بوکسورهای تیم ملی، ایرانی بودند!

مسابقات گزینشی المپیک لندن در رشته بوکس در حالی از 15 فروردین ماه در آستانه قزاقستان آغاز شد که کمتر کسی امید آنرا داشت که از 8 ملی پوش ایران کسی بتواند سهمیه ای برای المپیک کسب کند. نوع نگاهها به بوکس آنقدر غریبانه و گاها به دور از انصاف است که آدمی متحیر می ماند مگر این رشته ورزشی یک رشته رسمی و المپیکی نیست؟ مگر فدراسیون بوکس زیر مجموعه وزارت ورزش نیست؟ چرا نگاهها این قدر گذرا و در حد رفع تکلیف است؟ ملی پوشان بوکس ایران در حالی که برای آمادگی جهت حضور در این مسابقات آماده می شدند که ناگهان با مشکلی بزرگ روبرو شدند!

تعطیلی اردوی تیم ملی به علت تعطیلی مجموعه ورزشی انتقلاب در عید نوروز...! به همین راحتی تیم ملی ایران!! اردویش تعطیل شد و صدای مسئولین بوکس هم به جایی نرسید... مردانی که می بایست با پرچم سه رنگ ایران در حساس ترین مسابقات پیش از المپیک با برترین های قاره و حتی جهان رقابت می کردند چاره ای غیر از این نداشتند... این در حالی بود که به طور مثال ملی پوشان کشتی هفت سین خود را در خانه کشتی چیده بودند تا دقیقا در همان تاریخ و دقیقا به همان مقصد(قزاقستان) جهت کسب سهمیه المپیک پرواز کنند... آری بوکس به معنای واقعی مظلوم و محجور مانده و شاید اگر تلاشهای عده ای تا به امروز نبود خیلی ها هیچ بدشان نمی آمد درب این ورزش تخته شود اما برخی ورزشها که خشونت و آسیب دیدگیها در آنها به استناد آمار به مراتب بیشتر است در قید حیات باشند، حال اینکه اصلا این ورزشها المپیکی هستند یا نه و یا اینکه اهتزاز پرچم وطن چقدر ارزش دارد شاید برای برخی ها اصلا اهمیتی نداشته باشد... کاروان بوکس به مثابه آن مسافری که مجبور است با موتور و اتوبوس خطی و تغییر چند تاکسی خود را به مقصدی برساند، با هر سختی بود به قزاقستان رسید

این در حالی است که در ورزش ایران در همین روزهای اخیر برای برخی از تیمهای ملی که از آخرین حضورشان در المپیک نیم قرن می گذرد پرواز چارتر گرفته می شود اما شدت بارش الطاف به بوکس به همین زیادی است که دیده می شود... به همین سادگی و به همین خوشمزگی... ملی پوشان به شهر آستانه قزاقستان می رسند و در عین ناباوری در طی یک هفته مسابقات قاره کهن را انگشت به دهان می کنند. علی مظاهری ، مهدی طوتی و امین قاسمی پور با کسب 3 مدال رنگارنگ طلا و برنز 3 سهمیه بی نظیر را کسب می کنند تا در کنار احسان روزبهانی جمع مسافران بوکس ایران زمین به بزرگترین رویداد ورزشی جهان به عدد 4 برسد. این در حالی بود که امجدیان 18 ساله با شکست قهرمان پر آوازه کره ای شگفتی ساز شد و تنها یک گام برای رسیدن به المپیک فاصله داشت و گل آرا و سپهوند نیز در عین شایستگی اسیر ناداوری شدند و به المپیک نرسیدند. این اتفاق کم نظیر رخ داد و ورزش مظلوم بوکس توانست پس از کشتی، وزنه برداری و دو ویدانی چهارمین ورزش المپیکی ایران در بخش مردان از لحاظ کمیت شرکت کننده باشد. اما گویی این مهم مانند یک بیماری بود که کسی علاقه چندانی به بیان آن نداشت و به صورت سایه روشن و از روی رفع تکلیف در انتهای بخشهای خبری اخبارهای ورزشی رسانه ملی یا در صفحات درونی مطبوعات در حد پاورقی گاها یا با کمترین حجم ممکن در صفحات میانی و به دور از چشم خوانندگان و مردم به تصویر کشیده شد. این موارد متاسفانه در حالی رخ داد که بخش ورزشی شبکه بی بی سی فارسی که احوالات سیاسی اش و گرایش و نگاهش به حکومت ایران پر واضح عیان است اولین خبر خود را با نمایش دادن عکس ورزشکاران بوکس ایران به این افتخار آفرینی اختصاص می دهد و سایر خبرها که تیتر یک روزنامه ها و رسانه های ایرانی بود ( مثل مسابقه پرسپولیس و سپاهان و...) در انتها جای می گیرد. آری بوکس مظلوم است و تنها، اگر به لحاظ مالی در منگنه است شاید با غیرت دلیرمندان و درایت مسئولان فدراسیون نتیجه تا حدی تغییر کند اما کم لطفی های معنوی آنهم از سوی هموطنانشان بسیار قابل تامل و مایه افسوس و حزن است. به گزارش تصویری ورود قهرمانان ایران به فرودگاه که در سایت رسمی فدراسیون موجود است دقت کنید..

به استثنای مسئولین و مدیران فدراسیون و ورزشکاران و معدود عکاسان و دوربین ها آیا می توانید چند مسئول را بیابید؟ این مردان از همین آب و خاک هستند و با پرچم همین کشور عرق غیرت روی رینگ ریختند و این است سپاس معنوی که از آنها می شود... این است دستمزد ساعت ها معطلی در فرودگاه و خوابیدن با بدنهای خسته و صورتهای مشت خورده در فرودگاه کشورغریب چون اصولا پرواز چارتر و هزینه کردن به آنها نیامده... برای بوکس به مرگ گرفته اند که به تب راضی شده اند... وقتی درد دل مسئولان را می شنویم و تبععیض ها را حس می کنیم بیشتر حسرت می خوریم. وقتی در چنین مسابقاتی می بینیم که قطره کار دریا می کند باید اندکی انصاف را و وجدان را در ذهن خود بیاوریم.