دستگاه دیپلماسی کی به فکر می‌افتد؟

نماینده مردم ایلام، ایوان، مهران، شیروان و چرداول در مجلس شورای اسلامی، تصریح کرد: فاجعه زیست محیطی غرب کشور بی تردید فاجعه‌های انسانی گسترده‌تری را به دنبال خواهد داشت و این زنگ خطر بزرگی برای مسئولان و برنامه‌ریزان کشور است.

وی ادامه داد: با وجود تلاش‌های مسئولان پیشین، در چند سال گذشته توجه کافی به موضوع جلوگیری از ورود ریزگردها به کشور نشده است.

وزارت خارجه حمایت کنوانسیون‌های بین‌المللی محیط زیست را جلب کند

قنبری با بیان این که آلودگی ناشی از گرد و خاک بیابانی کشورهای همسایه، زندگی بخش بزرگی از نیمه غربی کشور را مختل کرده است، تأکید کرد: وزارت امور خارجه باید با بین‌المللی کردن این موضوع، حمایت بنیادها و کنوانسیون‌های حمایت کننده همچون راپمی (RAPME) را جلب می‌کرد و چاره‌ای برای این مشکل می‌اندیشید.

راپمی یا سازمان منطقه ای حفاظت از محیط زیست متشکل از بحرین، ایران، عراق، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی است.

در حفاظت از محیط زیست نه قانون کافی داریم، نه اجرای خوب

نماینده دور هشتم مجلس، توضیح داد: مشکل کشور در حفاظت از منابع طبیعی، از دو جنبه حائز اهمیت است؛ جنبه نخست وضعیت قانونی است و جنبه دیگر چگونگی اجرای قوانین.

وی افزود: متأسفانه در هر دو جنبه نیز مشکل‌های بسیاری وجود دارد، برای مثال در قانون برنامه‌های توسعه کشور، توجه کافی و مشخصی به مسئله حفاظت از منابع طبیعی ملی نشده است و این در حالی است که دولت نیز کم‌ترین توجه را به اجرای این قوانین ناکافی دارد.

بی‌خیالی وزارت امور خارجه بیش از این بخشودنی نیست

قنبری اظهار کرد: با توجه به این که منبع آلودگی‌های ریزگردی در خارج از مرزهای ایران قرار دارد، وزارت امور خارجه باید با دیپلماسی اقناع‌گر، کشورهای منطقه را به هم‌اندیشی و چاره‌جویی در این باره دعوت کند.

وی با تأکید بر این که بیماری‌های تنفسی و آسیب‌های زیان‌آور ناشی از آلودگی، بحران‌های اجتماعی را به دنبال دارد، گفت: بعید به نظر می‌رسد حرکت «لنگان لنگان» وزارت امور خارجه، دست‌کم در زمان مناسب، مشکل جمعیت بزرگی از مردم غرب کشور را برطرف کند.

ایران فقط تهران نیست

عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، یادآور شد: ایران فقط تهران نیست و قرار هم نیست به صرف این که مشکل گرد و خاک کشورهای همسایه به مرکز ایران نرسیده است، دیگر مسئولان توجهی به آن نشان ندهند.