پیش ببرند و در نهایت شرایط یک زندگی بهتر را برای خود و اطرافیان‌شان پدید آورند. اما میان انسان‌های بزرگ و مدیران موفق با انسان‌های عادی و مدیران معمولی تفاوت بزرگی در همین مولفه ‌‌«اشتباه در محاسبه» وجود دارد. 

2‌- عرصه ورزش که پیش از این بارها بر اهمیت آن به عنوان فراگیرترین موضوع اجتماعی در کشورمان(پس از مذهب)تاکید شده، بارها با مدیرانی روبه‌رو بوده که به قاعده طبیعت، دچار اشتباهات محاسبه‌ای شده‌اند. اما تفاوت‌ها در میزان این خطاها بوده. برخی را پس از گذشت سال‌ها باید به سختی به‌خاطر آورد و برخی آنقدر اشتباه بزرگ و پر از زیان صورت داده‌اند که پس از گذشت سال‌ها هنوز نمی‌توان از خاطرشان برد! چنان که پس از گذشت 3 دهه از پیروزی عظیم مردم ایران، ‌ هنگام سنجش کارنامه‌شان به اختصار می‌توان از طرح پر از اشکال بازنشستگی 27ساله‌ها توسط یکی‌شان، مراسم‌های شترکشی و تشریفات دیگری‌شان، جمله غافلگیر‌کننده درباره رابطه سوت زدن و مدیر جمع کردن توسط آن یکی‌شان، برکناری بی‌دلیل و غیر‌منصفانه رئیس وقت کمیته ملی المپیک توسط دیگری‌شان، بی‌صاحب کردن فدراسیون فوتبال و تجربه تلخ تعلیق در دوران آن یکی و انتصاب‌های عجیب یکی مانده به آخرین؛ به عنوان اشتباهات محاسباتی تمام ادوار گذشته نام برد. 

3‌- تغییر و تحول جزو اختیارات هر مدیری ‌است و به همین واسطه هم بود که شخصا طی یکی - دو سال اخیر میل به نقد عملکرد وزارت ورزش و علی‌الخصوص وزیر محترم در این رابطه را نداشته‌ام. چه، اگر بنا بود در چنین موضوع و از چنان موضعی وارد شوم آنچه بر فدراسیون کشتی این مرز و بوم آمده خود بهترین حجت برای برکشیدن تیغ نقد بوده است. آن زمان که به قول دوستان باید می گفتیم «صد حیف که این آمد و صدشکر که آن رفت!» اما حکایت این روزهای ورزش، ‌این فاصله کوتاه مانده تا المپیک و این شائبه تقریبا نزدیک به اطمینان مبنی بر «سیاسی‌کاری» یا «مهره چینی» برای انتخابات آتی کمیته ملی المپیک، آنقدر پرفشار و محرک بود که از تمام ابزار قانونی ممکن برای نقد عملکرد دوستان بهره بگیرم.

 تغییر و تحولات ناگهانی و دور از تدابیر اخیر آنقدر اعجاب‌انگیز هست که بتوان آن را نمونه غیر‌قابل کتمان از اهلیت نداشتن و بی‌تدبیری مجموعه وزارت ورزش قلمداد کرد. به عبارت دیگر این«اشتباه در محاسبه» آنقدر بزرگ هست که نتوان آن را تا سال‌های سال از خاطر برد. تجربه نشان می‌دهد که وزارت نوپای ورزش، بابت چنین اقدامی هزینه‌های فراوان متحمل خواهد شد و کیست که نداند هزینه پرداخت کردن وزارت ورزش به معنای هزینه پرداخت کردن کل جامعه ورزش است، کیست که نداند چنین ناگهانی تصمیم گرفتن محصول‌اش در همین المپیک پیش روی درو خواهد شد و کیست که چنین کاری را مصداق «اشتباه بزرگ در محاسبه» تعریف نکند؟