کدام قاصدی می رساند سلام و دلتنگیمان را

احسان ترابی در وبلاگ رمز عبور به یاد حاج احمد متوسلیان نوشت:

حتم، آنگاه که حرفشان کشید به مطلع درد تا مگر فتحت کنند،‌ دهانها باز ماند با دیدن پیکر زخم آشنایت، هر آنچه در کتاب داشتند تو خوانده بودی از قبل: موساد،ساواک، تفاوتی در صورت و مانندی در سیرت.

شما که چهار تایی در عمق مواضع ابلیس به بهای "هر لحظه مساوی است با صد بار مردن و زنده شدن" بذر مقاومت می کاشتید، ما  هم بیکار نبودیم و مرتب داشتیم شرمنده می شدیم، البته بعضی مان معرفت به خرج دادیم و پایین و بالای عکسهاتان، در فضای مجازی البته، این شرمندگی را مکتوب کردیم.

همچنان شرمنده شدیم و راه ها را  زدیم به نام شهدا، خودمان را هم به آن راه. نشان به آن نشان که  الان همت اتوبان دارد، اما باور کن که راهرواش هم پیدا شود کلاه را باید انداخت بالای بالا.

وضع تو فرق می کرد البته، میترسیدیم برگردی و سیلی ات هم که زنگش هنوز تکرار می شود در گوشها، تقریبا سالی یک بار. یادمان مانده بود لباست بوی دود می داد،بس که بلندی های غرب وطن و شب و آتش و سرما... همین هم شد که از ترس سیلی و دودمان و باد کسی جرات نکرد خیابان را بزند به نام تو و خود را به کوچه و کوچه را به بن بست نفس و از آنجا آدرس بدهد که بالاشهر، منزل "من"، طبقه ی توهم.

یادت هست که بسیجی پشتش گرم بود که من نیروی فلانی ام  و سرم داد میزنی، یعنی خبطی بزرگ و مکافات در پیش؟جایت خالی نبود یا بود ( هنوز تصمیم نگرفته ام کدامشان را بگذارم) زبان بسیجی را بریدند، سرش را به سنگ شکافتند و اگر چیزیش مانده بود نیمه های شب سپردیم به فراموشی در دل خردادی پرحادثه.از جمعه اش نپرس، یقین تاب روضه ی آن روز و امتداد جراحت دل و دست آل محمد را نخواهی آورد.

گاهی فکر میکنم که وقتی آمدی از کدام مسیر به کدام خانه همراهیت کنیم تا نبینی نادیدنیها و نباید ها را، چه میدانم شاید هم اصلا آمده باشی و طاقت از کف داده برگشته. چه می گویم تو سرباز امامی و مرد میدان.

هان! یادم افتاد سردار، حسینیه ای هست، سایه ای زلال دارد برای دل تف دیده ات. در فلسطین، با فلسطین. اگر آمدی مسیر را می گذاریم و مدار را بر می داریم و طواف میکنیم ستونهایش را.