چگونه بستر خصوصي سازي فراهم می شود؟

سرویس ورزشی «تابناک» ـ امروزه دنيا به اهميت خصوصي‌سازي در توسعه صنعت فوتبال رسيده و در راستاي رسیدن به اين مهم کوشيده‌اند. در ايران نيز، همه از فوايد خصوصي‌سازي باشگاهاي بزرگ فوتبال ياد مي کنند؛ اما هنوز گام عملي براي اين مهم برداشته نشده است.

بنا بر این گزارش، اختلاف بين دولت و مجلس و ديوان محاسبات درباره كارنامه خصوصي سازي دولت به عدد 75% اعلامي از طرف دولت و 5/13 درصدي مخالفين برنمي گردد، بلكه به شفافيت موضوع مربوط است. مخالفين اين درصد انتقال ادعايي را «شبه دولتي» مي دانند و موافقين مفهوم «خصوصي سازي» را مانند بيكاري به گونه ای تعريف مي كنند كه هر گونه انتقال مالكيت و واگذاري را اعم از واگذاري به بخش خصوصي واقعي و يا نهادها و ارگان هاي وابسته را شامل مي شود.

اين اختلاف ممكن است دامنگير موضوع خصوصي ورزش حرفه اي كشور نيز شود و در عزم دولت مبني بر واگذاري باشگاه هاي ورزشي به بخش خصوصي انحراف ايجاد نمايد. البته وضعيت موجود باشگاه هاي ورزشي دولتي كشور به لحاظ زيان دهي و هزينه محور بودن وضعف مديريت اقتصادي حاكم، جاذبه اي براي رانت خواري در اين حوزه فراهم نكرده است و از طرفي، به دليل حرفه اي بودن ورزش و مديريت آن، صرفاً با داشتن طرح و برنامه جامع مي توان اين باشگاه ها را از وابستگي اقتصادي موجود رهايي داد؛ بنابراین، اين نگراني درباره ورزش در مقايسه با صنعت ـ كه خصوصي سازي آن در بیست سال گذشته روند ناراضي كننده اي براي دستگاه هاي نظارتي كشور فراهم كرده ـ تعميم یافتنی نیست.

فوتبال در كشور ما يك موضوع صرفاً‌ ورزشي و يا اقتصادي نيست، بلكه به دليل حساسيت هاي اخلاقي و ارزشي نظام يك مقوله فرهنگي و به عبارتي «فرهنگ ساز» به شمار می رود و از اين لحاظ، دلسوزان نظام، افزون بر اعمال نظارت لازم بر نحوه نقل و انتقال باشگاه هاي ورزشي فوتبال محور، لازم است به صلاحيت علمي، اخلاقي و ارزشي و به عبارتي اهداف و انگيزه خريداران نيز عنايت داشته باشند، چرا كه يكي از اهداف خصوصي سازي فوتبال در ايران، علاوه بر افزايش كارآیي اقتصادي و فني باشگاها ايجاد رقابت سالم و خروج از جو ناسالم موجود فوتبال كشور است و در صورتي كه اين ويژگي عدم شفافيت و ناكارآیي از باشگاه هاي دولتي به بخش خصوصي انتقال يابد، هيچ گونه معجزه اي از يك ابزار به نام خصوصي سازي نمي توان انتظار داشت.

طبيعي است، حال كه مديران دولتي عزم دولت را براي اجراي قانون برنامه پنجم در واگذاري باشگاه هاي دولتي به بخش خصوصي جزم ديده اند، به نحو آشكار و پنهان در برابر اين تغيير ساختاري از خود مقاومت نشان دهند و دست کم دستاورد آنان نيز انحراف اين حركت از مسير خصوصي سازي واقعي و انداختن آن در همان راهی است كه در حال حاضر زيربناي اختلاف آماري پيش گفته از 75% به 5/13 % است.

لذا مديران فعلي ورزش فوتبال كشور در مقابل يك آزمون شفاف قرار دارند و آن اعلام نظر قطعي و علني خود در موضوع خصوصي سازي است. اگر آنان به همان شفافيت اسطوره فوتبال كشور و دست اندرکاران مواضع خود را در حمايت واعتقاد و ايمان قلبي به خصوصي سازي اعلام نكنند بايد به دوستداران ورزش كشور حق بدهند كه آنان را در حلقه مشكوك و دهليزهاي روابط ناسالم موجود بر فوتبال كشور تصور كنند.

در پایان، خصوصي سازي مهمترين ابزار در دست جهادگران اقتصادي كشور است و اين به هنر خود آنان برمي گردد كه چگونه از اين ابزار كه كارآمدي آنان در اقتصاد جهاني به اثبات رسيده، بدون اقتادن در دام فرمول هاي سرمايه داري غربي در راستاي تحقق منويات مقام معظم رهبري در پيام نوروزي خود استفاده نمايند و در حوزه ورزش نيز با انگاره درست از خصوصي سازي و تعريف مباني نظري آن مي توان به اتفاق نظر رسيد و دولت را از تصدي گري باشگاه هاي دولتي رهايي داد، هم اکنون اين تحول را براي براي قضاوت آتي به نظاره نشسته ايم.

آخرین اخبار ورزشی ایران و جهان را در «تابناک» ورزشی بخوانید