خصوصی سازی در بن بست فاجعه بار!

سرویس ورزشی «تابناک» ـ در میان سردرگمی شدید فوتبال و ورزش ایران ـ که به دلیل نبود وزیر ورزش، این روزها سرگیجه گرفته ـ سازمان خصوصی سازی هم قصه ای جدید دارد که البته قصه ای درست است و باید به سرانجام برسد، ولی....

سازمان خصوصی سازی اعلام کرده که دو باشگاه استقلال و پرسپولیس باید در تیر ماه خصوصی شوند؛ این دستور اکید، در حالی داده شده که باشگاه بازیکن ساز راه آهن که سال هاست زیرساخت های فوتبال ایران را می سازد، پس از چندین هفته سردرگمی حتی یک مشتری هم پیدا نکرد و همین حالا نه مربی دارد، نه بازیکن و نه هیچ چیز دیگر!

حتی یک مشتری هم برای این تیم نیامده و این باشگاه که باید تا چند هفته دیگر در مسابقات لیگ به میدان برود، تکلیف خود را نمی داند که نمی داند! در چنین شرایطی، چه باید گفت؟ آیا استقلال و پرسپولیس را هم باید به وضعیت راه آهن دچار کرد؟

سازمان خصوصی سازی یا نمی داند و یا نمی خواهد بپذیرد تا وقتی منابع درآمدزایی مشخص نباشد، هیچ آدم عاقلی، در هیچ شرایطی، امکان ندارد که باشگاه فوتبالی را بخرد و هر چه پول دارد، به فنا دهد و برود! حتی سهامی ها و بلوک بندی ها هم فروش نخواهد رفت، چرا که سرمایه گذاری در این بخش، یعنی دود کردن سرمایه ها؛ حال هر چقدر می خواهد باشد باشد.

منابع مالی برای باشگاه ها دقیقاً در دنیا تعریف شده است. نخستین و پررنگترین آنها حق پخش تلویزیونی است که پیش از این هم بارها و در نوشته های گوناگون به آن اشاره کرده ایم. حق پخش تلویزیونی 60 درصد درآمدها را شامل می شود و اجرای کامل قانون کپی رایت، بخش دوم درآمدهاست، بلیت فروشی بخش سوم و اسپانسرینگ بخش چهارم است و ... .

از میان همه اینها، اما به هیچ وجه هیچ کدام مشخص، معلوم و در دسترس نیست؛ در این شرایط چه باید گفت؟

حتی زیرساختها هم که نیاز اولیه برای خصوصی سازی است، سر و سامان درستی ندارد؛ یعنی باشگاه ها نه استادیوم دارند و بعضاً نه ساختمان مشخص اداری!

الگو برداری از خصوصی سازی در دنیا بحث کاملاً منطقی است. بله باشگاه های ترکیه ده سال پیش خصوصی شده اند، ولی برای خصوصی شدن هم امکانات اولیه به باشگاه ها داده شد (واگذار شد) و هم وام های کلان دیربازده و کم بازده در اختیار باشگاه ها قرار گرفت و هم منابع درآمد زایی(حق پخش تلویزیونی، کپی رایت، بلیت فروشی و...) تعریف شد و پس از آن باشگاه ها را خصوصی کردند.

پرسش ما از سازمان خصوصی سازی این است:

کدام یک از زیرساخت هایی را که در بالا آمد، آماده کرده اید که راه آهن را در معرض فروش قرار دادید و بلا تکلیفش کردید و حالا می خواهید پرسپولیس و استقلال را در چنین فضایی گذارید؟

آیا با این شرایط، کسی طرف این سه تیم یا هر تیم دیگری می رود؟ البته که برخی برای شهرت وسوسه می شوند و می آیند، ولی حتی اگر کوه پول هم داشته باشند، در عرض چند سال نابود می شود و هم خودش و هم تیم های بزرگ و ریشه دار را به نابودی می کشاند و در مبحث فروش سهام هم هیچ امیدی به خریدهای پی در پی بلوک های مالی نیست که نیست!

این طرح به روشنی شکست می خورد، همان گونه که در مورد راه آهن با شکست روبه رو شد؛ حال آن که راه آهن تیمی در پایتخت است و اعتبار چند دهه ای در جنوب شهر تهران دارد و در بازیکن سازی سرآمد همه تیم ها بوده است.

حال تصور کنید استقلال و پرسپولیس با چنین فضایی روبه رو شوند؛ آن هم در فصل نقل و انتقالات!

هم اکنون نیز این دو تیم در پی معرفی نکردن وزیر ورزش مشکلات جدی دارند، چه رسد به اینکه بحث خصوصی سازی آن هم بی هیچ پایه ریزی و برطرف کردن موانع موجود هم در این بلبشو مطرح شود!

آیا اینکار در پایان، به خرد شدن هر دو تیم منجر نمی شود؟

پاسخ صراحتاً بله است و هر کسی غیر از این بپندارد، خیالبافی می کند.

اصول همیشه اصول است؛ یعنی نخست باید درآمدزایی مشخص شود و سپس خصوصی سازی رونق بگیرد، چرا که هر کار موکد دیگر و هر حرکت دیگری، نتیجه اش نابودی باشگاه های ریشه دار و از دست رفتن همه آن چیزی است که از این ورزش باقی مانده است.

اکنون هم هواداران این دو تیم مطرح پایتخت ـ که ریشه در سراسر کشور دارند ـ حال و روز خوشی ندارند؛ شما را به خدا وضعیت را از این بدتر نکنید.

نکته پایانی و مهم اینکه؛ کسی با خصوصی سازی مخالف نیست، اتفاقاً هر چقدر باشگاه ها از سیاست و سیاست بازی دورتر شوند، پررونق تر می شوند و مثل امروز هشتشان گروی نهی شان نخواهد بود، اما بدون زیرساخت ها و مشخص شدن درآمد این کار کاملاً به بن بست خواهد رسید و وضعیت را نه تنها بهبود نمی بخشد، بلکه بدتر هم می کند.

آخرین اخبار ورزشی ایران و جهان را در «تابناک» ورزشی بخوانید