چنارهای خيابان خاطره‌ها، پابرجا می‌مانند

چنارهاي منحصر به فرد حاشيه خيابان ولي عصركه شاخص‌ترين ويژگي تاريخي - طبيعي طولاني‌ترين خيابان خاور ميانه به شمار مي‌رود، بار ديگر مورد توجه مديران شهري قرار گرفته و باز هم قرار است پروژه احیای كهن درختان خیابان خاطره‌ها، اجرايي شود.

در اين پروژه وضعیت درختان بررسی دقیق و ثبت مي‌شود و قرار است برنامه‌اي هم براي مبارزه با بیماری‌ها و آفات اجرا شود.

ایجاد فضای لازم برای آبیاری در پای درخت با حذف موانع سخت مانند بتن و آسفالت، حذف سرشاخه‌های خشک و آبیاری منظم و به اندازه هم از ديگر برنامه‌هاي اين پروژه است.

به گفته شهردار منطقه 3 خیابان ولی عصر جزو سرمایه های ملی شهر محسوب می‌شود و بر اين اساس به منظور حفظ و نگهداری محیط زیست و جلب رضایت شهروندان با همکاری سازمان پارک‌ها، احیاء درختان خیابان ولیعصر به تعداد 560 اصله انجام شده است.

"پژمان پشمچی زاده" با بیان اینکه در این عملیات از درخت چنار استفاده شده است تصریح کرد: «با توجه به قدمت بالاي چنار، این گونه گیاه مابین درختان وليعصر جاي گرفت.»

به گفته شهردار منطقه 3 در این زمینه برای رسيدن به نتیجه مطلوب پایش‌های منظمی صورت می‌گیرد.

درخت چنار گونه غالب درختان موجود در فضای سبز اکثر شهرها از جمله تهران است و اين درختان نقش شکل‌دهي به مسيرها و محورهاي اصلي دارند و علاوه بر اين براي ايجاد سايه هم مورد استفاده قرار مي‌گيرند و در برابر شرايط سخت جوي مقاومت خوبي دارند.

خيابان خاطره‌ها

خیابان ولی‌عصر نام طولانی‌ترین خیابان شهر تهران و همچنین طولانی ترین خیابان خاور میانه است که در سال‌های اول حکومت رضا خان ساخته شد.

طول آن ۱۸٫۶ کیلومتر است که از میدان راه‌آهن ( ۱۱۰۰ متر ارتفاع از سطح دریا ) تهران شروع و به میدان تجریش در منطقهٔ شمیرانات ختم می‌شود.

این خیابان دارای پیاده‌رو، جوی بزرگ آب و حدود 11 هزار چنار در دو طرف خود است.

خیابان ولیعصر از مراکز سنتی خرید تهران است و پارک‌های بزرگ ملت و ساعی در حاشیه این خیابان قرار دارند.

خیابان ولیعصردر سال ۱۳۰۷ خیابان پهلوی بالا وسیله بلدیه تهران سنگفرش شد و سپس با ورود آسفالت به صحنهٔ خیابان سازی شهر‌ها، در سال ۱۳۰۹ مجلس شورای ملی قانونی را برای احداث و توسعهٔ خیابان‌های تهران تصویب کرد و پس از آن مراحل ساخت جادهٔ مخصوص آغاز و برای نخستین بار این خیابان قیر ریزی شد.

در سال ۱۳۱۰ خورشیدی، خیابان الماسیه (باب همایون) و میدان توپخانه و اوایل خیابان لاله زار برای اولین بار آسفالت شد و یک سال بعد یعنی در سال ۱۳۱۱ خورشیدی، خیابان وليعصر نیز آسفالت شد.

چون در آن دوره منطقهٔ شمیرانات بیشتر شکلی ییلاقی داشت این مسیر نیز به شکل جاده‌ای بود که از میان تپه‌ها می‌گذشت و چندان شباهتی به خیابان‌هایی مانند سپه (امام خمینی) و شاهرضا (انقلاب) که اطراف آنها ساختمان‌های مدرن ساخته شده بود، نداشت.

این جاده با ردیف‌های چنار منظم در اطراف آن شناخته می‌شد. پیترو دلاواله، جهانگرد ایتالیایی قرن ۱۷، نوشته‌است: «اگر استانبول شهر سروهاست، تهران را باید شهر چنارها خواند.»

چنارهاي منحصر به فرد حاشيه خيابان ولي عصر(عج) بي ترديد شاخص ترين ويژگي تاريخي - طبيعي آن است، درختاني که سال هاست سخت نفس کشيده‌اند.

به گفته کارشناسان شهري و فرهنگي بسياري از شهروندان تهران و حتي مردم ايران از اين خيابان خاطره دارند و بر همين اساس آن را خيابان خاطره‌ها هم مي‌نامند.