ماشین گلزنی یا شاه بیت غزل بارسا؟

لیونل مسی سه شنبه قبل با سه توپی که از خط دروازه گرانادای سختکوش گذراند، موفق شد عنوان با ارزش برترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا را در بیست و چهار سالگی به خودش اختصاص بدهد. همچنین با توجه به اینکه گل اول آبی و اناری ها در نبرد دشوار جزایر مایورکا نیز سرانجام به نام مسی ثبت شد، او حالا رکورد بیشترین گل زده در یک فصل لالیگا را هم که از آن رونالدوی برزیلی بود، تصاحب کرده و در 9 بازی پایانی فصل، این فرصت را خواهد داشت که این حد نصاب را ارتقا بدهد. 35 گل زده لئو در لالیگا اما، تنها بخشی از دستاوردهای امسال اوست. ستاره آرژانتینی در بقیه تورنمنت های این فصل نیز 20 گل دیگر به ثمر رسانده تا با 55 گل، 10 گل از نزدیک ترین رقیبش در جدول پی چی چی جلوتر باشد. اگر از این ارقام، گل های به ثمر رسیده از روی نقطه پنالتی را بکاهیم، نتیجه اعجاب برانگیز خواهد بود؛ مسی در جریان بازی 16 گل بییشتر از رونالدو به ثمر رسانده است که این ما به التفاوت، به تنهایی با تمام گل های زده ستارگانی مثل کریم بنزما و سولدادو برابری می کند!

با این همه اما، به نظر می رسد شمردن گل های مسی و اکتفا کردن به این آیتم ارزنده در ارزیابی کیفیت فنی او، ظلمی بزرگ در حق این اعجوبه استثنایی خواهد بود. در واقع لازم است غیر از این دیدگاه کمی و حتی جدا از 10 پاس گلی که او را در فهرست برترین های این شاخه قرار داده، به نقش کلیدی و غیر قابل انکاری که او در یکی از بهترین تیم های تاریخ ایفا می کند، دقیق شویم و سهم حیاتی مسی را در بالندگی این بارسای شگفت انگیز دریابیم. اگر صرفا بنا به گل شماری باشد، کاراکتر مسی را تا سطح یک مهاجم عادی تقلیل داده ایم و از عمق اهمیت او برای تیمش غافل شده ایم.

حقیقت آن است که حضور درخشان و مستمر مسی در ترکیب بارسلونا در سه سال و نیم گذشته، مهم ترین استوانه پدید آمدن این مجموعه شگفت انگیز بوده است. او –خوشبختانه- در این تایم اسیر هیچکدام از مصدومیت های طولانی مدت قبلی اش نشد و توانست موفقیت ها را یکی پس از دیگری برای تیمش رقم بزند. هفته گذشته آمار شگفت انگیزی در رسانه های بین المللی منتشر شد که نشان می داد در بین همه بازیکنان پنج لیگ برتر اروپا، لیونل مسی بیشترین تعداد پاس سالم را در نیمه زمین حریفان ارسال کرده و این یعنی آنکه او در زمینه بازیسازی و طرح ریزی حرکات هجومی تیمش، از همه هافبک های ممتاز جهان فوتبال موفق تر بوده است. این در حالی است که در جمع ده نفر برتر این فهرست اثری از نام رونالدوی پرتغالی نیست. نقشی که مسی در بارسا بازی می کند، با هیچ ستاره دیگری قابل قیاس نیست. گواردیولا بارها در طول این فصل به بازیکنانش استراحت داده، اما غیبت هیچیک از آنها به اندازه دو مسابقه ای که لئو در بازی رفت با سوسیه داد و برگشت با خیخون به دلیل ناآمادگی و محرومیت در ترکیب اصلی قرار نگرفت،

 بی اناری ها را به دردسر نینداخت. در نبرد اخیر با مایورکا، ژاوی 90 دقیقه استراحت کرد، اما بارسای ده نفره یک پیروزی حیاتی را با درخشش مسی به دست آورد. این قاعده در مصاف با گرانادا برای اینیستا تکرار شد، اما باز هم ستاره آرژانتینی جور همبازیانش را کشید. جالب اینکه در بازی بسیار دشوار در زمین مالاگا، پپ تصمیم گرفت به طور همزمان به ژاوی، اینیستا و سسک فابرگاس استراحت بدهد، اما باز هم مسی با هت تریک خارق العاده اش جای خالی همه هافبک های غایب تیمش را پوشش داد و کار را یکسره کرد. واقعیت آن است که او را با هیچ بازیکن دیگری نمی توان مقایسه کرد.

یک تئوری کهنه وجود دارد که بخش عمده ای از توفیقات مسی را به حضور ژاوی و اینیستا مربوط می داند. کوچکترین تردیدی در ارزش های فنی این دو ستاره و حتی مکمل درخشانی مثل دنی آلوز وجود ندارد، اما منتهای بی انصافی خواهد بود اگر به طور یکطرفه، تنها مسی را وامدار بازیسازان تیمش بدانیم. حقیقت آن است که هر اندازه این هافبک ها در تکامل بازی مسی نقش داشته اند، سوپراستار آرژانتینی هم مقدمات دگردیسی فنی و رشد کیفی آنها را فراهم کرده است. ژاوی قبل از مسی، با ژاوی بعد از مسی قابل قیاس نیست. تحرک و تیزهوشی حیرت انگیز لئو، چنان کار را برای بازیکنان کنار دستی اش راحت می کند که آنها برای «ستاره» شدن به کمترین مرارت ممکن احتیاج دارند. برای مسی، اسم و رسم پاسورها چندان مهم نیست. او می تواند از کم خلاقیت ترین بازیکنان هم استارهایی تعیین کننده بسازد. لئو پاس اولین گل رسمی اش برای بارسلونا را در برابر آلباسته از رونالدینیو گرفت، پاس گل خارق العاده فصل قبلش به آرسنال را از اینیستا در یافت کرد و سال قبلش در مصاف با همین توپچی ها، پاس منجر به گل چیپش را از یایا توره گرفت، پاس گل اولش در نیمه نهایی چمپیونز لیگ در برنابئو را از بازیکنی مثل آفلای دریافت کرد و پاس گل چهارم و فوق العاده تماشایی اش در بازی اخیر با والنسیا را از سرجیو بوسکتسی گرفت که معولا کمترین نقش را در برنامه های تهاجمی تیمش دارد. او به معنای واقعی کلمه «بهترین» است؛ آنقدر خوب که حتی می تواند اریک آبیدالی را که در سراسر عمرش گل نزده بود، با دو پاس گل استثنایی در برابر بیلبائو و رئال مادرید «وادار» به زدن دو گل سرنوشت ساز کند. مسی تقریبا تمام بار هجومی تیمش را یک تنه بر دوش می کشد.

د ر خط آتش مادرید، رونالدوی 35 گله، هیگواین و بنزمایی را کنار خودش می بیند که آنها هم در مجموع 35 گل دیگر برای تیم شان به ثمر رسانده اند، اما در بارسلونا، پشت سر مسی، ژاوی ده گله نفر دوم است و جالب اینکه نیمی از گل های او را هم مسی برایش ساخته! بهتر است بیشتر از این وقت مان را برای چرتکه انداختن و شمردن گل های او تلف نکنیم. لیونل مسی صرفا ماشین گلزنی نیست، گرچه این کار را هم با ظرافت هرچه تمام تر انجام می دهد، اما در حقیقت او، لیدر و رکن بنیادین شکل گرفتن بارسلونای جادویی و جاودانه امروز است.    

!! نوشته شده توسط