پرسپوليس چگونه ويران شد ؟

اين روزها، تمامي فکر و ذکر و هم و غم يک روزنامه ورزشي، متقاعد کردن دايي و وکيلش است که از اين روزنامه بابت مطلبي که از ديد دايي خلاف واقع بوده و البته 5 سال قبل هم به چاپ رسيده شکايت کرده اند. تلاش روزنامه اي که سال هاست ميان مخاطبان خود جايي باز کرده فقط و فقط اين شده که يا در يادداشت هاي خود از دايي حمايت کند و يا با رايزني هاي خود تلاش کند او را از بابت گلايه اي که از سال ها قبل به دل گرفته منصرف سازند؛ اما دايي و وکيلش نه تنها گوشي براي شنيدن دادخواست هاي روزنامه ورزشي ندارند که تلاش مي کنند هرچه زودتر با حکمي که در دست گرفته اند، گروهي را از کار بيکار کنند. 

ادله دايي معلوم است. او مي خواهد حقانيت خود را با اعمال قانون به اثبات برساند تا شايد از ديدگاه خود به تمامي کساني که او را به هر نحو (مستند يا غيرمستند) به نقد مي کشند ثابت کند که حرف، حرف اوست و حق، با اوست. دايي از افترايي که به او بسته شده گلايه مي کند و اين که روزنامه ورزشي را تعطيل کند تا درس عبرتي شود براي تمامي کساني که بدون برخورداري از مدارکي مستند، به او يا هر مقام ديگري تهمت و افترا مي بندند! اما دايي خود چقدر پايبند اين اصول است؟ 

مي توانيم به ياد بياوريم روزي را که او در پاسخ به سؤال منتقد هميشگي اش در کنفرانس هاي مطبوعاتي، او را به يکي از شخصيت هاي گاليور تشبيه کرد که هميشه از بداقبالي و اتفاق هاي شوم خبر مي دهد و بعد با صداي بلند خنديد. مي توان روزي را به ياد آورد که او در جمع دوستانش ،از يکي از سردبيران روزنامه هاي ورزشي ياد کرد که فلان روز به وي گفته بستني سرد است يا گرم؟ آيا چنين ادعايي را مي توان باور کرد؟ دايي البته ادعا مي کرد شاهداني هم دارد و از هم بازي هايش اسم مي برد. هم بازي هايي که حالا عليه آنها هم موضعي هجومي و تند گرفته است. دايي هميشه از مدارک و مستندات حرف مي زند،نمونه اش همين آخري که او اول ادعا کرد خبرنگار روزنامه پرسپوليس را در اصفهان ديده و بعد که فهميد ادعايش از پايه و اساس توهمي بيش نبوده، ادعاي دومش را به زبان راند که آن روزنامه نگار منتسب به روزنامه ديگري بوده که البته به دليل يک سؤال از او در کنفرانس خبري بعد از بازي با سپاهان به باشگاه پرسپوليس رفته و از باشگاه وجه خوش خدمتي گرفته ... تأسف بار اين که دايي در ادامه فرياد زده که براي ادعاي خود، مدارک و شاهداني هم دارد ! 

به نوشته قدس ، حالا مي توان به وضعيت اسف بار پرسپوليس نگاه کرد. ماه ها قبل يکي از بازيکنان پرسپوليس (که اتفاقا مورد حمايت دايي هم قرار داشت) در جمعي دوستانه گفت: «ما براي خودمان تمرين مي کنيم. سرمربي ما بيشتر وقتش در جلسه با بازيکنان و تمرينات و رفتن به معامله هايش مي گذرد...» آن روزها ادعاي اين بازيکن باور کردني نبود، اما امروز مي توان فهميد که چرا پرسپوليس تبديل به سرگرمي تيم هاي ليگ برتري مي شود. تمام وقت دايي هر روز به دعاوي و جوابگويي مي گذرد و بس! تلاش هايي که نه در زمين تمرين که بيرون از گود فوتبال و با فرياد و ادعا همراه است. مي توان امروز وضعيت اسفبار پرسپوليس را درک کرد. پرسپوليس روي نيمکت خود مربي ندارد!