وقتی شرکتهای دولتی گرداننده تور میشوند
رئیس هیاتمدیره جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی می گوید که سازمانها و شرکتهای دولتی گرداننده تور شدهاند و هیچ نظارتی نیز روی فعالیت آنها نمیشود.
امیرحسین اربابان در گفتوگو با ایسنا ضمن اشاره به اقدام برخی راهنمایان تور برای برگزاری تور و راهاندازی شبکههای اینترنتی با هدف تبلیغ تورهایشان اظهار کرد: وقتی راهنما دستمزد پایین میگیرد و جایگاه مشخصی ندارد و مسوولان هم به نیازهای او توجه نمیکنند، مجبور میشود به جای آژانسدار، تور برگزار کند. البته قوانین بازدارنده و آییننامههایی برای جلوگیری از چنین فعالیتهایی وجود دارد اما توجهی به آنها نمیشود و نظارتی نیز بر این اوضاع صورت نمیگیرد.
وی ادامه داد: اکنون بسیاری از وزارتخانهها، سازمانها و شرکتهای دولتی مانند آموزشوپرورش،شهرداری و ایرانخودرو بهعنوان یک تورگردان عمل میکنند و بدون استفاده از راهنمای تور و داشتن اطلاعات تخصصی، تورهای گردشگری برای کارمندانشان برگزار میکنند. نظارتی هم بر فعالیت آنها نمیشود چون مجوز اتوبوسهای گردشگری در مبادی خروجی شهرها معمولا کنترل میشود و در صورت نداشتن مجوز، اتوبوس متوقف میشود. وقتی این اتفاق نمیافتد، حتما رانت و رابطی وجود دارد.
اربابان گفت: سازمان میراث فرهنگی و گردشگری زمانی روی فعالیت این تورها نظارت میکند که از سوی مسافر شکایتی شود در حالی که معنی نظارت فراتر از این مسایل است.
وی درباره اینکه آیا در کشورهای دیگر، راهنمایان تور به جای آژانسها تورهای گردشگری برپا نمیکنند، بیان کرد: در کشورهای دیگر سیستم گردشگری جا افتاده است و هر بخشی جایگاه خود را دارد. البته در کشوری مانند اتریش راهنمایان، تور برگزار میکنند یا در هند راهنماها صنایع دستی میفروشند اما در کار دیگران اختلالی ایجاد نمیشود چون تعداد گردشگران در آن کشورها بالاست و فعالیت این افراد چندان تاثیری بر بخشهای دیگر ندارد.
وی ادامه داد: در ایران گردشگر به اندازه کافی نیست بنابراین وقتی عدهای بیکار میشوند در جایگاه دیگران قرار میگیرند و کار آنها را انجام میدهند، کسی هم به این مسایل توجه نمیکند چون در سیستم گردشگری نوعی بیتفاوتی حاکم شده است. ضرر این کارها را زمانی متوجه میشویم که تعداد گردشگران کشور افزایش یابد.
اربابان با بیان اینکه جایگاه راهنمایان در کشور واقعا مشخص نیست و کسی هم به آن توجه نمیکند، گفت: وقتی اصل و فرع این صنعت مانند سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به این مسایل و کمبودها توجه نمیکنند چرا ما سنگ آن را به سینه بزنیم؟!
