بوریا باف اگرچه بافنده است نبرندش به کارگاه گلیم
منوچهر گودرزی
کد خبر: ۲۲۷۲۲۷
| | 4209 بازدید
همانند سایر امور فردی و اجتماعی سرنوشت امور فوتبال کشور نیز درگرو انتخاب اساسی رهبری فوتبال کشور قرار دارد .
فوتبال کشور هم اکنون در آستانه ی یک انتخاب بزرگ و سرنوشت ساز قراردارد تا از اسارت انحصار و دست به دست شدن فرصت های نجات و خروج از رکود بهره مند گردد. با این گزینه های پیش رو برای ریاست فدراسیون و همکاران آنان و بررسی کارنامه ی فنی و اقتصادی آنان نباید به تحقق ایده ای که آن را به عنوان یک استراتژی مهم برای نجات فوتبال کشور در نوشتار پیشین مطرح کردیم امیدوار بود و همچنان که در گذشته خصوصی سازی در فوتبال کشور به عنوان تابعی از وضعیت خصوصی سازی اقتصاد کشور دچار ناکامی گردید در تحقق این شعار یعنی قابلیت تحقق جذب منابع مالی خارجی ناکام خواهد ماند.
دستیابی به منیابع مالی خارجی به عنوان مکمل منابع مالی داخلی برای دستیابی به هدف های رشد و توسعه ی همه جانبه ی ورزش فوتبال که سرمایه پذیرتر از سایر رشته های ورزشی در جهان به شمار می رود از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است . در فاز اول عمدتا این سرمایه گذاری در زمینه ی کشف استعداد های فوتبالی کشور صورت می گیرد و این امر در فضای دلالی موجود امکان پذیر نمی باشد تا با خروج از این فاز با این انگیزه اولیه به فضای رقابتی فوتبال کشور منتقل شویم و در فاز های بعدی به سرمایه گذاری در زمینه زیر ساخت ها برای دستیابی به منافع آتی بپردازیم.
سوال اساسی این است که این نامزد ها چه اندازه می توانند فضای سالم و رقابتی را برای جذب منابع مالی خارجی و داخلی فراهم آورند. با نگاهی به کارنامه اکثر آنان این امیدواری در فوتبال کشور به حداقل می رسد چرا که این نامزد ها حداقل در این زمینه کارنامه قابل قبولی حتی در فهم ضرورت خصوصی سازی فوتبال کشور در پایه منابع مالی داخلی نداشته اند و دستیابی آنان به سایر منابع نیز بر اساس این کارنامه ناامید کننده به نظر می رسد .
بر اساس الگوهای رشد سرمایه گذاری موتور محرکه ی حرکت پرشتاب صنعت فوتبال در اقتصاد جهانی فوتبال است و چنانچه پس انداز های داخلی جهت تامین نیاز های مالی برای سرمایه گذاری در این بخش کافی نباشد ناچار یا باید به شکست تن داد یا تلاش نمود تا این کمبود را از طریق جذب پس انداز های خارجی تامین کرد.کدام یک از این نامزد ها استعداد ، قابلیتی و یا حتی حداقل تمایلی از خود، در انتقال فوتبال کشور از انحصار دولت به بخش خصوصی نشان داده اند تا سرمایه گذاران بتوانند با اعتماد به این قابلیت سرمایه خود را وارد این عرصه ی خاکستری نمایند.
در زمینه جذب سرمایه خارجی ایرانیان مقیم خارج شکور به دلیل داشتن پس انداز کافی و انگیزه ملی برای حمایت از فوتبال ملی جدا از انگیزه های مادی می توان به عنوان یک پشتوانه ی با ارزش ملی حساب باز کرد و نامزد این پست در صورتی که از اعتبار جهانی و ملی برخوردار باشد می تواند محل اعتماد ایرانیان داخل خارج برای سرمایه گذاری در عرصع ی فوتبال کشور قرارگیرد .
تیم های استقلال و پرسپولیس با وجود داشتن سرمایه هواداران میلیونی دو تیم فقیر کشور هستند و این جز به علت عدم اعتماد هواداران و مردم در داخل و خارج کشور به رهبران آن دلیل دیگری ندارد. البته نه به این دلیل که آنان افرادی با شخصیت های غیر فابل اعتمادند بلکه ازن بابت که آنان افرادی شاخص برای جذب اعتماد ملی و بین المللی نیستند و سطح افکار و اندیشه های آنان و عملکرد ناشی از آن فضای اعتماد را برای جذب این منابع در باشگاه های تحت رهبری آنان فراهم نمی آورد.
امروزه بحث بر سر امکان ، شعار یا واقعیت بودن این ایده ی جذب سرمایه ی خارجی در فوتبال کشور کاملا وابسته به دقت و حساسیت انتحاب رهبری فدراسیون فوتبال برمی گردد آیا کسانی که افکار بومی دارند می توانند فوتبال را جهانی کنند ؟ آیا کسانی که قادر به جذب اعتماد ملی نیستند می توانند اعتماد جهانی را به سوی خود جلب کنند ؟ آنان که حتی در رعایت قوانین بین المللی فوتبال از خود تعلل نشان داده اند به نحوی که بار ها مورد مواخذه ی رهبران فوتبال جهان قرار گرفته اند می توانند اعتماد سرمایه گذاران علاقه مند به این رشته ی ورزشی را با خود همراه کنند؟
بحث بر سر این است که چه کسانی می توانند زمینه ی جذب این سرمایه را حداقل به عنوان مکمل سرمایه داخلی فراهم آورند و بحث دوم این است که در آینده منابع دولتی مانند سابق بی دریغ دراختیار باشگاه ها برای درجا زدن در سطح فوتبال کنونی قرار نخواهد گرفت و بحث سوم این است که فوتبال کشور محکوم به خصوصی سازی است و چه کسانی قادرند این شعار را لباس واقعیت بپوشانند منتظر نتیجه ی این انتخاب سرنوشت ساز می مانیم.
گزارش خطا
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟